Category Archives: Uncategorized

मेरे रंग मे रंगनेवाली

स्वराची हाक ऐकून पूर्वा चालायची थांबली.

“वॉव..स्वरा…काय म्हणतेस ? कशी आहेस ?” स्वराचा हात हातात घेत पूर्वाने विचारले
“मी मजेत. तू कशी आहेस ? रोज येतेस का या बागेत फिरायला ?”
“हो. अग माझं घर इथे जवळच आहे ना”

“पण एकटीच ? अभिषेक नाहीत सोबत ?”

“अगं घरात जिम आहे , ते तिथेच व्यायाम करतात. पण मला सकाळी बाहेर फिरायला आवडतं. म्हणून मी येते”

“ओह..घरामध्येच जिम..बडे लोग. बडी बाते ..” स्वरा चिडवत म्हणाली.

“ए चूप ग…” पूर्वा लाजत लटक्या रागाने म्हणाली.

“चल ना पूर्वा थोडा वेळ गप्पा मारत बसूयात. रमेश ऑफिसच्या कामानिमित्त चार दिवस बाहेरगावी गेलाय म्हणून मी निवांत आहे. नाहीतर आम्हाला कुठे निवांतपणा”

दोघी बागेतील बाकावर बसल्या.

“पूर्वा मी तुझ्या लग्नाला तर आले, पण तुझं लग्न जुळलं कसं ..इतकं मोठं स्थळ कसं आलं…वगैरे काहीच माहीत नाही मला. सांग ना सगळी स्टोरी मला “

“अगं स्टोरी वगैरे काय..? तुला तर माहितीये आमची पण माहेरची परिस्थिती साधारणच आहे. आपलं ग्रॅज्युएशन झालं त्यानंतर त्यांना माझ्या लग्नाची चिंता होतीच. ते एका छोट्या फर्ममध्ये अकाउंटट होते. पगार फारसा नव्हता पण त्यांच काम खूप चोख असायचं. अभिषेकच्या फर्ममध्ये अकाउंटटची गरज होती आणि कुणीतरी त्यांना बाबांचं नाव सुचवलं. त्यानंतर बाबांनी अभिषेकची फर्म जॉईन केली. नंतर फर्मच्या एका समारंभात सगळ्या कर्मचार्‍यांना सहकुटूंब बोलावलं होतं. आम्ही पण सगळे गेलो. तेव्हा अभिषेकनी मला पाहिलं. दोन दिवसांनी त्यांनी बाबांना घरी बोलावलं. माझ्याबद्दल विचारलं. त्यानंतर आम्ही सगळेच त्यांच्या घरी गेलो. त्यांच्या घरी बघण्याचा छोटासा कार्यक्रम झाला आणि ठरलं लग्न.”

“हं..  तुला पाहून त्यांना पहिल्या नजरेतच प्रेमात पडलेत म्हणजे.तू आहेसच अशी सुंदर, ब्युटीक्वीन.. ए पण तुला कसं वाटलं त्यांना भेटून”

“बाई गं… माझा तर विश्वासच बसत नव्ह्ता. ते इतके मोठे, श्रीमंत, दिसायलाही देखणे आणि रुबाबदार. आणि त्यांनी मला अशाप्रकारे मागणी घालावी. मी तर गोंधळूनच गेले होते अगदी.”

“मग ? ते काय बोललेत ? तू काय बोललीस ?”

“मला तर काही सूचतच नव्हतं आणि ते पण जरा कमीच बोललेत. पण नंतर एकांतात बोलण्यासाठी आम्ही त्यांच्या खोलीत गेलो तेव्हा त्यांनी मला दोन गोष्टी सांगितल्या”

“काय ?”

“ते म्हणाले ‘पूर्वा मला तू बघताच क्षणी खूप आवडलीस. पण तू मात्र केवळ वडीलांच्या आग्रहाने हे लग्न करीत नाहीयेसना याची मला खात्री हवीय. तुझ्या मनात दुसरं कुणी असेल किंवा तुला मी आवडलो नसेन तर तसं स्पष्ट सांग. तुझ्या नकाराने तुझ्या बाबांना नोकरीत काही अडचण येईल अशी भिती मनात आणू नकोस. झालंच तर तुझ्या बाबांनाही मी समजवेन'”

“मग ? तु काय म्हणालीस ?”

“काय म्हणणार ? तुला तर माहित आहेच की माझं असं काही नाही. वयात आल्यापासून आई नेहमीच हे सांगत आली की प्रेम-बिम असलं काही करायचं नाही त्यात घराची बदनामी होते वगैरे. मी त्यांना म्हणाले की ‘असं काही नाहीये. मी मुलींच्या कॉलेजातूनच शिकले. आणि मलाही तुम्ही आवडलात. पण तुम्ही इतके मोठे..म्हणजे हुशार, श्रीमंत, कर्तॄत्ववान आणि मी अगदी सामान्य.'”

“मग ?”

“ते म्हणाले ‘तु खूप सुंदर आहेस, तुझा चेहरा, तुझे डोळे, तुझे केस, तुझे ओठ , तुझा गोरा वर्ण सगळं काही अतिशय सुंदर आहे. तुझा आवाज खूप गोड आहे'”

“ओह.. क्या बात.. तु तर लाजून लाल झाली असणार”

“हो नाहीतर काय. पहिल्याच भेटीत असं बोलतं का कुणी. आणि ते असं बघत होते माझ्याकडे की मला धड नजर वर करुन त्यांना बघायलाही शरम वाटत होती. थोड्या वेळाने ते म्हणाले ‘आता दुसरी गोष्ट ऐक. पती-पत्नीच्या नात्यात कुणी मोठं नसतं , कुणी लहान नसतं. हे नातं समानतेवर आधारलेलं असतं. तु ही असंच मानतेस ना ?’ त्यांच्या या प्रश्नाने मी अजूनच गोंधळून गेले. काय बोलावं काही कळेना. मी आपलं त्यांच्या हो ला हो केलं. मग ते म्हणाले ‘छान. पण आता ते विसरायचंस. कारण आपल्या नात्यात तुला नेहमीच माझं ऐकावं लागेल, माझ्या आज्ञेत रहावं लागेल. तुझे सगळे लाड मी पुरवेन, तुला कशाची कमी नसेल. पण सगळे अधिकार माझ्याकडेच असतील. आणि तु जाणतेपणानं एखादी आज्ञा मोडलीस तर मी खूप कठोर होईन. तुला हे मान्य असेल तर आणि तरच तु माझ्याशी लग्न कर.”

“मग तु काय म्हणालीस ?”

“मला तर काहीच कळेना. काही क्षणांपुर्वी रोमँटिक होवून माझ्या सौंदर्याची स्तुती करणारे अभिषेक आता हे काय बोलत आहेत. मला काहीच सुचेना काय बोलावं.  ते असं अगदी अचानकपणे आणि ठासून बोललेत ना की मी गोंधळले. मग तेच म्हणालेत की ‘दोन दिवस नीट विचार कर मग उत्तर दे. दोन दिवसानी पुन्हा इथे ये. आणि हो एकटीच ये म्हणजे तुला काही दडपण वाटणार नाही.'”

“मग तु काय विचार केलास ?”

“तसं म्हंटलं तर ते काही चुकीचं बोलत नव्हतेच. माझ्याही मनावर आतापर्यंत बिंबवलेला संस्कार हाच आहे की बायकोने नवर्‍याचं सगळं ऐकावं. बाकी घरातही मी नेहमीच आई-बाबांच ऐकत आलेले आहे, फारसा हट्टीपणा कधी केल्याचं आठवत नाही. पण माझे बाबा अजिबात कठोर नाहीत त्यामुळे घरात कुणाचं काही चुकलं तरी ते शांतपणेच समजवतात. अभिषेकने ‘मी कठोर होईन’ असं जे म्हंटलं ते थोडं वेगळं वाटलं. खरतर थोडी भितीच वाटली की लग्नानंतर आपलं कसं होईल. कधी अभिषेकना माझा कसला राग आला तर ते काय करतील, माहेरी तर पाठवून देणार नाही ना , लग्न मोडणार तर ना ? पण खरं सांगायचं तर मी पण अभिषेकच्या प्रेमात पडले होते. मग विचार केला एकदा त्यांच्या आज्ञेत रहायची सवय झाली की मग कधी आज्ञा मोडली जाणारच नाही. आणि त्यातून कधी ते संतापलेच तर घेईन ऐकून , करेन थोडं सहन. कुणाशीही लग्न केलं तरी तो व्यक्ती माझ्यावर कधी रागावणार नाही असं तर नाही ना. इथे हे आधीच स्पष्ट सांगत होते इतकंच.”

“बरं मग ? भेटल्यावर काय बोलण झालं तुमचं” स्वराची उत्सुकता वाढली होती.

“मी म्हणाले त्यांना की ‘मला तुमचं म्हणणं मान्य आहे, माझी काही हरकत नाही’ त्यावेळी आमच्या अंगणातील बगिच्यात बसलो होतो. माझं उत्तर ऐकून त्यांनी माझा हात हातात घेतला. त्यांच्या नजरेनं मी लाजून गेले. मी त्यांना म्हणाले

‘अभिषेक , मला आवडेल नेहमीच तुमच्या धाकात रहायला आणि तुमच्या आज्ञा झेलायला'”

“वॉव..मग ? काय म्हणालेत ते ?”

“ते हसलेत , त्यांनी मला जवळ घेतलं आणि म्हणालेत ‘तु खूप गोड मुलगी आहेस, अशीच रहा’…मी त्यांच्या छातीवर डोकं टेकलं तेव्हा वाटलं ‘ज्याच्या आज्ञेत रहावं असेच आहेत अभिषेक..’ ”

“मग लग्नानंतर आहेस का तु त्यांच्या आज्ञेत ?”

“हो गं.. म्हणजे काय ? प्रत्येक गोष्ट मी त्यांना विचारुनच करते. त्यांनी मला जितकं स्वातंत्र्य दिलंय त्याच्या बाहेर मी कधी जात नाही. आणि खरं सांगू त्याची कधी गरजही वाटली नाही. आता दोन महिने झालेत लग्नाला आणि मी खूप खूष आहे. त्यांनी घालून दिलेले सगळे नियम , त्यांच्या सगळ्या आज्ञा अगदी योग्य असतात, उगाच त्रासदायक असं काही नाही. मग त्यांचं पालन करायला काय हरकत आहे ना ? शिवाय ते माझी खूप काळजी घेतात , माझ्यावर त्यांचं खूप प्रेम आहे. मग मी कशाला उगाच उद्धटपणा करु ना ?”

“छान, अगं तु खूष आहेस ना, मग झालं तर. आणि तसंही तु त्यांचं सगळं ऐकायची सवय लावून घेतली आहेस तर तुला त्रास होणार नाहीच.”

दोघींच्या गप्पा चालू असताना मध्येच स्वरा म्हणाली “ए तुझा गाऊन खूप छान आहे गं. मी मगाशीच म्हणणार होते. पण राहिलंच बघ..”

तशी पूर्वा चपापली.

“स्वरा, मी निघते. मला खूप उशीर झाला. निघायला हवं , बाय” असं म्हणत पूर्वा उठून उभी राहिली.

“अगं काय झालं एकदम ? आणि तु अशी घाबरलीयस का ?” स्वराने गोंधळून विचारलं

“काही नाही. मी जाते” पूर्वा भितीने कापू लागली होती हे स्पष्टच दिसत होतं.

“पूर्वा ..अगं काय झाल ? नीट सांग पाहू.. आधी बस तू इथे” स्वराने पुर्वाचा हात धरुन तिला बसवले “पाणी पितेस का थोडं ?” स्वराने पर्समधून पाण्याची बाटली काढत विचारलं.

“नाही नको. मी जाते. सॉरी. मला जावू दे ना प्लीज” पूर्वा गोंधळून कसबसं बोलली.

“पूर्वा.. शांत हो पाहू. आणि नीट सांग काय झालं ते. तु घाबरलीयेस का ?”

“स्वरा माझ्याकडून खूप मोठी चूक झालीये गं.”

“काय झालंय पूर्वा ?”

“मी दहा-पंधरा दिवसापासून रोज सकाळी फिरायला जाते. आणि कधी कधी कपडे बदलायचा कंटाळा आला तर नाईट गाऊनवरच जाते. पण अभिषेकला ते आवडत नाही. म्हणून मागच्या आठवड्यात त्यांनी मला बजावलं होतं की ‘तु असं नाईट गाऊन वर फिरलेलं मला अजिबात आवडंत नाही. तु माझी बायको आहे आणि तुझं असं नाईट गाऊनवर फिरणं माझ्या स्टेटसला शोभत नाही. तु ट्रॅक सूट घाल, जीन्स-टीशर्ट घाल किंवा वाटलंच तर पंजाबी ड्रेस घाल पण यापुढे असं नाईट गाऊनवर घराबाहेर फिरायचं नाहीस.’ मग त्या दिवसानंतर मी रोज सकाळी ट्रॅकसूट नाहीतर पंजाबी घालूनच बाहेर पडते”

“ओह.. मग आज काय विसरलीस का कपडे बदलायचं ?”

“नाही गं कंटाळा केला मी. म्हणजे आज बाहेर फिरायला जायचा कंटाळा आला होता. मी घरच्या बगिच्यातच दहा-पंधरा मिनटं फिरुयात असा विचार केला. आणि कुंपणाची भिंत बरीच उंच असल्याने तिथे फिरताना गाऊनवर फिरलं तरी कुणी बघणार नाही म्हणून कपडे बदलले नाहीत. पण नंतर बाहेरचं वातावरण बघून बाहेर फिरण्याचा मोह झाला आणि मी विसरुनच गेले की बाहेर जायचं नव्हतं”

“हं.. चुक झाली आहे खरी. पण तु इतकी घाबरलीयेस का ? अभिषेक रागावतील थोडंफार तु ऐकुन घे आणि सॉरी म्हण. हवतर त्यांना सांग की ‘सकाळ्पासूनच डोकं दुखत होतं त्यात मी विसरुनच गेले’ म्हणजे जरा कमी रागावतील”

“नाही गं. असं खोटं नाही बोलू शकणार मी. ते रागावलेत तर त्यांच्यासमोर माझ्या तोंडून शब्द फुटणही कठीण आणि खोटं बोलणं तर अजिबातच जमणार नाही. त्यापेक्षा काही न बोलता मान खाली घालून ते जी काही शिक्षा देतील ती मी घेईन”

“शिक्षा ? अभिषेक शिक्षा करतात तुला ?”

“अजूनपर्यंत तरी नाही केली. पण ते म्हणाले होते तसं एकदा”

“काय म्हणाले होते ? कधी ?”

“आमच्या हनीमूनच्या वेळी. एकदा आम्ही कँडल लाईट डिनर करत होतो. इतक्यात माझा फोन वाजला. रश्मीचा फोन होता म्हणून मी घेतला.”

“मग ? अभिषेक रागावलेत ?”

