All posts by samarpanekpremkatha

अधिकार

नीताची वाट बघत मी तिच्या फ्लॅटच्या बाहेर जिन्यात बसून होतो. मनात सतत तिचाच विचार होता. आज दहा दिवसानंतर आम्ही बोललो होतो. नीता माझ्यावर खूप रागावली होती आणि आता पुन्हा ती माझ्याशी कधी बोलेल या विचारांनी मी दहा दिवस अस्वस्थ होतो. अर्थात तिच्या रागावण्याला कारणही तसंच होतं.

आज आमच्या पदव्युत्तर कोर्सच्या पहिल्या वर्षाचा निकाल लागला होता. मी माझा निकाल घेतला पण नीता कॉलेजला आली नव्हती. कदाचित तिला माहितही नव्हतं की आज निकाल आहे. आणि निकालानंतर लगेच दोन दिवसातच दुसर्‍या वर्षाकरिता प्रवेश घेणं गरजेचं होतं. त्याकरिता अर्ज आणि शुल्क भरायचं होतं. मला वाटलं हीच चांगली संधी आहे नीताशी पुन्हा बोलायची. तिला मी कॉल लावला. पण अपेक्षेप्रमाणेच तिने माझा कॉल उचलला नाही. मग तिला मी मेसेज पाठवून निकालाबद्दल आणि प्रवेशाबद्दल कळवलं. त्यानंतर मी तिला पुन्हा कॉल लावला. ती फोन उचलेपर्यंत मनाची घालमेल वाढत होती. ती कशी बोलेल, ती इतकी रागावलेली असताना मी कसं बोलायला हवं.

तो संवाद पुन्हा एकदा आठवला

नीताने कॉल उचलला तरी ती प्रथम काहीच बोलली नाही, हॅलोदेखील नाही.

“हॅलो.. नीता”  मी कसाबसा बोललो.

“हं.. बोल.. का फोन केलायस ?” नीता अत्यंत रुक्षपणे म्हणाली.

“नीता, आज आपला रिजल्ट लागलाय. आणि सेकंड इयरची अ‍डमिशनपण घ्यायची आहे दोन दिवसात.”

“बरं..”

“तू कॉलेजला येणार आहेस का आज-उद्या ?”

“नाही”… तिला यायला जमणार नाही लगेच हे मला माहीत होतंच पण तिच्याकडून ऐकायचं होतं.

“बर मग तुझा रिजल्ट मी घेतलाय आणि अ‍ॅडमिशन फॉर्मपण घेतलाय तुझ्यासाठी. पण त्यावर तुझी सही लागेल”

“हं..”

“सहीकरिता भेटावं लागेल” मी कसंबसं म्हणालो.

“घरी ये तू”

“कधी ?”

“आजच ये. उदया माझी इव्हिनिंग आहे”

“किती वाजता येवू” असं मी विचारत असतानाच तिने फोन ठेवला.  नीताला माझ्याशी जास्त बोलायचं नव्हतं हे उघडच होतं.. पण आता तिला भेटायला मिळणार होतं आणि माझ्यासाठी ते जास्त महत्वाचं होतं. त्यामुळे तिला पुन्हा फोन न लावता मी तडक तिच्याघरी निघालो.

पण आता इथे आलो तर तिच्या घराला कुलूप होते. त्यामुळे मी तसाच तिची वाट बघत तिला आठवत बसलो होतो.

 