“माझा कॉल चालू असेपर्यंत काही बोलले नाहीत. पण नंतर म्हणालेत ‘पूर्वा , काल मी तुला म्हणालो होतो की आपण हनीमूनला आलो आहोत तेव्हा तु तुझा फोन फक्त दुपारी दोन तास चालू ठेवू शकतेस, इतर वेळी बंद ठेवायचास. तुला कळालं नव्हतं का माझं बोलणं ?’ मी म्हणाले ‘तसं नाही अभिषेक, पण दुपारी रश्मीचा मेसेज आला होता. संध्याकाळी निवांत बोलते असं म्हणाली ती. ती माझी खूप जवळची मैत्रीण आहे. ती आपल्या लग्नाला येवू शकली नव्हती. म्हणून तिला माझ्याशी आता बोलायचं होतं आणि मी जर फोन बंद ठेवला असता तर तिला वाटलं असतं की मी तिच्यावर नाराज आहे’. पण अभिषेकचा राग कमी झाला नाही, ते म्हणाले ‘ओह.. म्हणजे तु विसरली नव्हतीस उलट जाणतेपणी तु माझी आज्ञा मोडलीस तर. मला काही तुला तुझ्या मैत्रीणीपासून तोडायचं नाहीये. पण रश्मीचा कॉल येणार आहे असं सांगून तु माझ्याकडे फोन चालू ठेवायची परवानगी मागू शकली असतीस’ मला त्यांचा राग कळत होता. मी चुकले होतेच. मी त्यांचा हात हातात घेवून म्हणाले ‘अभिषेक, मी चुकले. प्लीज मला माफ करा. तुमची आज्ञा मोडायची असं काही माझ्या मनात नव्हतं पण माझ्याकडून चुकून तसं झालं. मी आताच फोन बंद करुन तुमच्याकडे देते आणि हनीमूननंतर घरी परतल्यावरच मला तुम्ही तो परत करा. पण प्लीज आता रागवू नका ना’.त्यावर थोडं शांत होत ते म्हणालेत ‘ठीक आहे. ही तुझी पहिलीच चूक आहे आणी आपण हनीमूनसाठी आलो आहोत. त्यामुळे मी तुला शिक्षा देत नाही. पण लक्षात ठेव यापुढे जर तु माझ्या आज्ञेचं पालन केलं नाहीस तर….” ‘शिक्षा’ हा शब्द ऐकून माझ्या चेहर्‍याचा रंग उडालेला पाहून ते म्हणाले ‘शिक्षा हा शब्द ऐकूनच तु घाबरलेली दिसतेयस. पण घाबरु नकोस. जर तु कधीच माझ्या शब्दाबाहेर गेली नाहीस तर हा शब्दही तुला कधी ऐकावा लागणार नाही.”

“ओह…” स्वरा विचारात पडली.

“स्वरा, काय शिक्षा करतील गं मला. माझे तर हातपायच गळून गेलेत भितीने”

“हे बघ पूर्वा तु घाबरु नकोस. आता चूक केली आहेस तर तुझ्यासमोर शिक्षेला सामोर जाण्याशिवाय काही पर्याय नाहीच. पण ..अभिषेक तुला काय शिक्षा देतील ते नाही सांगता येणार”

“मारतील का गं ते मला ? की माहेरी पाठवून देतील ?”

“माहेरी पाठवतील असं तर नाही वाटत मला. मारण्यबद्दल काही सांगता येत नाही. …इतके श्रीमंत लोक मारत असतील का बायकांना ? ”

“तुला कधी पडलाय मार रमेशकडून”

“अगं आताच्या काळातला मुलगा, तो पण मध्यमवर्गीय… बायकोला मारायची हिंमत लवकर होत नाही या मुलांची. आमच्या लग्नाला तीन वर्षे झालीत आणि ते ही प्रेमविवाह ..तरी रमेशने आता कुठे सहा महिन्यापुर्वी पहिल्यांदा हिंमत करुन मला एक कानाखाली लावली. बरं थप्पड मारुन नंतर साहेब स्वतःच टेन्शनमध्ये. पुढचे दोन-तीन दिवस मला रोज सॉरी काय म्हणत होता, फिरायला काय नेत होता. मला तर हसूच येत होतं. मग मी फार काही त्रागा केला नाही, माहेरी कुणाला काही सांगितलं नाही हे बघून त्याचा आत्मविश्वास हळूहळू वाढला. आता अलिकडे आमचा जास्त वाद झाला, किंवा तो माझ्यावर चिडला की तीन-चार कानाखाली वाजवतो तो”

“बाप रे.. कसं काय सहन करतेस तु ? लागत असेल ना पुरुषाचा हात खूप ? आणि तुला राग नाही येत ?”

“हो.. रमेशचा हात खूप लागतो. तीन-चार सणसणीत कानाखाली पडल्यात की कानशिलं तापतात. डोळ्यांतून पाणी येतं. अगं पण त्यातही एक थ्रिल असतं गं. तो जेव्हा मारण्याकरिता हात उचलतो ना तेव्हा माझ्या छातीची धडधड वाढते. त्या वेदनेची भिती असते पण तरीही एक उत्सुकताही असते. त्याने हात उगारल्यावर तो गालावर पडेपर्यंत माझं मन आतुरतेनं प्रतीक्षा करत असतं. मागे एक दोनदा असं झालं की त्याने हात उगारला पण नंतर स्वतःला आवरलं. तेव्हा मला फार अस्वस्थ वाटलं. त्यामुळे आता त्याने हात उगारला की भिती वाटते ती त्याच्या थप्पडची नसते तर तो पुन्हा स्वतःला आवरणार तर नाही ना याची असते. वाटतं त्याने असंच बरसत रहावं थप्पड देत रहावं. आणि थप्पडच का माझ्या सर्वांगावर फटके देत रहावं. मी तर त्याला अजून स्फुरण चढेल असंच वागते. आमचं भांडण झालं आणि तो माझ्यावर चिडला की मी त्याला अजून चिथावणी देते आणि म्हणते ‘नुसता ओरडतोयस कशाला, मार, फटके दे, नाहीतरी आता सवय झाली आहे मला. मी तर काही करु शकत नाही तुला माहितच आहे. वाजव कानाखाली नाहितर काठी घेऊन बडव मनसोक्त. त्याकरिता तर आणलं आहेस ना मला ?’ मी असं चिडून बोलले की तो अजून चिडतो मला सटासट कानाखाली वाजवतो. त्याचं मारुन झालं की मी खूप नरम होते, त्याचे पाय धरते, त्याची माफी मागत रहाते. एरवी कधी कधी प्रेमाच्या भरात तो मला विचारतो ‘स्वरा , आजकाल मी तुझ्यावर हात उचलू लागलोय. तुला राग येत असेल ना माझा ? सॉरी पण तू कधी कधी अशी वेड्यासारखी वागतेस, चिडचिड करतेस मग मलाही राग अनावर होतो. पण खरंच माझं तुझ्यावर खूप प्रेम आहे आणि मला तु खूप आवडतेस’. मग मी म्हणते ‘नाही रमेश, तु प्लीज माफी नको मागूस. मला माहितीये की मीच खूप हट्टीपणा करते आणि माझ्या अशा स्वभावामुळे मला शिक्षा मिळते. माझ्या हट्टीपणामुळे तु मला कधी दूर लोटू नकोस इतकंच माझं मागणं आहे बाकी तुझ्या हातचा मार खाण्याबद्दल माझी काहीच तक्रार नाही रे. पण कुणासमोर कधी हात उचलू नकोस माझ्यावर, एकांतात हवं तितकं मार. पण माझ्यावर प्रेम करत रहा’

आणि खरं सांगु पूर्वा तो माझ्यावर हात उचलू लागला तेव्हापासून आमचं नातं अधिकच घट्ट होवू लागलंय. त्या आधी दोन-अडीच वर्षांचा संसार झाल्यावर कधी चिडचिड होवू लागली होती, कधी एकमेकांच्या सहवसाचा कंटाळा येवू लागला होता. पण आता हे नातं पुन्हा नवीन, छान, हवंहवंसं वाटू लागलंय. मार लागतो, नक्कीच लागतो.. पण तरी मनात विश्वास असतो की मला झेपेल इतकीच शिक्षा तो देईल. उद्या कदाचित त्याने काठी, छडी वा आणि कशाने मला फटके दिलेत तर खूप वेदना होतील, माझ्या शरीरावर काही वळ उमटतील आणि काही दिवसांनी वळ नाहीसे होतील, वेदनाही रहाणार नाही पण माझ्या शरीरावरचे ते वळ बघताना तो नक्कीच भावूक होईल, माझ्या प्रेमावरचा त्याचा विश्वास अजूनच वाढेल. त्याच्या माझ्यावरील अधिकाराचा पुरेपुर वापर करुन तो मला मार देईल पण त्याच वेळी त्याच्या जबाबदारीची जाणीवससुद्धा त्याला नव्याने होईल. ही स्त्री माझ्यावर इतकं प्रेम करते, मी तिला दिलेली शिक्षासुद्धा विश्वासाने स्वीकारते, तिच्या आनंदाची, सुखाची जबाबदारी माझी आहे ही ती जाणिव. तुझ्या लग्नाला फक्त दोन महिने झाले आहेत त्यामुळे तुझी मानसिक तयारी नसेल कदाचित. तरीही मी तुला हेच म्हणेन की जरी अभिषेकनी  तुझ्यावर हात उचलला तरी त्यांच्याबद्दल मनात राग धरु नकोस. ते तुला जी काही शिक्षा देतील त्यात त्यांचं प्रेमच असेल. त्यामुळे तु त्रागा करु नकोस”

“स्वरा ,मला पटतंय तुझं म्हणणं. त्यांनी मला मारलं तरी मला त्यांचा राग नाही येणार हे नक्की. आणि मी चुकले आहे हे तर खरंच त्यामुळे शिक्षा तर स्वीकारायलाच हवी. पण ते मला किती मारतील , मला मार सहन करता येईल का याचीच भिती वाटते गं”

“अगं घाबरु नकोस. तुझा त्यांच्यावर पुर्ण विश्वास आहे ना ? मग मिळालेली शिक्षा प्रेमाने आणि धैर्याने स्वीकार. बरं तु जास्त टेन्शनमध्ये आहेस , तर नीट घरी जाशील ना ? की मी येवू सोडायला ?”

“नको. मी जाते एकटी. तुला सोबत घेवून गेले तर मी शिक्षेपासून वाचण्याकरिता मुद्दाम मैत्रिणीला सोबत घेवून आले असं कदाचित त्यांना वाटू शकतं”

“ठीक आहे. बाय. ऑल द बेस्ट” पूर्वाला जवळ घेत स्वरा म्हणाली.

 

पूर्वा घरी आली. अभिषेक बाहेर पेपर वाचत बसला होता.

“गुड मॉर्निंग पूर्वा” अभिषेक तिच्याकडे पाहून हसत म्हणाला.

“गुड मॉर्निंग अभिषेक” किंचित थांबून पूर्वा म्हणाली. तिच्या छातीचे ठोके वाढले होते, हातापायांना कंप सुटला होता. “अभिषेक..मी चुकले. मी आज तुमचं ऐकलं नाही. मी गाऊन बदलण्याचा कंटाळा केला. आय अ‍ॅम रियली सॉरी अभिषेक. प्लीज मला माफ करा” पूर्वा अभिषेकसमोर गुडघे टेकून आणि मान खाली घालून उभी होती.

“पूर्वा … जा लवकर. आंघोळ करुन ये. मी नाष्ट्यासाठी तुझी वाट बघतोय. मला ऑफिसला जायचंय आता. तु ये लवकर”

“हो…” पूर्वा मान खाली घालून निघून गेली.

नाश्ता करतानाही अभिषेक जणू काही झालंच नाही असं वागत होता तर पूर्वाची तगमग वाढत होती.

अभिषेक ऑफिसला निघाला तेव्हा पूर्वाने त्याचा हात धरुन त्याला थांबवलं

“अभिषेक, खरंच सांगा ना तुम्ही रागावलाय ना माझ्यावर. प्लीज तुम्ही बोला ना काहीतरी. रागवा माझ्यावर. मला माहितीये मी चुकलीयं , मी तुमची आज्ञा पाळली नाही.” बोलता बोलता पूर्वा रडू लागली.

“पूर्वा… चल मी आता ऑफिसला जातोय. मला उशीरा जावून चालणार नाही. आपण बोलू संध्याकाळी. बाय”

अभिषेक निघून गेला. पूर्वाच्या जीवाची तगमग वाढत होती.

न राहवून पुर्वाने स्वराला फोन लावला.

“काय झालं पूर्वा ? काय म्हणालेत अभिषेक ?”

“अगं ते काहीच बोलले नाहीत, म्हणजे माझ्या चुकीबद्दल त्यांनी नाराजी किंवा राग काहीच व्यक्त केलं नाही”

“ठीक आहे ना मग तू उगाचचं घाबरत होतीस” स्वरा हसत म्हणाली.

“नाही गं. आता तर माझं टेन्शन अजूनच वाढलंय. संध्याकाळी घरी आल्यावर ते मला माहेरी पाठवून देतील की काय अशी भिती वाटू लागलीय. मला त्यांनी फटके लगावलेत तर चालतील गं पण अशी शिक्षा नको द्यायला इतकीच इच्छा आहे.”

“हं…” स्वरा विचारात पडली

“स्वरा.. टेन्शनने माझा जीव चाललाय गं. काय करु मी”

“पूर्वा, हे टेन्शनपण तुझ्या शिक्षेचाच एक भाग आहे असं समज आणि शांतपणे वाट बघ”

पुर्वाने तो विषय कसाबसा डोक्यातून काढण्याचा प्रयत्न केला आणि ती स्वयंपाकाकडे वळली. घरी सगळ्या कामाला नोकर आणि चांगले आचारी असले तरी “स्वयंपाक मात्र मलाच करु द्या” असा हट्ट पूर्वाने केला आणि अभिषेकने तो मान्य केला होता. फक्त कधी तिला कंटाळा आला तर आचारी जेवण बनवत असे.

पूर्वाने अभिषेकच्या आवडीचे जेवण बनविले. अगदी तल्लीन होवून एकेक पदार्थ बनवत असताना ती सगळं टेन्शन काही वेळाकरिता विसरुन गेली. काही वेळाने अभिषेकचा ड्रायव्हर येवून जेवणाचे डबे घेवून गेला.

जेवणानंतर अभिषेकने नेहमीप्रमाणेच तिच्या जेवणाची तारीफ करणारा मेसेज तिला पाठवला. त्याचा मेसेज पाहून तिला बरं वाटलं आणि ती ही शांत चित्ताने जेवली.

संध्याकाळी अभिषेकच्या येण्याची वेळ झाली तशी पुन्हा तिच्या मनात चलबिचल होवू लागली. अखेर तिची प्रतिक्षा संपली. अभिषेक घरी आला. नेहमीप्रमाणेच त्याची लॅपटॉपची बॅग , डबे ड्रायव्हरच्या हातात होते पण अभिषेकच्या हातात गिफ्ट रॅप केलेले दोन पॅकेट्स होते.

“पूर्वा, आजचा स्वयंपाक तु काकांवर सोपव, आज आपण एक खास सेलिब्रेशन करणार आहोत. मी फ्रेश होवून येतो मग आपण टेरेसवर जावूयात”

पुर्वा अजूनच चक्रावून गेली. अभिषेकने काय गिफ्टस आणलेत आणि कसलं सेलिब्रेशन तिला काही कळेना. पण आता भितीची जागा कुतुहलाने घेतली होती.

फ्रेश झाल्यावर अभिषेकने पुर्वाने त्याला भेट दिलेला शर्ट घातला. दोघे टेरेसवर आले. त्याच्या हातात ते दोन पॅकेट्स होते.

 

गच्चीत आल्यावर पूर्वाच्या मनात आठवणी जाग्या झाल्यात.

पूर्वा अभिषेकला दुसर्‍यांदा भेटायला आली आणि तिने अभिषेकने घातलेली अट मान्य असल्याचे त्याला सांगितले तेव्हा अभिषेक खूप आनंदात होता.

“पूर्वा आज डिनरसाठी इथे थांबतेस का ? आपण सेलिब्रेट करु” तिचा हात हातात घेत अभिषेकनं विचारलं

“इश्श्य ..आता मी तुमच्या शब्दाबाहेर नाही हे ठरलंच आहे ना मग विचारताय काय ?” पूर्वा लाजत उत्तरली.

“हो.. तुला माझ्या आज्ञेत रहायचं आहेच..पण ते लग्नानंतर. सध्या तुला तुझ्या आईबाबांचं ऐकावं लागेल ना तेव्हा तु त्यांना फोन करुन त्यांची परवानगी घे”

अभिषेक पूर्वाला घेवून गच्चीत आला. पहिल्या भेटीत पूर्वाने त्याचं श्रीमंती थाटाचं आणि अद्ययावत घर पाहिलं होतंच पण गच्ची ती पहिल्यांदाच बघत होती.

प्रशस्त अशा गच्चीच्या एका कोपर्‍यात एक लहान बेडरुम होती. बेडरुमपासून काही अंतरावर बाहेर चार छोटे डायनिंग टेबल्स होते, शेजारीच एक छोटा बार होता. त्याच्या बाजूला एक सर्विस टेबल, जवळच असलेला इंटरकॉम, इंटरकॉमवरुन किचनमध्ये फोन करुन जेवण मागवणं ह्या सगळ्याचं तिला अप्रुप वाटलंच. पण हे कमी की काय म्हणून अभिषेक तिला गच्चीच्या मधोमध घेवून गेला आणि तिथला प्रोजेक्टर, मोठी स्क्रीन, कॅमेरे , म्युजिक सिस्टिम हे बघून ती हरखूनच गेली.

“बाप रे.. गच्चीवरती इतकी सगळी व्यवस्था”

“हो. मला या गच्चीत पार्टी करायला आवडतं. कधी कधी माझे अगदी जवळचे मित्र , कधी एकेकटे तर कधी सहकुटूंब इथे येतात , आम्ही पार्टी करतो. इथे पूर्ण प्रायवसी आहे, बाहेरुन कुणाला काही दिसणार नाही किंवा आवाजही जाणार नाही याची व्यवस्था मी केली आहे. ”

“खूप मस्त आहे”

“पूर्वा.. डान्स करुयात ?”

पूर्वाने लाजून हसत होकार दिला.

“मग तुझ्या आवडीचं एखादं गाणं सांग बरं..”

“अं… ” क्षणभर विचार करत पूर्वा आजूबाजूला बघत उत्तरली “…मला ‘मेरे रंग मे गाणं’ आठवतंय आता तुमची ही सुंदर टेरेस बघून”

“पण छान चॉईस आहे. मलाही ते गाणं आवडतं…पण एक चुकलीस तू पूर्वा” गंभीर होत अभिषेक म्हणाला

“क.. का.. काय झाल ?” पूर्वा अडखळत म्हणाली.

“तुमची टेरेस नाही आपली टेरेस म्हणायला हवं होतंस”

“ओह… पण ते लग्नानंतर ना ?.. आणि तुम्ही तरी कुठे मला अजून ‘आपली’ म्हणालात?”  पूर्वा मिष्किलपणे हसत म्हणाली.

“हे घे.. आता म्हणतो.” पूर्वाला जवळ ओढत अभिषेकने तिला मिठीत घेतले. तिच्या ओठांवर ओठ टेकवत तो म्हणाला ” पूर्वा.. तु मला खूप आवडतेस. आय लव्ह यू ”

“अभिषेक. तुम्ही खूप छान आहात. माझंही तुमच्यावर खूप प्रेम आहे”

अभिषेकने म्युजिक सिस्टीम, कॅमेरे आणि प्रोजेक्टर चालू केलेत.

“हे काय ?” स्क्रीनवर स्वतःला पाहून पूर्वा हसू लागली “आपण डान्स करायचा आणि आपणच आपल्याला स्क्रीनवरपण पहायचं का ?”

“हो.. खूप मजा वाटेल बघ. आणि व्हिडिओ रेकॉर्ड पण होईल. चालेल ना तुला ?”

“अभिषेक.. तुम्ही अधिकार पण सांगता आणि चालेल का म्हणून पण विचारता. आम्ही नाही जा” लटक्या रागाने पूर्वा म्हणाली. तिची ती निरागसता पाहून अभिषेकला हसू आवरलं नाही.

गाणं वाजू लागलं. दोघांची पावलं थिरकू लागली. दोघांना एकेमकांचा स्पर्श खूप मोहवत होता. क्षणाक्षणाला दोघे खूप उत्तेजित होत होते. तिच्या देहावरुन फिरणारी त्याची नजर तिला सुखावत होती.

 

“पूर्वा ..” अभिषेकचा आवाज ऐकून पूर्वा आठवणींतून जागी झाली.

“हे काय अभिषेक ?” अभिषेकने एक पॅकेट उघडले होते त्यात एक ड्रेस होता.

“तुझ्याकरिता गिफ्ट”

“पण आज ? काय विशेष ?”

“हो. विशेष आहे. आज आपण सेलिब्रेट करणार आहोत.”

“काय सेलिब्रेट करणार आहोत ?”

“नंतर सांगेन. तु आधी हा ड्रेस घालून ये”

“ओके” पूर्वा ड्रेस घेवून बेडरुममध्ये गेली.

इकडे अभिषेकने ड्रिंक बनवलं आणि काही खाण्याकरिता मागवलं.

पूर्वा कपडे बदलून आली. त्या लाल रंगाच्या झुळझुळीत ड्रेस मध्ये ती अजूनच सुंदर आणि मादक दिसत होती. तिच्या सौंदर्याचं कौतूक अभिषेकच्या डोळ्यांत मावत नव्हतं

“अभिषेक , प्लीज आता तरी सांगा ना कसलं सेलिब्रेशन ते” पूर्वाने काहीसं लाजत विचारलं.

“चलं आधी काही खावूयात , ड्रिंक घेवूयात”

पूर्वा दारु पित नसे म्हणून तिच्या आवडीचं कोल्ड ड्रिंक अभिषेकने तिच्या ग्लासमध्ये ओतलं.

ड्रिंक आणि खाणं झाल्यावर पूर्वाचा हात धरुन अभिषेकनी तिला पुन्हा दुसर्‍या टेबलापाशी नेलं

अभिषेकनी आता दुसरं पॅकेट उघडलं , ते उघडत असताना पूर्वाची उत्सुकता शिगेला पोहोचली होती.

आतील बॉक्समध्ये एक गडद तपकीरी रंगाचा चाबूक होता. असा चाबूक पुर्वाने आजपर्यंत केवळ सिनेमांत पाहिला होता.

“पूर्वा आज आपण तुझी शिक्षा सेलिब्रेट करणार आहोत. माझ्या आयुष्यात आणि या घरात आल्यावर तुला मिळणारी पहिली शिक्षा आहे. ही तुला कायम लक्षात रहावी असं मला वाटतं”

अभिषेकने पूर्वाचा हात हातात धरला. तिचा हात थंड पडला होता तिच्या तोंडातून शब्द फुटत नव्हता.

अभिषेक तिच्यापाठीमागे गेला. त्या ड्रेसमधून तिच्या पाठीचा बराचसा भाग उघडा होता. तिच्या सुंदर आणि गोर्‍या पाठीवरुन तो अलगद त्याची बोटं फिरवू लागला. ती शहारली. तिने मान खाली घातली.

“पूर्वा आज तु माझी आज्ञा मोडलीस , त्याकरिता मी तुला शि़क्षा देणार आहे. तुला तुझ्या वागण्याचा पश्चाताप झालाय हे देखील मला माहित आहे. पण तरीही तुला शि़क्षा मिळणारच. आणि ही तुझी पहिलीच वेळ असली तरी मी कठोरपणे शि़क्षा देणार आहे. या चाबकाने मी तुझ्या शरीरावर अनेक फटके देईन” तिच्या पाठीवर बोटं फिरवत तो म्हणाला.

त्यानंतर काही क्षण शांततेत गेलेत.

“पूर्वा ” अभिषेकने तिला हलकेच आपल्याकडे वळवले. तिच्या हनुवटीला बोट लावून तिचा चेहरा त्याने उचलला.

झुकलेली नजर हलकेच वर उचलीत पूर्वाने अभिषेककडे पाहिले.

“अभिषेक ” तिच्या नजरेत वेदना, प्रेम आणि व्याकूळता या भावनांचं मिश्रण होतं

“मी शि़क्षा स्वीकारण्यासाठी तयार आहे अभिषेक. माझा तुमच्यावर पुर्ण विश्वास आहे.” त्याच्या डोळ्यात पहात ती म्हणाली.

“दॅट्स गुड पूर्वा” पूर्वाने कोणताही त्रागा, विनवण्या , आर्जव केली नाहीत हे बघून अभिषेक थोडा आचंबित झाला होता. चाबूक उचलत तो म्हणाला “मग सुरु करुयात ?”

“चालेल अभिषेक. पण सेलिब्रेशन आधी करुयात का प्लीज ?”

तिच्या प्रश्नाने अभिषेक गोंधळला.

“डान्स शिवाय सेलिब्रेशन कस ना ? पण शिक्षा मिळाल्यावर मी कदाचित डान्स करु शकणार नाही. म्हणून आता करुयात का प्लीज ?”

“डान्स ? ओके.. चालेल. कोणतं गाणं लावू ?” अभिषेक आश्चर्य लपवत म्हणाला.

“तेच.. आपल्या दोघांच्या आवडीचं. मेरे रंग मे रंगनेवाली. आज मी तुमच्या प्रेमाच्या एका वेगळ्या रंगात रंगणार आहे.” त्याचा हात हातात घेत ती म्हणाली.

“अभिषेक , कॅमेराज आणि प्रोजेक्टर पण चालू कराल प्लीज ? मला या वेदनेचा, या शिक्षेचा पुर्ण अनुभव मनात साठवायचा आहे. तुम्ही माझ्या पाठीवर फटके द्याल तेव्हा मी तुम्हाला पाहू शकणार नाही. पण तुमचं ते रुप मला या स्क्रीनवर बघायला मिळेल. चाबकाचे वळ पुसले जातील पण तुमच्या प्रेमाचा अधिकाराचा हा आगळावेगळा आणि पहिलाच अनुभव ..याचा व्हिडिओ पण तुम्ही मला द्याल  ?”

अभिषेकने पुर्वाला जवळ ओढले.

“पूर्वा” त्याच्या डोळ्यात तिच्याबद्दलचं कौतूक दाटलं होतं

गाणं वाजू लागलं. दोघांचे पाय थिरकू लागलेत. पण तिच्या हालचालीत आज एक वेगळीच उत्स्फुर्तता होती. डोळ्यातली वेदना आणि व्याकूळता काळजाला भिडणारी होती.

गाणं संपलं. वगाने थिरकणारे तिचे पाय थांबलेत. ती भानावर आली. शिक्षेला सामोर्‍या जाणार्‍या गुन्हेगाराप्रमाणेच तिने मान खाली घातली आणि ती वाट पाहू लागली.

“पूर्वा. तुला पाणी हवयं थोडं ?”

तिनं मानेनंच नकार दिला.

अभिषेकने तिच्या पाठीवरुन रुळणारे तिचे लांब सुंदर केस खांद्यावरुन पुढे सोडलेत.

चाबूक हातात घेवून तो तिच्या पाठीमागे थोड्या अंतरावर उभा राहिला.

मान काहीशी उंचावून पूर्वा उत्सुकतेने स्क्रीनकडे पाहू लागली. स्क्रीनवर तिला अभिषेक दिसत होता. अभिषेकने चाबूक एक-दोनदा हलकेच हवेत फिरवला आणि मग पुन्हा एकदा अतिशय वेगाने चाबूक फिरवत पूर्वाच्या पाठीवर फटका लगावला.

“आ…” पूर्वा किंचित ओरडली पण पुढच्याच क्षणी तिने ओठ घट्ट मिटले. वेदना असह्य होवून तिने डोळे मिटले. ‘इतकी वेदना..नाही असा मार सहन करणं शक्य नाही. त्यापेक्षा पळून जावू इथून’ असा विचार क्षणभर तिच्या मनात चमकून गेला. पण पुढच्याच क्षणाला तिने तो दूर सारला. तिने आवंढा गिळला आणि मान खाली घातली. तिच्या पाठीची आग होत होती. तिचं अंग वेदनेनं कापू लागलं होतं. काही क्षण तसेच गेलेत. अभिषेकनं तिला सावरायलाच हा वेळ दिला होता. वेदनेचा महापूर किंचित ओसरला होता. तिनं स्वतःला सावरलं. आणि पुन्हा एकदा डोळे उघडून आणी मान काहीशी उंचावून ती स्क्रीनकडे बघू लागली. जणू आपण पुढच्या फटक्याकरिता तयार आहोत असं तिनं अभिषेकला सुचवलं.

अभिषेकने पुन्हा एकदा हवेत चाबूक फिरवला. स्क्रीनवर दिसणारं अभिषेकचं हे अनोखं रुप पुर्वा डोळे भरुन पहात होती. प्रत्येक फटक्यानंतर अभिषेक तिला सावरण्यास काही क्षणांचा अवधी देत होता. एक एक करत पूर्वाच्या पाठीवर त्याने दहा फटके दिलेत. तिच्या सुंदर गोर्‍या पाठीवर काही लाल गुलाबी वळ दिसू लागले होते.

अभिषेक काही वेळ थांबला. वेदनेतून सावरत पूर्वा स्क्रीनकडे बघत होती. अभिषेकने रिमोटने प्रोजेक्टर ऑपरेट केला. आता स्क्रीनवर त्याच्या ऐवजी तिची पाठ दिसत होती.

पूर्वा स्क्रीनवर स्वतःच्या पाठीवरचे वळ पाहू लागली. तिच्या जवळ जावून अभिषेक तिच्या पाठीवरुन हलकेच आपली बोटं फिरवू लागला. ती शहारली.

“पूर्वा तु ठीक आहेस ना ?” अभिषेकने मृदू आवाजात विचारले.

पूर्वाने मानेनंच होकार दिला.

“अभिषेक …खूप छान आहेत हे वळ”

काही क्षण स्तब्ध गेलेत.

“अभिषेक माझी शिक्षा अजून संपलेली नाहीये ना ? मग प्लीज आता थांबू नका ना”

“पूर्वा मी तुला दहा फटके दिलेत. आणि आता अजून दहा फटके देणार आहे. पण ते वेगाने येतील. तुला सावरायला अजिबात वेळ न देता”

पूर्वाने मान हलवली.

अभिषेक पुन्हा पूर्वाच्या पाठीमागे काही अंतरावर थांबला. हवेत चाबूक फिरवून आता त्याने पूर्वाच्या पाठीवर एका पाठोपाठ एक वेगाने फटके द्यायला सुरु केलं. सपासप फटके पडत होते आणि पूर्वा ते डोळे मिटून झेलत होती. तिच्या पाठीला होणारा चाबकाचा प्रत्येक स्पर्श , अपरिमित वेदनेचा तो प्रत्येक क्षण जणू ती मनात साठवायचा प्रयत्न करत होती. काही क्षणांतच अभिषेक दहा फटके मारुन थांबला. त्याने चाबूक बाजूला ठेवला.

पूर्वाचं अंग कापत होतं, डोळ्यातून अश्रू ओघळत होते. पण घट्ट मनाने ती हुंदके आवरत होती. तिच्या हाताला धरुन अभिषेक तिला बेडरुममध्ये घेवून गेला. तिच्या पाठीवर त्याने हलकेच आपले ओठ टेकवले. तिचे अंग शहारले.

त्याने तिला स्वतःकडे वळवत तिचा चेहरा हातात घेतला.

“पूर्वा तु खूप धैर्याने तुझी शिक्षा पूर्ण केलीस. तुझं माझ्यावरचं प्रेम, माझ्यावरचा विश्वास आणि तुझं हे समर्पण याने मी खूप थक्क झालोय. माझ्या मनात तुझ्याबद्दलचं कौतुक अजूनच वाढलंय.”

“थँक्स अभिषेक. या शिक्षेबद्दल खरचं मनापासून मी तुमची आभारी आहे. माझं तुमच्यावर खूप प्रेम आहे. आणि तुम्ही दिलेली ही शिक्षा, चाबकाचे फटके आणि त्याची वेदना यात एक अनोखी हुरहुर आहे, वेगळी गोडी आहे. तुमच्या प्रेमाचं हे वेगळं रुप खूप सुंदर आहे”

थोड्याच वेळात दोघे प्रणयात रमले. पाठीचा दाह होत होता, वेदना होत होती तरी पूर्वाच्या प्रणयात नवी उर्जा होती.

 

“पार्क मध्ये फिरायला येत आहे. तु पण ये. भेटूयात” स्वराला सकाळी पुर्वाचा एसएमएस मिळाला. तशी ती घाईने तयार होवून पार्क मध्ये आली.

“पूर्वा… काय म्हणतेस ?” ट्रॅक सूट घातलेल्या पूर्वाकडे बघत स्वराने विचारले.

पूर्वा काहीच बोलली नाही पण हसू लागली.

“ओह हो… खूप खुषीत दिसत आहेस. काय झालं सांग तरी”

“तुझा विश्वास बसणार नाही स्वरा. चाबकाचे फटके मिळालेत मला काल रात्री. पाठीवर इतके सुंदर वळ उमटले आहेत. काय सांगू तुला” किंचित लाजत पूर्वा म्हणाली.

“वॉव…काय सांगतेस काय ?ग्रेट… मस्तच गं. कालच्या चुकीची शि़क्षा ना ? ए पण तु घाबरली तर नाहीस ना ?”

“अगं चाबूक पहिल्यांदा बघितला तेव्हा पोटात गोळा आला होता. पण तु सकाळी इतका धीर दिला होता ना. आणि अभिषेकवर माझा पुर्ण विश्वास आहे. त्या विश्वासानेच मला बळ दिलं. मग सगळी भिती दूर सारली. आणि त्या फटक्यांत वेदना होती तरी ते सगळं खूप रोमांचक होतं गं. पुन्हा पुन्हा तो प्रसंग डोळ्यासमोर उभा रहातो आणि शरीर मोहरुन जातंय. ” स्वराचा हात हातात घेत पूर्वा म्हणाली.

“ए मी येते तुझ्या घरी थोड्या वेळाने. मला दाखव ना तुझ्या पाठीवरचे वळ..” स्वरा उत्सुकतेने म्हणाली.

“स्वरा. तु नक्की ये माझ्याकडे. पण तुला मी पाठीवरचे वळ नाही दाखवू शकणार. त्यांच्यावर फक्त अभिषेकचा अधिकार आहे. सॉरी गं.”

“हं.. ठीक आहे गं. मी समजू शकते. पण मला आता तुझा हेवा वाटतोय गं” डोळे मिचकावत स्वरा म्हणाली.

[समाप्त]

प्रिय वाचक,
कृपया खालीलपैकी योग्य ती प्रश्नावली म्हणजेच सर्वे (survey)उघडून प्रश्नांची उत्तरे द्या.
घन्यवाद.

स्त्री-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

पुरुष-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

[अभिप्रायाकरिता संपर्क – samarpan.ek.premkatha@gmail.com]

रसिकाचे स्वयंवर

एकांकिका – रसिकाचे स्वयंवर

(प्रवेश पहिला)

(स्थळ : संदीपचे कार्यालय, वेळ दुपारी दोन-तीनच्या दरम्यान)

(संदीपचा मोबाईल फोन वाजतो)

संदीप (स्क्रीनवरचे नाव वाचत) : रसिका ? रसिकाचा फोन ?

(संदीप गडबडून उभा राहतो)

संदीप : हॅलो ..

पलीकडून : हॅलो संदीप , अरे मी रसिका बोलतेय.

संदीप (अडखळत) : हो..हॅलो..बोला, बोला ना.

पलीकडून :हाऊ आर यू संदीप ? काय करतो आहेस?

संदीप : आय अ‍ॅम फाईन. मी आता ऑफिस्मध्ये आहे. तुम्ही कशा आहात ?

पलीकडून (खणखणीत आवाजात): अरे मी मजेत..आज संध्याकाळी वेळ काढ , मला तुला भेटायचं आहे.

संदीपः हो, हो चालेल ना. भेटूयात. कधी ?आणि कुठे ?

पलीकडून (खणखणीत आवाजात): दॅट्स गूड. अं….अस करु सहानंतर , माझ्या घरी. मी तुला पुन्हा फोन करुन सांगेन नक्की किती वाजता यायचंस ते.

संदीप : हो..ओके.

पलीकडून : चल बाय..

संदीप : हॅलो…हॅलो..

(संदीप मोबाईलकडे बघत मोबाईल खाली ठेवतो आणि खुर्चीत बसतो)

संदीप (स्वगत) : रसिकाला काय बोलायचं असेल ? आज दहा दिवस झालेत ‘बघण्याचा’ कार्यक्रम होवून. मला तर पाहताच क्षणी ती आवडली. आणि वेळ न दवडता मी माझा होकार कळविला देखील. पण रसिकाकडून काहीच उत्तर आलं नाही. खरं तर तिच्यापेक्षा दोन-तीन इंचानी माझी उंची कमी, मुली स्वतःपेक्षा कमी उंचीचं स्थळ सहसा बघत नाहीत. पण मध्यस्थांकडून काहीतरी गडबड झाल्यानेच हा बघण्याचा कार्यक्रम झाला. पण मला रसिका खूप आकर्षक वाटली. तिला पाहिल्यापासून तिचा विचार मनातून जात नाहीये. मी माझा होकार मध्यस्थांमार्फत त्वरीत कळवला. मी तिचं उत्तर ऐकायला खूप आतूर झालो आहे. न राहवून मी तिला दोन-तीन एस एम एस पाठवलेत. पण तिचं उत्तर नाही आलं…

(काही क्षण थांबून) तिला मी आवडेन का ? ती इतकी सुंदर आहे, ती माझ्यापेक्षा चार-पाच वर्षांनी लहान, माझ्यापेक्षा उंच. आणि माझी पर्सनॅलिटी ही अशी..तिशी ओलांडली आहे, डोक्यावरचे केस विरळ होत आहेत. तिला माझ्यापेक्षा जास्त देखणा मुलगा सहज मिळेल. ती का मला होकार देईल…?

(एक उसासा सोडत)…हं…तसंही माझ्या हातावरची ही रेषा कमजोरच आहे. दोनवेळा प्रेमात पडलो पण प्रेम एकतर्फीच राहिले. मग अ‍ॅरेंज्ड मॅरेजचा विचार केला. २-३ बर्‍यापैकी चांगली स्थळं आलीत पण त्यांच्याकडून होकार मिळाला नाही. आणि ज्या स्थळांकडून आग्रह धरला गेला त्या मुली मला बिलकूलच आवडल्या नाहीत.

पण रसिका या सगळ्या मुलींपेक्षा वेगळी , जास्त आकर्षक वाटली. फक्त सौंदर्यच नाही तर एक वेगळेच व्यक्तिमत्व आहे तिचे. तरतरीतपणा, आत्मविश्वास आणि काहीसा रुबाब जाणवला मला तिच्या बोलण्या वागण्यात. ती मध्यमवर्गातली असली तरी तिचं व्यक्तिमत्व खूप वेगळं आहे ..जणू एखाद्या मोठ्या श्रीमंत घरातील मुलीचा असावं. बघण्याच्या कार्यक्रमात जेव्हा आम्ही एकांतात बोलत होतो तेव्हा ती सहजपणे माझ्याशी एकेरीत बोलू लागली. मी मात्र तिला ‘अहो-जाओ’ म्हणत होतो. मला थोडं आश्चर्य वाटलं , पण त्याहून जास्त छान वाटलं. ती मला प्रश्न विचारत होती तेव्हा नोकरीकरिता मुलाखात घेणा-या चा असावा असा तिचा अविर्भाव होता आणि मी एखाद्या नवख्या उमेदवाराप्रमाणे काहीसा चाचरत उत्तरं देत होतो. पण नक्कीच तो एक वेगळा अनुभव होता. मी खूप रोमांचित झालो होतो.

आता काय बोलायचं असेल तिला ? ती मला होकार देईल ? की मी तिला एस एम एस पाठवलेत म्हणून ती नाराज झाली असेल आणि तेच बोलायला मला बोलावलं असेल ? ती रागावली तर मी काय करु ? ऐकून घेईन.. घ्यावंच लागेल. तिला उलटून बोलायची हिंमत तर मी नाही करु शकणार. आणि मला ते करायचं पण नाही. खाली मान घालून माफी मागेन..

हं… काही समजत नाहीये… आता सहा वाजण्याची वाट पहातो फक्त.

 

(वेळ सायंकाळची)

संदीप : सहा वाजून गेलेत अजून रसिकाचा कॉल आला नाही.

(थोड्या वेळाने) तिचा भेटायचा विचार तर बदलला नसेल ना ? मी तिला कॉल करुन विचारु का ?पण नको.. तिला नाही आवडलं तर ? मी अजून थोडा वेळ वाट बघतो.

(संदीपचा फोन वाजतो)

पलीकडून : हाय संदीप

(संदीप उठून उभा राहतो)

संदीप : हाय , हाय रसिका

पलीकडून : वेल.. तू सात वाजता माझ्या घरी ये.

संदीप : सात वाजता ?

पलीकडून : दॅट्स राईट. ठीक सात वाजता. बाय..

संदीप (फोन ठेवत) : अरे बापरे, सात वाजायला फक्त दहा मिनीट आहेत…

(संदीप गडबडीने निघतो)

(प्रवेश दुसरा)

(स्थळ : रसिकाच्या घरातील बैठकीची खोली. रसिका आणि तिची धाकटी बहिण निशा सोफ्यात बसलेल्या आहेत)

निशा : ताई, तू जिजूना आज होकार देणार आहेस ना ?

रसिका : जिजू ? कोण जिजू ?

निशा : अगं असं काय करतेस ? संदीप जिजू ना…तू बोलावलं आहेस ना त्यांना आज. ?

रसिका : ते काही तुझे जिजू नाहीत, त्याला जिजू म्हणू नकोस.

निशा : जिजू नको म्हणू तर काय म्हणू ?

रसिका : संदीप नाव आहे त्याचं. माहीत नाही का तुला ?

निशा : अगं ताई पण मी त्यांना संदीप कसं म्हणू ? ते किती मोठे आहेत माझ्यापेक्षा..

रसिका : मग काहीच नको म्हणूस. गप्प बैस.

निशा : पण तु त्यांना होकार दिलास की तुमचं लग्न होईल आणि मग ते माझे जिजूच होतील ना ?

रसिका : तुला कुणी सांगितलं मी त्याला होकार देणार आहे म्हणून ?

निशा : पण ते तुला आवडले आहेत ना ? आणि तू त्याना बोलावलं आहेस ते होकार देण्यासाठीच ना ?

रसिका : आम्ही फक्त भेटून बोलणार आहोत. आणि तुझी क्लासची वेळ झाली आहे, तू क्लासला जा बरं.

निशा : ए ताई , मी थांबते ना थोडा वेळ. तू त्यांना होकार दिलास की मला खूप आनंद होईल.

रसिका (वैतागून) : तुला सांगितलेलं कळत नाही का ? जा म्हंटंलं ना तुला ?

निशा : ताई , एक सांगू ? तुझ्या मनात काय आहे याचा मला अंदाज आहे, आणि माझ्या इथे असण्याचा तुला नक्की उपयोगच होईल बघ.

रसिका (निशाचा कान पिळत) : तुझा आगाऊपणा वाढलाय. मार पडल्याशिवाय ऐकायचंच नाही हे तू ठरवलयस का ?

(दार वाजते, रसिका निशाचा कान सोडते. निशा आत जाते)

संदीप : मी आत येवू का ?

रसिका : ओ.. हाय संदीप

(संदीप आत येवून सोफ्यात बसू लागतो)

रसिका : थांब संदीप. मी तुला अजून बसायला सांगितलं नाहीये.

(संदीप गडबडून मागे सरकतो)

रसिका : यू आर लेट. १० मिनटे उशीर झालाय तुला

संदीप : अं ..हो.. सॉरी. मी तुमच्या कॉलची वाट बघत ऑफिसमध्ये थांबलो होतो. आणि कॉल आल्यावर घाइने निघालो. पण तरी उशीर झालाच. ट्रॅफिक पण होतं बरंच.

रसिका : पण तू ऑफिसमध्येच का थांबलास ?

संदीप : म्हणजे ?

रसिका : म्हणजे माझ्या कॉलची वाट बघत ऑफिसमध्येच का थांबलास ? इथे माझ्या घराच्या बाहेर थांबूनही वाट बघू शकत होतास. ऑफिसच्या A/C मध्येच थांबायला हवं होतं का तुला ?

संदीप : नाही. तसं नाही रसिका. पण आपली वेळ नक्की ठरली नव्हती ना. फक्त सहा नंतर भेटू इतकंच बोललो होतो आपण.

रसिका : मग ? सहा नंतर भेटू असं म्हणाले होते ना मी ? मग सात, किंवा आठ किंवा नऊ वाजेपर्यंत बोलवेन मी. माझ्या घराबाहेर वाट बघत एक-दोन तास थांबायची तयारी नाही का तुझी.

संदीप (मान खाली घालून) : सॉरी …चुकलं माझं.

रसिका : हं.. मग आता चुक सुधार. जा. बाहेर जावून थांब.

संदीप : हो जातो. आणि कधी परत आत येवू ?

रसिका : मी कॉल करुन बोलवेन तुला. मी दहा मिनटानी बोलवेन किंवा कदाचित दोन तासांनी बोलवेन पण मी कॉल केला की तू लगेच यायला हवं, अगदी एका मिनटात.

संदीप : हो..ठीक आहे

रसिका (चुटकी वाजवत) : निघ आता…आउट !!

(संदीप निघून जातो)

(रसिका येरझार्‍या घालू लागते)

रसिका (स्वगत) :हं.. माझा अंदाज खरा ठरतोय तर. हा संदीप माझ्या प्रेमात वेडा झालाय आणि मी म्हणेल ते ऐकायची तयारी आहे त्याची. तो नेहमीच माझ्यापुढे मान तुकवून , नम्रपणे माझ्या आज्ञांचं पालन करेल असं दिसतंय. आतापर्यंत माझ्या प्रेमात पडून मला प्रपोज करणार्‍या तीन मुलांना मी नकार दिला, अ‍ॅरेंज्ड मॅरेजकरीता बघायला आलेल्या चार मुलांना नाकारलं….माझं मन कुठेतरी अशा मुलाचा शोध घेत होतं. माझ्यावर मनापासून प्रेम करणारा, माझ्या प्रेमात वेडा होवून माझा प्रत्येक शब्द झेलणारा, थोडक्यात माझा गुलाम बनणारा. कदाचित संदीपच तो मुलगा आहे.

पण इतक्या लवकर निष्कर्ष काढणे योग्य होणार नाही. त्याची अजून नीट परीक्षा करायला हवी.

(रसिका टीव्हीपाशी /टेबलापाशी येते, तेथे ठेवलेली छडी हातात घेते)

खरं तर थोडी कठीणच परीक्षा घ्यायला हवी..

असो. आता त्याला आत बोलावते नाहीतर बोलायला आणि परीक्षा घ्यायला फारसा वेळ मिळणार नाही.

(छडी जागेवर ठेवते)

(रसिका कॉल लावते)

रसिका (कॉलवर) : संदीप, तू आता आत ये.

(संदीप आत येवून उभा रहातो)

रसिका : हं… बस.

संदीप : थँक यू.

रसिका : हं.. सॉरी मी तुला मघाशी पाणीदेखील नाही विचारलं आणि बाहेर उभ रहायची शिक्षा केली.

संदीप : शिक्षा ? शिक्षा होती का ती ?

रसिका (हसून) : मग तुला काय बक्षीस वाटलं का ते ?

संदीप : तुमच्या सांगण्यावरुन तुमची वाट बघत उभं राहयला चांगलं वाटलं.

रसिका : अरे वा , मग उगाच बोलवलं तुला लवकर … जा पुन्हा बाहेर जावून उभा रहा.

(संदीप उठून बाहेर जावू लागतो)

रसिका (स्वर काहीसा उंचावलेला) : आणि यावेळी कान पकडून उभा रहा. समजलं ?

संदीप (मान खाली घालून) : ठीक आहे.. जातो.

रसिका (मोठ्याने हसत) : अरे वेड्या. थट्टा केली. ये बस..

(संदीप सोफ्यात बसतो)

रसिका : मी पाणी आणते तुझ्यासाठी.

(तितक्यात निशा ट्रे घेवून आत येते)

निशा : त्याची गरज नाही. मी आली आहे, माझ्या जि़जूंसाठी पाणी घेवून..

रसिका (ओरडून) : निशा तुला मी काय म्हंटलं ते समजलं नाही का ? आणि तू अजून इथे का आहेस ? क्लासला का गेली नाहीस ?

निशा : ताई प्लीज, थांबू दे ना मला घरी. मी तुम्हाला डिस्टर्ब नाही करणार.

रसिका : तू अशी नाही ऐकणार. तुझा आगावूपणा वाढत चालंलाय. तुला आता फटकेच हवेत. ती छडी आण इकडे.

निशा (घाबरुन) : सॉरी ताई. प्लीज मारु नकोस ना. मी जाते क्लासला.

रसिका : क्लासला तर जावच लागेल पण त्याआधी फटके खावे लागतील. चल छडी आण लवकर. उगाच नाटकं केलीस तर शिक्षा वाढेल, माहीतीये ना तुला ?

निशा : सॉरी ताई.

संदीप : रसिका तुम्ही प्लीज निशाला

रसिका (संदीपचे वाक्य तोडत) : शट अप संदीप. तू मध्ये बोलू नकोस.

(निशा छडी घेवून येते. छडी रसिकाकडे देवून निशा तिच्यासमोर गुडघे टेकून उभी राहते आणि उजवा हात पूढे करते)

रसिका : गूड….एक

(रसिका निशाच्या तळहातावर छडीने जोरात फटका देते, निशा कळवळते)

रसिका : दोन ….तीन .. चार…पाच. हं दुसरा हात कर पुढे. क्लासला निघाली आहेस म्हणून जास्त शिक्षा नाही करत आज.

(निशा रडतच मान डोलावते आणि दुसरा हात पूढे करते)

(रसिका निशाच्या दुसर्‍या हातावर पाच फटके देते आणि त्यानंतर छडी निशाकडे देते. निशाच्या छडी जागेवर ठेवून आत जाते)

(एक-दोन मिनटे शांतता. रसिका आत जाते. निशा बाहेर येते, तिच्या हातात काही वह्या आहेत.)

निशा (इकडे तिकडे बघत) : ताई किचनमध्ये आहे वाटतं. मी क्लासला निघालेय. ताई बाहेर आली की तिला सांगाल प्लीज ?

संदीप : हो.. निशा फार लागलं का गं ? रसिकाने उगाच तुला इतकं मारलं..

निशा : नाही. ताईने सांगितलं होतं मला पण मीच हट्टीपणा केला. मग ताई शिक्षा करणारच ना. बाकी अशा शिक्षेची सवय आहे मला. आज तरी नेहमीपेक्षा खूप कमी फटके पडलेत.

संदीप : तुझी ताई नेहमीच तुला धाकात ठेवते का ?

निशा : माझे बाबा गेलेत तेव्हा मी फार लहान होते. पाच-सहा वर्षांची असेन आणि ताई चौदा-पंधरा वर्षांची. आई नौकरी करुन पैसे कमविण्यात व्यस्त असायची तेव्हा घरची सगळी जबाबदारी ताईनेच घेतली. ताईनेच मला वळण लावले. ती खूप प्रेमळ आहे. माझी काळजी घेते, मला जीव लावते, पण तितकीच कठोरसुध्दा.. तिच्याकडून शिक्षा घेत घेतच मी मोठी झाले. तसं मी तिचं सगळं ऐकते. पण कधी हट्टीपणा केला की मग मिळतो प्रसाद.

संदीप : तरीपण तुझ्या ताईने तुला निदान माझ्यासमोर तरी शिक्षा करायला नको होती. माझ्यासमोर मार पडल्याने तुला जास्तच वाईट वाटलं असेल.

निशा (क्षणभर विचार करते, मग एकदम आनंदाने टाळी वाजवते) : नाही..उलट मला छान वाटलं आता..

संदीप (आश्चर्याने) : काय ?

निशा : ताईने मला आजपर्यंत कधीच बाहेरच्या कुणा व्यक्तीसमोर मारलेलं नाहीये. अगदी साधा धपाटादेखील नाही. पण आज तिने मला तुमच्यासमोर शिक्षा केली. याचा अर्थ ती तुम्हाला परकं समजंत नाही. म्हणजेच तिचा तुम्हाला होकार आहे तर…(क्षणभर थांबत) वा.. माझ्या ताईला आज तिचा आयुष्याचा जोडीदार मिळाला. या आनंदात तर मी पट्टीच काय पट्ट्याचा मार पण आनंदाने खाईन.

संदीप : पट्ट्याचा मार ?

निशा : हो…म्हणजे असं बघा की मी एखादी लहानशी चूक करते तेव्हा ताई थोडे धपाटे घालते किंवा उठाबशा काढायला लावते किंवा अंगठे धरुन उभं करते. साधारण आठवड्यातून एकदा अशी शिक्षा मिळते. त्यापेक्षा जास्त आगावूपणा किंवा हट्टीपणा केला की मग आता मिळाले तसे छडीचे फटके मिळतात. हा प्रोग्राम होतो महिन्यातून एक-दोनदा आणि मग चार पाच महिन्यातून एकदा होते मेगा-फाईनल.

संदीप : मेगा-फाईनल ?

निशा : त्यावेळी तिचा पट्टा म्हणजे बेल्ट घेते आणि मला मस्त फोडून काढते.

संदीप : बापरे ? पट्ट्याचा मार खातेस तू ? खूप लागत असेल ना.

निशा : हो तर.. ताई बेल्टने सपासप वीस-पंचवीस फटके देते. पाठीवर आणि पायावर आठ-दहा दिवस तरी वळ राहतातच.

(संदीप अवाक होवून काहीच बोलत नाही)

निशा : बरं मी आता जाते ,नाहीतर आताच होईल मेगा-फाईनल.

(निशा जाते)

(सोफ्यात बसताना रसिकाचा टीपॉयला धक्क लागतो आणि टीपॉयवरचा ग्लास कलंडून पाणी सांडते)

रसिका (सोफ्यात बसत) : ओफ ओ…पाणी सांडलं…संदीप एक काम कर बर.

संदीप : काय ?

रसिका : आत किचनमध्ये ओट्यावर एक फडकं असेल ते घेवून ये.

(संदीप आत जातो आणि फडकं घेवून येतो आणि रसिकासमोर उभा राहतो)

रसिका : अरे बघत काय उभा राहिलास ? टीपॉय आणि फरशीवरचं पाणी पुसून काढ लवकर

संदीप : अं..हो..

(संदीप टीपॉय आणि फरशीवरचं पाणी पुसून काढतो त्यानंतर फडकं टीपॉयवर ठेवून सोफ्यात बसू लागतो)

रसिका (त्रासलेल्या आवाजात) : काही कॉमन सेन्स नाहीये का तुला ?हे फडकं असं टीपॉयवर ठेवायचं असतं का ? जा आत जागेवर ठेवून ये ते.

संदीप : सॉरी..

(संदीप आत जावून फडकं ठेवून येतो)

रसिका : मी तुला अजून काहीच उत्तर दिलं नाही मात्र आज घरी भेटायला बोलावलं, तुला आश्चर्य वाटलं असेल ना ?

संदीप : हो. आश्चर्य तर वाटंलं, पण अजून तुम्ही नकार दिला नाहीत म्हणजे होकाराची शक्यता आहे हे समजून आनंद पण झाला.

(रसिका हसते)

रसिका (संदीपकडे रोखून बघत): हं..खूप स्वप्न रंगवत आहेस तर माझ्या होकाराची ?

(संदीप वरमून खाली पाहू लागतो, पण काहीच बोलत नाही)

रसिका : वेल.. माझं उत्तर ऐकण्यासाठी खूपच आतूर झाला असशील ना

(संदीप हलकेच मान हलवतो)

रसिका : आणि माझं उत्तर मिळण्याआधीच तु तर मला एस.एम.एस पण पाठवलेस खूप सारे…पण नंबर तर मला मागितला नव्हतास. मध्यस्थांकडून घेतलास, हो ना ?

(संदीप मानेनंच होकार देतो , अस्वस्थ होवून हातांचा चाळा करु लागतो)

रसिका : मला विचारलं होतंस मेसेजेस पाठवू का म्हणून ?

संदीप : नाही. सॉरी. चुकलं माझं. तुम्हाला नाही आवडलं का ?

रसिका (किंचित हसत) : वेल ..हे…तुझे मेसेजेस..हा पहिला “रसिका, मी तुम्हाला माझा होकार कळविला आहे. मध्यस्थांकडून तुम्हाला निरोप मिळाला असेलच. तुमच्या उत्तराची वाट पाहत आहे”.. त्यानंतर दोन दिवसांनी “मला खरंच तुम्ही खूप आवडलात. तुम्हाला मी आवडलो की नाही माहीत नाही. तुमचा होकार मिळणं हे मी माझं भाग्य समजेन” .. आंणि मग पुन्हा दोन दिवसांनी हा “रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप”

आणि मग हे प्यार-ईष्क वाले तीन-चार शेर. हे तर तु फॉर्वर्ड केले असशील ना ? तुझी तर काय इतकी अक्कल वाटत नाही.

(संदीप अजुनही मान खाली घालून बसलेला आहे, हातांचा चाळा वाढला आहे)

रसिका : का पाठवलेस मला असे मेसेजेस ?

(संदीप काहीच बोलत नाही)

(रसिका उठून संदीपजवळ येवून उभी रहाते, संदीप गडबडून उभा राहतो, त्याचे हात कापू लागतात)

रसिका (आवाज किंचित चढलेला) : काय विचारतेय मी, प्रश्न कळला नाही का ?का पाठवलेस मला असे मेसेजेस ? तुझी हिंमत कशी झाली मला असे मेसेजेस पाठवायची ?

संदीप (आवंढा गिळत) : सॉरी…चुक झाली माझी. पुन्हा नाही पाठवणार.

रसिका : सॉरी ? आता सॉरी म्हणून काय होणार ? तुला आज धडा शिकवते. तुला आज तुझ्या आगावूपणाची शिक्षा देणार आहे मी.

(संदीप मान खाली घालून उभा आहे, काहीच बोलत नाही)

रसिका : चल जमिनीला गुडघे टेकून उभा रहा.

(संदीप काहीच करत नाही, रसिका त्याचा कान पकडून पिरगाळते)

रसिका (ओरडून) : काय सांगितलं तुला कळत नाही का ? गुडघे टेकून उभा रहा लगेच

संदीप : हो… हो..

(संदीप गुडघे टेकून उभा राहतो. रसिका त्याचा कान सोडते)

रसिका : चल आत दोन्ही कान धर

(संदीप कानाजवळ हात नेतो)

रसिका : कानावर हात ठेवायला सांगितलं नाहीये, कान पकडायला सांगितलं आहे.

संदीप :हो..सॉरी

रसिका : से “सॉरी मॅम..” मी तुला शिक्षा करत असताना तू मला मॅम म्हणायचंस. कळालं ?

संदीप : हो…हो मॅम. सॉरी मॅम.

रसिका : दॅट्स गूड.

(काही क्षण तसेच जातात, संदीप कान पकडून , गुडघे टेकून आणि मान खाली घालून उभा आहे. रसिका पुन्हा सोफ्यात येवून बसते. तिच्या देहबोलीतून अधिकार जाणवत आहे)

रसिका : संदीप ..

संदीप : मॅम ..

रसिका : आता तुझी शिक्षा सांगते. त्या शेवटच्या एस एम एस मध्ये जे लिहलं आहेस ना ते आता बोल.

संदीप : काय ?

रसिका : तू जो तिसरा मेसेज पाठवला होतास तो जसाच्या तसा बोल, मोबाईल मध्ये न पाहता. एक पण चूक व्हायला नको. कळलं ?

संदीप : हो ..हो मॅम.

रसिका (मोबाईल हातात घेत) : हं ..कर चालू.

संदीप : मी तुमच्या उत्तराची वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचाच , संदीप

रसिका : अरे अरे.. किती चुका. चल पुन्हा बोल.

संदीप : मी तुमच्या उत्तराची वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका : नाही…अजून पण बिनचूक नाही. नीट आठव आणि बोल. आता चुकलास तर बघ.

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका (हसत) : अरे व जमलं की..आता चुकला असतास तर छडीने फटकवलं असतं…गुड. चल अजून एकदा म्हण.

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका : छान. आता मी थांबायला सांगत नाही ना तोपर्यंत चालू राहू देत.

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका : हं. हं..

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा

(तितक्यात संदीपचा फोन वाजतो. तो कान सोडून खिशातून फोन काढतो. ऑफिसमधून कॉल आलेला असतो. संदीप कॉलवर बोलू लागतो , रसिका चिडून चुटकी वाजवत त्याला कॉल बंद करण्यासाठी खुणावते. संदीप घाईने बोलणं आवरतं घेत फोन ठेवतो)

रसिका (संदीपच्या जवळ येत) : काय चालंलय तुझं हे ? कॉल का घेतलास ?

संदीप : सॉरी , ऑफिसमधून होता. थोडं महत्वाचं होतं

रसिका (संदीपचा कान पिळते): फर्स्ट , से सॉरी मॅम.

संदीप : सॉरी मॅम

रसिका (कान पिळतच) : कॉल महत्वाचा होता ?

संदीप : हो..हो मॅम.

रसिका (कान सोडते): म्हणजे मी तुला इथे बोलावलंय आणि तुझ्याशी बोलतेय ते महत्वाचं नाहीये का ?

संदीप : नाही ..मॅम

रसिका : ओके देन..गेट आऊट.

संदीप : सॉरी मॅम. मला म्हणायचं होतं की आपलं बोलणं महत्वाचं आहे.

रसिका : मग ? कॉल का रिसिव्ह केलास ? ऑफिसमध्ये बॉससमोर असेच कॉल रिसिव्ह करतोस का ?

संदीप : नाही मॅम.

रसिका : ऑफिसमध्ये मीटिंगला जाताना फोन स्विच ऑफ किंवा सायलेंट करतोस की नाही ?

संदीप : हो, करतो मॅम.

रसिका : बॉस समोर असताना फोन वाजला आणि बॉसला न विचारता रिसिव्ह केला तर काय होईल रे ?

संदीप : बॉस रागवतील मॅम.

रसिका : आणि आता मी काय करेन ?

संदीप : तुम्ही पण रागवणार मॅम

रसिका : मी तुझ्या बॉसपेक्षा जास्त रागवेन की कमी रागवेन ? सांग बर काय वाटतं तुला ?

(संदीप काहीच बोलत नाही)

रसिका : बोल..काय विचारतेय मी ?

संदीप : तुम्ही बॉसपेक्षा जास्त रागवाल मॅम

रसिका : का बरं ? मी जास्त रागवेन असं का वाटतं तुला ?

संदीप : मॅम बॉसपेक्षा तुमचा अधिकार जास्त आहे

रसिका : अरे वा..काय मस्त उत्तर दिलंस…आवडलं मला तुझं उत्तर.

संदीप (हळूच मान वर करत) : थँक्स , थँक्स मॅम.

रसिका : तुझ्या या उत्तरावर खूष होवून तुझी शिक्षा माफ …

संदीप : थँक्स मॅम.

रसिका : अरे अरे.. मी वाक्य पुर्ण नाही केलं अजून…हं तर मी म्हणत होते की तुझ्या या उत्तरावर खूष होवून तुझी शिक्षा माफ करेन किंवा कमी करेन असं तुला वाटत असेल तर तसं होणार नाही बरं

(संदीप खजील होवून मान खाली घालतो)

रसिका : ए तू कानाखाली खाल्ली आहेस का कधी ? आय मीन कुणा मुलीकडून ?

(संदीप मानेनंच नकार देतो )

रसिका : वॉव…म्हणजे तुझ्या आयुष्यात तुला आज एक नवीन अनुभव मिळणार आहे तर..

(संदीप आवंढा गिळतो)

रसिका (उजवा तळहात पुढे करत) : काय वाटतं तुला ? किती लागत असेल एका मुलीचा हात ?

(संदीप मान उंचावून पुन्हा खाली घालतो)

रसिका :बरं ते तुला आता कळेलच लवकर… पण आपण आधी एक काम करु तुझ्या चुका मोजूयात. चल तुच मोज बर तुझ्या चुका.

(संदीप काही बोलत नाही. अस्वस्थ होवून हाताचे चाळे करत राहतो)

रसिका : अरे ? काय झालं ? खूपच घाबरलास की काय ? (मोठ्याने हसत) जा किचनमध्ये जावून पाणी पिवून ये, घशाला कोरड पडली असेल भीतीने..

(संदीप नकरार्थी मान हलवतो)

रसिका : अरे खरंच जा. पाणी पिवून ये. गरज आहे तुला त्याची

संदीप (पुटपुटत) : नाही, नको.

रसिका : अरे जा म्हंटलं ना. आणी मला पण एक ग्लास पाणी घेवून ये येताना. (स्वतःच्या तळहाताकडे बघत) आता माझीपण मेहनत होणार आहे..चल जा लवकर.

(रसिका सोफ्यात बसते)

(संदीप आत जातो. काही क्षणांनी बाहेर येवून पाण्याचा ग्लास रसिकासमोर धरतो)

संदीप : मॅम ..पाणी

रसिका : हं.. तु चालू कर तुझ्या चुका मोजायला..मी पाणी पिते

(रसिका हळूहळू पाणी पिते)

रसिका : हं ..चल कर चालू लवकर.

संदीप : हो..हो मॅम. मी फोन सायलेंट मोडवर ठेवला नव्हता , फोन वाजल्यावर तो रिसिव्ह केला तुम्हाला न विचारता आणि कान पकडलेले होते ते तुम्हाला न विचारता सोडलेत.

(रसिका पाणी पिवून ग्लास संदीपसमोर धरते, संदीप तत्परतेने तिच्याकडून ग्लास घेवून टीपॉयवर ठेवतो)

रसिका : बस ? इतक्याच चुका केल्यास तू ?

संदीप : हो मॅम..

रसिका : तू पाच चुका केल्यास.

संदीप : नाही मॅम.. तीन केल्यात. (बोट मोजू लागतो) फोन सायलेंटवर नाही ठेवला, तुम्हाला न विचारता कॉल रिसिव्ह केला आणि कान सोडलेत…तीनच मॅम

(रसिका संदीपजवळ येते काही क्षण थांबते. त्याच्या हनुवटीला धरुन अलगद त्याची मान वर उचलते. पुन्हा एक दोन क्षण थांबून काडकन संदीपच्या कानाखाली वाजवते)

रसिका : निदान फोन ठेवल्यावर तू पुन्हा कान पकडायला हवे होतेस. ते तू केलं नाहीस ही तुझी चौथी चूक. आणि आता चुका मोजण्यावरुन माझ्याशी प्रतिवाद केलास ही तुझी पाचवी चूक…कळालं ? (असं म्हणतच रसिका पुन्हा एकदा संदीपच्या कानाखाली वाजवते)

रसिका :चल आता तुझी शिक्षा सुरु करुयात. मी तुला पाच कानाखाली वाजवणार. तू मोठ्याने मोजायच्यास. कळालं ?

(संदीप काहीच बोलत नाही. रसिका पुन्हा एक कानाखाली वाजवते)

रसिका : अरे मोज की ? मोजता येतं ना ? (असं म्हणत ती पुन्हा एक कानाखाली वाजवते)

संदीप : च..चार

रसिका : काय ? चार ? कोणत्या शाळेत शिकलास तू चार पासून मोजायला ? (पुन्हा एक कानाखाली)

संदीप : एक.

रसिका : काय पुटपुटलास रे ? मला ऐकायला नाही आलं..छान खणखणीत आवाजात मोज बरं.. पाणी पिवून आलायस ना ? (कानाखाली)

संदीप (मोठ्या आवाजात) : दोन

रसिका : पुन्हा तेच ?एक कधी म्हणालास ? (कानाखाली)

संदीप : एक

रसिका : दॅट्स गुड नाउ (कानाखाली)

संदीप : दोन

(कानाखाली)

संदीप : तीन

(कानाखाली)

संदीप : चार

(कानाखाली)

संदीप : पाच

रसिका : गुड…अरेरे…पण एक चूक झालीरे. मी तुझ्या एकाच गालावर सगळ्या थप्पड लावल्यात. असं कसं चालेल ? चल आता दुसर्‍या गालावर पण लगावते…नीट मोज.

(रसिका दुसर्‍या गालावर कानाखाली वाजवते)

संदीप : एक

(कानाखाली)

संदीप : दोन

(कानाखाली)

संदीप : तीन

(कानाखाली)

संदीप : चार

(कानाखाली)

संदीप : पाच

रसिका :व्हेरी गुड संदीप..व्हेरी गुड..तु तुझी शिक्षा हिमतीने आणि विनातक्रार पुर्ण केलीस.

संदीप : थँक यू मॅम

रसिका :चल आता पुन्हा एकदा कान पकडून गुडघे टेकून उभा रहा.

संदीप : यस मॅम..

(संदीप कान पकडून गुडघे टेकून उभा राहतो)

(रसिका शांतपणे सोफ्यात बसते. काही क्षण शांततेत जातात)

रसिका : मग संदीप , कसं वाटतंय आता ? आयुष्यात प्रथमच एखाद्या मुलीकडून इतका मार खाल्लास…

संदीप : मॅम, माझ्या चुकीची शिक्षा मला मिळाली. आणि तुमचा अधिकार आहे तो..

रसिका : ओह..आय सी…

(काही वेळ शांतता)

(रसिका सोफ्यातून उठून संदीप जवळ येते)

रसिका (मोठ्याने हसत): आजपर्यंत असंख्य प्रियकरांनी आपल्या प्रेयसीला तिच्यासमोर गुडघे टेकून प्रपोज केलं असेल..कुणाला प्रेयसीचा होकार तर कुणाला तिच्याकडून थप्पड मिळाली असेल. पण प्रयसीकडून थप्पड आणि होकार दोन्हीही एकाच वेळी मिळालेला बहूधा तूच पहिला होवू शकतोस.

संदीप : म्हणजे ? मॅम तुमचा होकार आहे ?

रसिका : अजून नाही…पण माझ्या स्वयंवराची पात्रता फेरी तु यशस्वीपणे पार केली आहेस. तुझी विनम्र वृत्ती, आज्ञाधारकपणा आणि मुख्य म्हणजे तुझं हे समर्पण याने मी प्रसन्न झाली आहे.

संदीप : थँक यू मॅम…माझा तर विश्वासच बसत नाही…

(संदीप कान सोडतो आणि रसिकाच्या पायाशी वाकतो)

रसिका : हे काय करतोयस तू ?

संदीप : मॅम मी तुमच्या पायांना किस करु शकतो.

रसिका (कानाखाली वाजवत) : नाही… आणि मी कान सोडायला सांगितले नव्हते. मला न विचारता का सोडलेस ?

संदीप (पुन्हा कान पकडतो) : सॉरी मॅम..

रसिका : माझ्या स्वयंवरातली अतिशय कठीण परीक्षा तुला अजून पार करायची आहे. आणि ते शिवधनुष्य तू पेलवू शकलास तरच मी तुला होकार देईन. ह्या परीक्षेत तुझं प्रेमातलं समर्पण , तुझी सहनशक्ती यांचा कस लागणार आहे.

संदीप : हो मॅम. मी कोणतीही परीक्षा देण्यास तयार आहे.

रसिका : गुड… आता मी बेल्ट घेवून येते.

संदीप : ओह.. मेगा फायनल ?

रसिका (हसत) : अरे वा.. निशाने तुला सांगितलेलं दिसतंय मेगा फायनलबद्दल.तिनेच दिलेलं नाव आहे हे. मी तिला बेल्टने फोडून काढते आणि ती मात्र त्याला प्रेमाने ‘मेगा फायनल’ म्हणते. खूपच गोड मुलगी आहे माझी निशा. बरं मी येतेच बेल्ट घेवून. तू मनाची तयारी कर..पुढचा किमान अर्धा तास तरी तुझ्यासाठी फार कठीण आहे.

(रसिका आत जावून येते, आता तिच्या हातात एक लेडीज बेल्ट आहे)

रसिका : आता हा बेल्ट तुझ्या पाठीशी खेळेल. उभे, आडवे असंख्य वळ तुझ्या शरीरावर उमटवेल. किती वेळ मी फटके देत राहीन ते मलाही माहीत नाही. मी मनसोक्त मारत राहीन आणि तू फटके खात रहायचंस. माझ्यावर प्रेम केल्याचं हे बक्षीस आणि शिक्षाही…तु जर सहन करु शकला नाहीस आणि मला थांबायची विनंती केलीस तर मी थांबेन, पण मग ही आपली शेवटची भेट असेल आणि यापुढे तु मला तोंड दाखवणार नाहीस. सांग आहेस तयार ?

संदीप : मॅम… हा बेल्ट ?

रसिका : हो.. का ? घाबरलास आताच ?

संदीप : नाही मॅम.. पण हा बारिकसा लेडीज बेल्ट आहे. याचे फटके माझ्यासाठी खरी परीक्षा ठरतील असं वाटतं तुम्हाला ? आणि आता तुमचा होकार मिळवण्यासाठी सोपी परीक्षा मलाही नकोय…

रसिका (क्षणभर विचार करत): खरं आहे तुझं म्हणणं. माझ्या निशाच्या कोवळ्या पाठीवर वळ उमटवायला हा बेल्ट पुरेसा आहे. पण तुझ्याकरिता ही शिक्षा कदाचित कमी असेल. (विचार करत) काय करता येईल बरं ? माझ्याकडे तर हाच बेल्ट आहे.

संदीप : मॅम तुमची हरकत नसेल तर माझा बेल्ट वापरता का ? माझा बेल्ट मोठा आहे. तुम्ही मनसोक्त फटके द्या. मी या परीक्षेत यशस्वी होईन याची मला खात्री आहेच. पण दुर्दैवाने जर मी कमी पडलो, अयशस्वी झालो तरी मी हा बेल्ट तुमची आठवण म्हणून आयुष्यभर जपून ठेवेन. पाठीवरचे वळ तर नाहीसे होतील पण बेल्ट तर जपता येईलच.

रसिका : व्हेरी गुड संदीप. तुझे विचार मला अधिकाधिक प्रसन्न करत आहेत. दे तुझा बेल्ट आणि शर्ट काढून परीक्षेसाठी तयार हो.

संदीप : थँक यू मॅम.

(संदीप शर्ट काढतो आणि बेल्ट काढून आदरपुर्वक रसिकाच्या समोर धरतो)

(रसिका बेल्ट हातात घेते आणि संदीपच्या पाठीमागे जावू लागते)

संदीप : मॅम ..एक विनंती करु का ?

रसिका : बोल

संदीप : मॅम तुम्ही माझ्यापाठीमागे उभ्या राहून मला फटके देणार..मी तुम्हाला पाहू शकणार नाही. तुम्ही प्लीज तुमचे सँडल्स काढून इथे ठेवता का ? तुमच्या सॅंडल्सकडे पाहत मला मार खायचं बळ मिळेल.

रसिका (हसत, आश्चर्याने) : काय ?

संदीप : हो मॅम.. तसंही इथे आल्यापासून मी जास्तीत जास्त वेळ मान खाली घालूनच उभा होतो. त्यावेळी तुमच्या पायांकडे आणि तुमच्या सँडल्सकडेच पहात होतो. तुमच्या सँडल्सशी त्यामुळे माझी ओळख झाली आहे आणि त्यांच्याप्रमाणेच माझंही स्थान तुमच्या पायांशी आहे.

रसिका : व्हेरी गुड संदीप. गुड थॉट. खरंच मी खूप प्रसन्न झाले आहे आता. आणि आता तुझं अजून एक बक्षीस. मी तुला आधी छडीने हातावर फटके देईन, जे देताना तू मला बघू शकशील. आणि हा वॉर्म अप झाला की मग मी तुला तुझ्या हातांनी माझे सँडल्स काढायची परवानगी देईन. माझ्या पायांना स्पर्श करुन तुला नक्कीच जास्त बळ मिळेल.

संदीप : थॅक यू मॅम.

(रसिका छडी घेवून येते)

रसिका : कान सोड आता, आणि उजवा हात पुढे कर.

(संदीप हात पुढे करतो, रसिका छडीने फटका लगावते….फटके देत राहते)

रसिका : हं …आता डावा हात पुढे कर

(रसिका पुन्हा अनेक फटके लगावते)

(रसिका सोफ्यात बसते)

रसिका : आता तु माझ्या पायांना स्पर्श करु शकतोस, माझे सँडल्स पायातून उतरवू शकतोस.पण पायांना किस करण्याची परवानगी नाहीये तुला.

संदीप : यस मॅम

(संदीप रसिकाच्या पायातून सँडल्स उतरवतो. तिच्या पावलांवर हळूवारपणे हात फिरवत रहातो )

रसिका : ओके…गेट बॅक टू पोजिशन. या सोफ्याचा आधार घेवून गुडघ्यावर टेकून उभा रहा.

संदीप (रसिकाच्या पायांवरुन हात काढत) : हो मॅम.. (संदीप स्वतःच्या तळहातावर ओठ टेकवतो , आणि मग रसिकाने सांगितल्याप्रमाणे उभा रहातो)

रसिका : तू या परीक्षेत यशस्वी व्हवस असं मला वाटतं पण त्याकरीता परीक्षा मात्र मी सोपी करणार नाहीये हे लक्षात असू दे. चल. ऑल दि बेस्ट.

संदीप : थॅक यू मॅम

(रसिका हवेत बेल्ट फिरवते आणि संदीपच्या पाठीवर जोरदार फटका लगावते. संदीप शहारतो)

(एका मागून एक अनेक फटके पडतात. वीस-पंचवीस फटके झाल्यावर रसिका काहीशी थकते. थांबून पाणी पिते)

रसिका : संदीप , तुला पाणी हवं का ? ही परीक्षा अजून खूप वेळ चालणार आहे. पाणी पिवून घे

संदीप : नाही मॅम. परीक्षेत यशस्वी होवून माझ्या ओठांनी आधी तुमच्या पायांच चुंबन घेईन तेच माझ्याकरिता अमृत असेल.

(रसिका पुन्हा फटके द्यायला चालू करते. पुन्हा अनेक फटके झाल्यावर थांबते)

रसिका (संदीपच्या समोर येत): संदीप , तुझी पाठ पुर्णपणे सोलून निघालीये. या बेल्टने असंख्य वळ तुझ्या पाठीवर उमटवले आहेत. पण माझं मन मात्र अजून भरलेलं नाही. मला अजून खूप फटके द्यायचे आहेत.

संदीप : यस मॅम..

रसिका : पण तुला नक्की खात्री आहे की तू अजून मार झेलू शकतोस ?

संदीप : मॅम..अशा प्रकारे मार खायची माझी पहिलीच वेळ आहे. अर्थातच इतके फटके झेलणे माझ्यासाठी नक्कीच खूप कठीण आहे. पण माझ्या प्रेमाखातर मला हे करायचं आहे. प्रेमाकरिता अग्निदिव्य करायची संधी आयुष्यात पुन्हा पुन्हा मिळत नाही. मला आज मिळाली आहे. त्यामुळे कितीही कठीण असली तरी मला ही परीक्षा पार करायची आहे.

रसिका (हसत) : अरे पण तू असं तर समजत नाहीयेस ना की आज या परीक्षेत तू यशस्वी झालास तर हीच तुझी शेवटची शिक्षा असेल ? तु ही परीक्षा उत्तीर्ण झालास तर आपल्या सहजीवनात कदाचित माझ्यापेक्षा या बेल्टचा तुझ्याशी जास्त संवाद असू शकेल याची कल्पना आहे ना ?

संदीप : होय मॅम.. पण माझ्यावर रागावून , माझ्या चुकांमुळे नाराज होवून तुम्हाला मला शिक्षा करावी लागू नये असाच माझा प्रयत्न असेल.

रसिका (आवाज किंचित चढलेला) : काय म्हणायचय तुला ? तुला मनसोक्त फटके द्यायला माझ्याकडे काही कारण असावं लागेल ?

संदीप : सॉरी मॅम..मला तसं म्हणायचं नव्हतं. माझ्या शरीरावर बेल्ट , छडि , चाबूक वा आणि कशानेही, कधीही आणि कितीही फटके देण्याचा तुमचा अधिकार असेलच. तुम्ही दिलेले वळ हे माझ्याकरिता प्रेमाची भेट असेल. पण माझ्यावर नाराज होवून, रागावून जर तुम्हाला चाबूक हातात घ्यावा लागला तर मात्र मला मी तुम्हाला दुखावलं याचं वाईट वाटेल.

रसिका : हं… ठीक आहे. आता अंगठे धरुन उभा रहा. मी तुझ्या पाठीबरोबरच पायांवरही फटके देईन.

संदीप : यस मॅम.

(रसिका संदीपला बेल्टने फटके द्यायला पुन्हा चालू करते. कधी पाठीवर तर कधी पायावर फटके देते.)

(पुन्हा अनेक फटके झाल्यावर रसिका थांबते, सोफ्यात येवून बसते आणि बेल्ट बाजूला ठेवते. संदीप अजून अंगठे धरुन उभा आहे)

रसिका : संदीप.

संदीप : यस मॅम

रसिका : उठ , उभा रहा.

(संदीप उभा राह्तो)

रसिका : अरे उभ रहायचं म्हणजे गुडघे टेकून उभ रहायचं. आपण एकांतात असताना आणि मी तुझ्याशी बोलत असेन तेव्हा तू नेहमीच गुडघे टेकून आणि मान खाली घालून उभ रहायला हवस.

संदीप : सॉरी मॅम..पुन्हा अशी चूक करणार नाही

(संदीप गुडघे जमिनीला टेकून उभा राहतो)

रसिका : गुड. संदीप तुझी परीक्षा संपली आहे. आणि त्यात तू यशस्वी झाला आहेस. माझ्या आयुष्यात माझा गुलाम म्हणून मी तुला आजपासून स्थान देत आहे. आता तुला माझ्या पायांचं चुंबन घेण्याची अनुमती आहे.

संदीप : थँक यू मॅम… थँक यू..

(संदीप पुढे होवून रसिकाच्या पायांना कवटाळतो. तिच्या पायांना स्पर्श करतो. तिच्या पायांची अनेक चुंबने घेतो. रसिका खाली वाकून त्याच्या पाठीवरुन प्रेमाने हात फिरवते)

(पडदा)
प्रिय वाचक,
कृपया खालीलपैकी योग्य ती प्रश्नावली म्हणजेच सर्वे (survey)उघडून प्रश्नांची उत्तरे द्या.
घन्यवाद.

स्त्री-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

पुरुष-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

[संपर्क – samarpan.ek.premkatha@gmail.com]

 

the-nice-emotional-girl-with-a-belt-in-hands

सायबर कॅफेत एक दिवस

सायबर कॅफेत एक दिवस

विषय : पीडन (स्त्रीकडून स्त्रीचे पीडन) म्हणजेच Female to Female Domination

पात्र परिचय

शेखर – सायबर कॅफे चा मालक
रश्मी – शेखरची पत्नी
नेहा  – शेखरची सहायक

“रश्मी, अगं आई आजारी आहे आणि तिला हॉस्पिटल मध्ये अ‍ॅडमिट केलंय. मला गावाला जावं लागेल. तू मात्र ईथेच थांब. आणि सात-आठ दिवस तुला कॅफे सांभाळावा लागेल” शेखर च्या मनावरचा ताण आवाजात  जाणवत होता.

“पण मी कॅफे कसा संभाळणार ?मला तर काहीच माहित नाही …”

“रश्मी, तुला शिकावं लागेल. मी उद्या निघेन, आजचा दिवस तुला सगळं काही शिकवेन. संध्याकाळी तर नेहा असते आणि ती नीट सांभाळते कॅफे पण सकाळी तुला एकटीलाच बघावं लागेल. कॅफे हे माझ्या कमाईचं एकमेव साधन आहे आणि त्यामुळे तो बंद ठेवणं मला परवडणार नाही”

शेखर २८ वर्षांचा होतकरु तरुण. कॉम्पुटरचा डिप्लोमा केल्यावर काही काळाने “खूप काम आणि कमी पैसा” असं समीकरण असलेल्या नोकरीला रामराम ठोकत त्याने स्वतःचा सायबर कॅफे चालू केला. शेखर चा सायबर कॅफे विशेष लोकप्रिय होता. अद्ययावत कॉम्प्युटर्स, ईंटरनेटचे चांगले कनेक्शन, उत्तम आसनव्यवस्था, कॉम्प्युटर गेम्स साठी विशेष सुविधा, प्रिंटींग व स्कॅनिंगच्या सुविधा तसेच अल्प दर यामुळे जास्तीत जास्त लोक याच कॅफेकडे वळायचे. सकाळी पाच तास आणि सायंकाळि पाच तास असा दहा तास कॅफे चालू असायचा. त्यापैकी संध्याकाळि जास्त गर्दी असल्याने शेखर ने यावेळेकरीता नेहा नावाच्या तरुणीस सहायक म्हणून ठेवले होते.

नेहा हुषार आणि तरतरीत होती. सहा महिन्यांपासून ती कॅफेत कामाला होती. तिथे रुजू झाल्यावर चार पाच दिवसातच ती सगळं काम शिकली. मेहनती नेहाचं वागणं मात्र शेखर ला कधी कधी आवडत नसे. ती लगट करायचा प्रयत्न करते असं त्याला वाटे. ती वयाने बरीच लहान म्हणजे २०-२१ वर्षांंची होती. त्यामुळे तिच्या थोड्याश्या विचित्र वागण्याकडे “तिच्या वयाचा परिणाम” असा विचार करत शेखर दुर्लक्ष करत असे. शिवाय दुसरा कुणी चांगला सहायक मिळणे ही सोपे नव्हतेच.

तीन महिन्यांपुर्वी शेखर चे रश्मीशी लग्न झाले होते. २५ वर्षांची रश्मी पदवीधर असली तरी व्यहवारात फारशी हुशार आणि बोलण्या वागण्यात फारशी तरतरीत नव्हती. पण सुंदर, मनमिळावू, घर नीट सांभाळणारी आणि मुख्य म्हणजे शेखरवर मनापासून प्रेम करणारी असल्याने शेखरचे ही तिच्यावर खूप प्रेम होते.

सकाळी रश्मी शेखर बरोबर कॅफेमध्ये आली. शेखर ने तिला सगळि उपकरणे व्यवस्थित दाखवली , त्यांची माहिती दिली. कॅफेमध्ये असलेल्या १२ कॉम्प्युटर पैकी ११ छोट्या क्युबिकल मध्ये होते तर एका कॉम्प्युटर साठी खास मोठी केबिन होती. शेखर या केबिन मध्ये बसून काम करी. या केबिनमध्येच विडीओ चॅटिंगसाठी लागणा-या सुविधा होत्या. केबिनचे दार लावले तर केबिन ब-यापैकी साउंडप्रुफ होत असे. त्यामुळे विडीओ चॅटद्वारे नोकरीची मुलाकात देणा-यांस शेखर ह्या केबिन मध्ये जास्त दराने बसायला देई.

शेखरने विविध उपकरणे कशी चालू करायची, कशी वापरायची , कॅफेमधल्या इतर बाबी रश्मी ला समजावल्या. पण रश्मीकरिता हे सगळेच खूप नवीन होते. शिवाय शेखर अगदी उत्तम शिक्षक होता असेही नाही त्यामुळे तिला ब-याचशा गोष्टी नीट समजल्या नाहीत आणि कॅफे सांभाळण्याचा आत्मविश्वासही तिला वाटला नाही. त्यामुळे शेखर विचारात पडला.

सायंकाळी नेहा आली. शेखर ने दोघींची ओळख करुन दिली.

“हाय रश्मी, कशी आहेस ? शेखर अरे तीन महिने झाले तुझ्या लग्नाला आणि तु आज भेटवतो आहेस तुझ्या बायकोला…”रश्मी ला न्याहाळत नेहा ने विचारले. रश्मी ला नेहाची नजर काहीशी विचित्र वाटली शिवाय शेखर ला सर किंवा निदान दादा वगैरे न म्हणता थेट नावाने हाक मारते हे तिला फारसं पटंल नाही. पण नंतर तिने तो विचार झटकून टाकला.

शेखर नंतर नेहा ला म्हणाला “नेहा, मी सात-आठ दिवसांकरिता गावाला चाललोय. मी रश्मी ला कॅफेचे काम समजावले आहे पण लगेच तिला एकटीला कॅफे सांभाळता येणं कठीण आहे. आणि तुझ्या कॉलेजला पण सुटी आहे सध्या, तर तु तीन-चार दिवस सकाळी देखील येवू शकतेस का ?”

“अर्थातच शेखर, विचारतोस काय ? हुकुम करो मेरे आका…तुम बुलाओ और हम ना आये ? एनिथिंग फॉर यू शेखर…” नेहा हसत उत्तरली.

शेखर पण हसला आणि रश्मी ला हसावं लागलं

x————————-x

पुढच्या दिवशी शेखर गावी निघून गेला. रश्मी सकाळि नऊ वाजता कॅफेजवळ आली. नेहा तिथे आधीच हजर होती. तिने लाल रंगाचा टी शर्ट, जीन्स आणि शूज घातले होते तसेच केस मोकळे सोडले होते. अशा पेहरावात ती आकर्षक आणि रुबाबदार दिसत होती. तर रश्मी ने साधासा चुडीदार घातला होता, त्याला इस्त्री पण केलेली नव्हती. एकूणातच अतिशय साधेपणामुळे रश्मी सुंदर असूनही फिकी दिसत होती.

“यू आर लेट रश्मी. अगं ८:४० च्या आधी कॅफे उघडावा लागतो.  माझ्याकडे चावी असती तर मी तरी उघडला असता”

“ओ..सॉरी. अगं थोडा उशीरच झाला, पण कस्टमर येवून निघून गेलेत की काय ?” रश्मी ने गडबडून विचारले.

“कस्टमर्स नाही आलेत अजून पण कामवाली बाई वाट पाहून निघून गेली. ती झाडू मारायला आणी फरशी पुसायला येत असते”

“अरेरे….मग आता गं ?”रश्मी अजूनच गोंधळली.

“अगं आता प्रश्न विचारत बसू नकोस. आधी कॅफे उघड आणि झाडून व फरशी पुसून घे” नेहा टोकदार आवाजात म्हणाली.

“हो…उघडते हं”

रश्मीने कॅफे उघडला आणि चपला बाहेर काढून ती आत गेली. शेखरचा नियमच होता तसा “कॅफेमध्ये कुणीच चपला बूट घालून जायचे नाही”.

पण रश्मीच्या मागे नेहा बूट न काढताच आत येवू लागली.

“अगं नेहा, कॅफे मध्ये बूट घालून नाही ना जात ?” रश्मीने विचारले.

“माहीत आहे गं मला. पण अजून तुझं झाडून पुसून व्हायचं आहे तर मी कशाला माझे पाय खराब करु ?” नेहा तो-यात म्हणाली.

रश्मीने काही उत्तर दिले नाही.  कोप-यातला झाडू घेउन ती कॅफे झाडू लागली. ती झाडत असताना नेहा कॉम्प्युटर्स, राउटर, मॉडेम ई चालू करण्यासाठी इकडून तिकडे फिरत होती. त्यामुळे अनेकदा रश्मीला झाडताना थांबवे लागले.

“झाडून झालं ना ? आता कोप-यातली बादली घे, बाहेर नळावरुन पाणी आण आणि फरशी पुसून काढ. चल लवकर कर, कस्टमर्स येतील आता” नेहा म्हणाली.

“हो घेते.” म्हणत रश्मी कामा ला लागली.

ती फरशी पुसत असताना नेहाचे इकडुन तिकडे जाणे चालू होतेच. तीन चार वेळा पुसून झालेल्या भागावर तिच्या बूटांचे ठसे उमटले आणि रश्मीला तिथे पुन्हा पुसावे लागले.

“रश्मी , इकडे ये” नेहा आता केबिन मध्ये बसली होती.

“हो. आले” म्हणत रश्मी आत केबिन मध्ये गेली.

“झाली ना फरशी पुसून ?”

“हो झाली”

“मग माझे शूज आता बाहेर ठेवून दे” पायातले बूट काढत नेहा म्हणाली.

रश्मीला हे विचित्र वाटले. अगदी शेखर देखील तिला अशी कामं सांगत नसे पण इथे तर २०-२१ वर्षांची तरूणी , तिच्या नव-याची सहायक म्हणजे एका अर्थाने त्याने कामाला ठेवलेली नोकराणी तिला म्हणजे मालकिणीला बूट उचलून ठेवायला सांगत होती.

“अगं बघतेस काय ? कळलं नाही का ? बूट उचलून बाहेर ठेव, जा” नेहाचा आवाज किंचीत चढला होता.

“हो ठेवते” बूट उचलून घेत रश्मी म्हणाली. रश्मी ला नाही म्हणता नाही आलं. शिवाय नेहाच्या चढ्या आवाजाने ती गोंधळुन गेली.

नेहा रश्मीला मुद्दामच अपमानकारक पध्द्तीने वागवत होती. कॅफेत नोकरीला लागल्यानंतर थोडेच दिवसात शेखर नेहाच्या मनात भरला होता. त्याचे देखणेपण, त्याची हुशारी, धडाडी, व्यवसायकौशल्य यांवर ती भाळली होती. तो आपल्या आयुष्यात यावा अशी स्वप्नं ती बघू लागली. पण शेखरला तिचे मन कळाले नव्हते किंवा त्याने तिच्याकडे फारसे लक्ष दिले नव्हते. एकदा परीक्षेकरिता तिने कॅफेच्या कामातून पंधरा दिवस सुटी घेतली, सुटीनंतर परत आल्यावर शेखरने तिला त्याच्या लग्नाची गोड बातमी आणि मिठाई दिली. नेहा दुखावली गेली होती. पण शेखर तिला मनापासून आवडायचा त्यामुळे तिने नोकरी सोडली नाही. शेखरशी जवळीक करायचा प्रयत्न ती करायची पण त्याने तिला कधी प्रतिसाद दिला नाही.

आज रश्मी नेहाच्या समोर होती. आपल्याला हवे असलेले स्थान रश्मीला मिळाले म्हणून नेहाचा रश्मी वर राग होता. त्यामुळे “मी कशी स्मार्ट आहे, व तू कशी अडाणी आणि बावळट आहेस” हे रश्मीला वागण्यातून दाखवून द्यायचे असे नेहाने ठरवले होते. त्यात रश्मीचा भिडस्त स्वभाव नेहाच्या पथ्यावरच पडला.

बूट ठेवून आल्यावर रश्मी केबिनमध्ये बसली.

अचानक प्लास्टिकची रिकामी बाटली तिच्या अंगावर आली. दचकून कशीबशी तिने बाटली सांभाळली.

“ही बॉटल घे आणि पिण्याचं पाणी आण बाहेरुन. अजून तीन चार बॉटल्स आहे बाजूला त्या पण भर” नेहा म्हणाली

“अं.. हो.” रश्मी गोंधळून म्हणाली.

“हो काय ? उठ लवकर. जा.” नेहाने फर्मावले.

काही न बोलता रश्मी उठली.

आता ग्राहक येवू लागले होते. नेहा ने रश्मीला ग्राहकांचे ओळखपत्र तपासणे, त्यांचे कॅफेच्या सॉफ्टवेअर मध्ये खाते आहे का ते तपासणे, नसल्यास बनवणे, त्यांची माहिती भरणे ई बद्दल सूचना दिल्यात. तरी प्रत्येक ग्राहक आल्यावर रश्मी गोंधळून जात होती आणि नेहाला शंका  विचारत होती.

मग नेहाने बजावले “आता मी तुला सगळ्या स्टेप्स पुन्हा एकदा सांगते,नीट लिहून घे आणि त्या प्रमाणे कर”

“हो सांग”

नेहा मुद्दामच वेगाने सांगत होती आणि कागदावर उतरवून घेताना रश्मीची धांदल उडत होती.

एक दोनदा रश्मी म्हणाली “अगं जरा हळू सांग ना प्लीज..”

“काय गं ? नवीनच साक्षर झाली आहेस का तू ?” असं म्हणत नेहाने तिचा अपमान केला.

त्यानंतरही नेहा पुन्हा पुन्हा रश्मीचा अपमान करत होतीच

“अगं इतकं कळत नाही का तुला ? एवढंसं काम करायला इतका वेळ लागतो का ? चार वेळा सांगून पण समजत नाही का ? मंद आहेस का जरा ?” असे अनेक अपमानकारक प्रश्न रश्मी सहन करत होती.

“तसेच तीन नंबरचा फॅन लाव, मागची लाईट बंद कर, मला पाण्याची बॉटल दे” ई आज्ञांचे पण ती विनातक्रार पालन करीत होती.

मुळात रश्मी स्वभावाने गरीब होती. कुणाला उलटून बोलणं वा कुणावर रागावणं तिला जमत नसे. शिवाय नेहा ला काही बोलल तर ती निघून जाईल आणि मग आपल्याला एकटीला कॅफे सांभाळता येणार नाही, ग्राहक परत गेले तर धंदा बुडेल या भीतीने रश्मी तिला काही बोलत नव्हती. पण मनोमन ती उदास होती.

शेवटी तिने कशीबशी स्वतःची समजूत घातली कि “माझी एखादी हट्टी, लाडावलेली लहान बहीण असती तर तिचे नखरे देखील प्रेमाने सहन केलेच असते. मग नेहा पण माझ्या धाकट्या बहिणी सारखीच आहे”

रश्मी विचारात गुंतली असताना एक ग्राहक केबिनजवळ आला.

“अहो माझ्या कॉम्प्युटर वर कनेक्शन येत नाही , जर बघा ना… ”

“जा गं सहा नंबरला बघ काय झालंय ते” नेहाने हुकूम सोडला

“चला बघते मी म्हणत” रश्मी लगबगीने उठली

तिने त्या कॉम्प्युटर वर काही तपासण्याचा प्रयत्न केला. पण अर्थातच तिला काही कळले नाही.

“नेहा प्लीज जरा इकडे येतेस का? मला नाही समजत  काय झालंय ते” रश्मीने नेहाला आवाज दिला

पण नेहाने ऐकून न ऐकल्यासारखे केले

रश्मीने अजून एकदा मोठ्याने हाक मारून पाहिली पण पुन्हा काहीच उत्तर आले नाही.

शेवटी रश्मी केबिनपाशी येवून म्हणाली “अगं नेहा प्लीज जरा येतेस का ?मला नाही समजत काय प्रॉब्लेम आहे ते”

“हं… वाटलंच मला. तुला काही येतच नाही. चला. आता मलाच बघावे लागेल.” भाव खात नेहा उठली आणि कॉम्प्यूटर पाशी गेली.

एक दोन मिनिटे काही गोष्टी तपासून  करून नेहा म्हणाली “हं पॅच कॉर्ड खराब झाली आहे. रश्मी एक पॅच कॉर्ड घे”

“पॅच कॉर्ड … म्हणजे ?” रश्मी गोंधळून म्हणाली

“ओफ ओ … अग लॅन ची केबल. तिथे रॅकवर आहे. चल आण लवकर” नेहा वैतागून म्हणाली.

रश्मी रॅकपाशी गेली , तिथे अनेक केबल्स पडल्या होत्या. कोणती घ्यावी ते न समजल्याने तिने एक अंदाजाने केबल उचलली आणि नेहा कडे दिली.

“अगं मूर्ख आहेस का तू ? तुला लॅन ची केबल आणायला सांगितली आणि तू पॉवर केबल घेवून आलीस” नेहा भडकून म्हणाली

“सॉरी , अगं पण मला नाही समजत .. ” रश्मी घाबरलेल्या आवाजात म्हणाली

“हे बघं  . . ही अशी . .” नेहाचा स्वर अजून उंच होता. जुनी खराब पॅच कॉर्ड काढुन हातात घेत तिने रश्मी ला दाखवली.

रश्मी रॅकपाशी गेली आणि तिने काळजीपुर्वक पॅच कॉर्ड उचलली.

“हं… आता तिचं एक टोक कॉम्प्युटर ला आणि एक राऊटर ला असं लाव”नेहा च्या आवाजात वैताग आणि जरब यांचं मिश्रण होतं .

कॉम्प्युटर ला पॅच कॉर्ड जोडण्यासाठी रश्मी खाली वाकली. पण ती कशी जोडावी ते तिला समजले नाही. आणि नेहा ला काही विचारायचे धाडसही तिला होत नव्हते म्हणून ती उगाच काहीतरी खटपट करत राहिली.

दोन-तीन मिनटे गेल्यावर तिच्या डोक्यावर एक टप्पल पडली.

“काय करते आहेस ? कॉर्ड लावता येत नाही का? किती वेळची खेळत आहेस ?” नेहा ओरडून म्हणाली.

“नाही . . ते मी बघंतच होते. . . ” रश्मी कशीबशी उत्तरली.

“नाही येत तर सांगायचं ना . . इथे कस्टमर चा वेळ वाया जातोय तुझ्यामुळे” नेहा ने तिच्या हातातून कॉर्ड घेतली

“सॉरी .. ” अपराधी वाटून रश्मी म्हणाली.

कॉर्ड लावून , कनेक्शन ठीक असल्याची खात्री झाल्यावर नेहा केबिनमध्ये जावून बसली.

पाठोपाठ रश्मी पण केबिनमध्ये जावून बसली.

दिवसभर सतत झालेल्या अपमानाने रश्मीचा जीव व्याकूळ झाला होता. काय करावे काहीच सुचत नव्हते. “आपल्याला काहिच येत नाही” असा न्युनगंड आणि अपराधीपणाचा भाव तिच्या मनात दाटून आला होता.

काही क्षण गेल्यावर मनावरचा ताण हलका करण्यासाठी ती कशीबशी म्हणाली “किती कठिण आहे ना हे ? तुला बरं गं छान जमतं सगळं . .”

“हं. कठीण काय त्यात ? डोकं ठिकाणावर ठेवून काम केलं की सगळं जमतं . .”

नेहाच्या फटकळ उत्तरामुळे रश्मी पुन्हा गप्प बसली. खाली मान घालून ओढणीशी काहीतरी चाळा करु लागली.

“उफ..थकून गेले मी तर” असं म्हणत नेहा ने जीन्स च्या खिशातून सिगारेटचे पाकिट व लायटर काढले.

तिने सिगरेट पेटवली तशी लाईटरच्या आवाजामुळे चमकून रश्मी ने वर पाहिले.

“नेहा, तू … तू सिगरेट ओढतेस ?” रश्मी ने विचारले.

“हो , का ? काय प्रॉब्लेम आहे ?” एक झुरका घेवून धूर हवेत सोडत नेहा ने गुर्मीत विचारले.

“अगं पण कॅफे मध्ये स्मोकिंग ?” रश्मी ने अडखळत विचारले.

तशी नेहा उठून संथ पावलं टाकत रश्मी जवळ आली.

नेहाच्या देहबोलीतून आक्रमकता जाणवत होती. रश्मी गडबडून उभी राहिली.

नेहाने सिगरेट डाव्या हातात घेत उजवा हात पुढे केला आणि रश्मीचा कान पकडून थोडासा पिरगाळला.

“तुला कॉम्प्युटर चालू करायची अक्कल नाही… आणि तू मला जाब विचारतेस ?” कान पिरगाळतच नेहा ने विचारले.

नेहा च्या अनपेक्षित कृतीने रश्मी घाबरुन गेली, आपला हात कानाजवळ नेत तिने कान सोडवण्याचा प्रयत्न केला पण तिला ते जमले नाही.

“अगं जाब नाही विचारत मी” नजर खाली झुकवून रश्मी कशीबशी म्हणाली.

“हो का ? मग काय करते आहेस ?”

“असं काय करतेस अगं.. प्लीज कान सोड ना माझा..” रश्मी रडवेल्या स्वरात म्हणाली.

“घे… सोडला..”तिचा कान सोडत नेहा म्हणाली “बोल आता, काय म्हणायचंय तुला”

पण रश्मीचं काही बोलायचं धाडस होत नव्हतं.

“अगं बोल ना. …बोल तरी”  नेहा ओरडली.

“हेच की कॅफेमध्ये स्मोकिंग ला परवानगी नाहिये ना.. म्हणजे शेखरने अलाऊ नाही केलय ना कुणाला स्मोक करायला ” रश्मी कशीबशी बोलली.

“हो का ? तु मला शिकवणार का कॅफेमध्ये काय अलाऊड आहे आणि काय नाही ते… मालकिण नाही का तू…पण काय हो मालकिणबाई कॉम्प्युटर तरी चालू करता येतो का तुम्हाला ?” नेहा उपहासाने म्हणाली.

“अगं असं काय करतेस ? आता शिकत तर आहे ना मी ” रश्मी काहीशी वैतागून म्हणाली.

“हे मात्र छान जमतं हं तुला …उलटून बोलायला …”

रश्मी आश्चर्याने नेहा कडे बघू लागली …तोच..

थाड…नेहाने रश्मीला एक जोरदार कानाखाली लगावली. रश्मी आता पुर्ण घाबरली. तिने आपला हात उचलून हुळहुळणा-या गालावर ठेवला.

थाड…नेहाने दुस-या गालावर जोरात थप्पड लगावली. या अनपेक्षित हल्ल्याने रश्मी भेदरली. तिने दोन्ही गाल हातांनी झाकून घेतले.

“हात खाली” नेहाने फर्मावले.

पण रश्मी ने गालावर हात अधिकच घट्ट धरले.

“हात खाली घे म्हंटलं ना” नेहा ओरडून म्हणाली.

पण रश्मीने हात खाली घेतले नाहीत.

नेहा अजूनच फणफणली. तिने रश्मीचा हात खसकन खेचून बाजूला केला.

आणि तिला हाताने पुन्हा गाल झाकण्याची संधी न देता नेहाने तिला सटासट तीन-चार कानाखाली वाजवल्या. रश्मी आता रडू लागली.

“सॉरी..” रश्मी रडतच कशीबशी म्हणाली.

“ओह…वॉव.. आता सुचतय का तुला सॉरी म्हणायचं..अजून एकदा म्हण” म्हणत नेहा ने अजून एक कानाखाली लगावली.

“सॉरी..”

“वा वा..छान वाटतंय ऐकायला…अजून एकदा..” अजून थप्पड लगावत नेहा म्हणाली.

“सॉरी..” हुंदके देत रश्मी म्हणाली.

“पण तू कुणाला सॉरी म्हणतेयस, टेबलाला, खुर्चिला की कॉम्प्युटर ला ?” म्हणत नेहाने रश्मी ला अजून एक काडकन कानाखाली वाजवली.

“सॉरी नेहा”

“ओह.. नेहा ?? सकाळपासून तुला जीव तोडून शिकवतेय तर थोडा रिस्पेक्ट द्या की मला मालकीणबाई” रश्मीच्या हुळहुळणा-या गालावरुन हात फिरवत नेहा म्हणाली.

“सॉरी…सॉरी मॅम…”

“हं….आता कसं ?चल अजून एकदा म्हण पाहू” पुन्हा एक काडकन कानाखाली वाजवत नेहा म्हणाली.

“सॉरी मॅम..प्लीज मॅम मला मारु नका” रश्मीने गुडघ्यांवर बसत नेहाचे पाय धरले.

“अरे वा…मस्तच…मजा येतेय मला…पण इतक्या लवकर नाही सुटणार तू. तुझी शिक्षा अजून बाकी आहे”

रश्मीची मान वर करुन बघायची हिंमत होत नव्हती.

नेहाने शांतपणे सिगरेट बाजूला ठेवली. खराब पॅच कॉर्ड टेबलवर पडली होती ती उचलून घेत तिचे दोन्ही टोक हातात धरुन तिचा वेढा केला.

रश्मी च्या चुडिदारला पाठीवर झिप होती. नेहाने ती खाली खेचली आणि चुडीदार हाताने थोडासा बाजूला सारला. रश्मीची गोरीपान पाठ नेहासमोर आता उघडी होती. रश्मी भितीने कापू लागली पण तिच्या तोंडातून शब्द फुटत नव्हता.

कॉर्ड हवेत फिरवत नेहाने रश्मीच्या पाठीवर ताडकन फटका दिला. रश्मी कडे आता ओरडण्याचेही बळ नव्हते.

ताड…ताड.. एक एक करत नेहाने रश्मी च्या पाठीवर दहा-बारा फटके दिले. केबिनचे दार लावलेले असल्याने बाहेर आवाज जात नव्हता.

रश्मीच्या पाठीवर अनेक वळ उमटले होते. नेहा ने तिला खांद्याला पकडून खसकन उभे केले त्यानंतर तिच्या पायावर, पोटरीवर, मांडीवर कॉर्डने फटके देत राहिली. रश्मी हुंदके देत फटके खात होती. जणू ‘फटके खाणे’ हेच कर्तव्य असल्याप्रमाणे अगदी विनातक्रार, तोंडातून शब्दही न काढता ती फटके खात होती.

अखेर नेहा थांबली आणि तिने कॉर्ड बाजूला ठेवली. रश्मी चे अंग अजून कापत होते. ती हुंदके देत होती आणि नेहाकडे बघायची तिला अजिबात हिंमत उरली नव्हती.

काही क्षण तसेच गेले. मार पडायचा थांबला आहे हे लक्षात आल्यावर रश्मी पाठीवरची झिप लावायचा प्रयत्न करु लागली. पण काप-या हातानी तिला ते जमेना.

“थांब..मी लावून देते.” नेहा च्या आवाजात अजूनही जरब होती. तिने रश्मीच्या दंडाला धरुन खसकन वळवले. रश्मीच्या पाठीवरचे वळ बघून तिला आनंद होत होता.

“आणि ऐक… यातलं काहीही शेखर ला कळता कामा नये” नेहाने बजावले.

रश्मी ने काहीच उत्तर दिले नाही.

“काय म्हणतेय मी ? समजल नाही का ?” नेहा ने दरडावून विचारले.

रश्मी आवंढे गिळत होती त्यामुळे ती काहीच बोलू शकली नाही.

रश्मी च्या चुडीदार ची झिप अजूनही खाली होती. नेहाने जळती सिगरेट उचलून त्यावरची राख झटकली आणि रश्मीच्या पाठीवर सिगरेटचा चटका दिला.

“अगं आई गं…” रश्मी कळवळून ओरडली.

“बोल सांगशील का शेखर ला काही ?” पुन्हा एक चटका देत नेहाने विचारले.

“नाही सांगणार, खरंच नाही सांगणार” रश्मी घाईने म्हणाली.

“गूड” म्हणत नेहाने सिगरेट विझवली.

“आणि ऐक…एखादं चांगलं मलम घेवून सकाळ संध्याकाळ पाठीला लाव, तीन चार दिवसात वळ गेले पाहिजेत. आणि मला पुन्हा अजून मार द्यावा लागेल अशी वागू नकोस. समजलं का ?” झिप लावत नेहाने बजावले.

रश्मीने रडतच मान डोलावली.
[समाप्त]