मी वर्गात पहिला आलो होतो. पण त्या आनंदापेक्षा नीता आज माझ्याशी पुन्हा बोलली, तिला आज भेटायला मिळणार हा आनंद मोठा वाटत होता. आज दहा दिवसांनी ती माझ्याशी बोलत होती… कदाचित ती माझ्यावर रागवेल, पण झाल्या प्रकारात चूक माझीच होती त्यामुळे ती बोलली तरी मी ऐकून घेईन. बाकी अनेकदा माझीच चिडचिड होइ आणि नीता शांतपणे समजून घ्यायची. नीता माझ्यापेक्षा सुमारे तीन वर्षांनी लहान. खरंतर आमच्या छोट्याशा वर्गात मी वयाने सर्वात मोठा होतो. तसंच मी इंजिनिअर, इतरांपेक्षा जास्त चांगला जॉब असलेला, या कोर्समध्येही अभ्यासात सगळ्यात पुढे, शिक्षकांवरही माझ्या अभ्यासूपणाचा विशेष प्रभाव असा असल्याने आमच्या वर्गात , ग्रुपमध्ये माझं स्थान काहीसं वरचं होतं.  काही महिन्यातच मी आणि नीता बरेच जवळ आलो होतो.  पण आमची केवळ मैत्री होती आणि नीताचा एक प्रियकर होता , जो या शहरात नसला तरी तिला भेटायला महिन्यातून एक दोनदा यायचा. त्यालाही आमच्या मैत्रीबद्दल माहित होतेच पण त्याची त्याबद्दल काही हरकत नव्हती. खरतर इतक्या दाट मैत्रीमुळे ग्रुपमध्ये सहज गैरसमज पसरला असता पण आमच्या ग्रुपमधले सगळेच समंजस होते आणि शिवाय ग्रुपमधलं माझं विशेष स्थान.. त्यामुळेही कुणी आमच्या मैत्रीबद्दल कधी वावगं बोलण्याची हिंमत केली नाही. आणि माझी सर्वात जवळची मैत्रीण असल्याने नीतालाही ग्रुपकडून आता विशेष महत्व मिळू लागले होते. तिची अर्थिक परिस्थिती पण बेताचीच होती त्यामुळे कधी तिला माझ्यकडून छोटी-मोठी मदत, पैसे उधार देणे वगैरे होत असे. कधी तिला कुठे जायचं असल्यास माझ्या बाइकवर तिला नेणं आणणं किंवा इतर काही मदत हवी असेल जसे तिच्या कॉम्प्युटरची लहानसहान दुरुस्ती ई मी करुन द्यायचो. नीताही नेहमीच माझा आदर करायची.. एकंदरीत आमच्या मैत्रीत माझं स्थान थोडंस वरचं होतं.

तिच्या घरी तिची ताई – भारती ताई आणि ती असे दोघेच होते. त्यांचे आई वडील नीता लहान असतानाच गेले होते. नीताला आधी नातेवाईकांनी आणि नंतर ताईने सांभाळलं होतं. ताई एका मोठ्या हॉस्पिटलमध्ये नर्सचा जॉब करायची. भारती ताई वयानं बरीच मोठी अगदी माझ्यपेक्षाही मोठी होती. तिच्या लग्नाचं ती जमवू पहात होती. पण तिला नेहमी नीताची काळजी असायची. तिला नीताच्या प्रियकराबद्दल माहीत नव्हते. पण माझी आणि नीताची घनिष्ठ मैत्री तिलाही चांगली वाटायची. मी नीताची काळजी घ्यायचो, काय हवं नको ते बघायचो यामुळे तिला बरं वाटायचं. तिला माझ्याबद्दल खूप विश्वास वाटायचा त्यामुळे ती नीताला सहजपणे माझ्याबरोबर कुठेही पाठवायला तयार व्हायची.

पण असं सगळं चांगलं असताना अलिकडे मीच कधी चिडचिड करु लागलो होतो. माझ्या मनासारखे न झाल्यास नीतावर वैतागायचो. ‘माझा फोन का नाही घेतलास ?, कॉलबॅक का नाही केलास? एस एम एस ला उत्तर का नाही दिलेस..” वगैरे.. खरंतर तिला नुकतीच कॉल सेंटरची नवीन नोकरी लागली होती. तिथे फोन वापरायची परवानगी नव्हती हे तिनं मला सांगितलं होतं. तसंच वेगवेगळ्या पाळीत असणारी नोकरी, घरातलं काही काम यामुळे तिची दमछाक व्हायची. माझ्याशी बोलायला , माझ्या मेसेजला उत्तर द्यायला कधी तिला जमायचं नाही. ती मला शांतपणे समजवून सांगायची  “अरे ऑफिसमध्ये होते “, किंवा “अरे खूप दमले होते रे” वगैरे.. आणि तिने असं गोड बोलून मला समजावलं की मलाही खूप छान वाटायचं आणि मी मनाशी ठरवायचो की आता पुन्हा नीतावर असं चिडायचं नाही. पण पुन्हा ये रे माझ्या मागल्या.. कळतंय पण वळत नाही अशीच माझी स्थिती होती.

त्या दिवशी नीता तिच्या प्रियकराला भेटणार होती ते मला माहीत होतं. खरं तर ते दोघे सोबत असताना मी तिला कधीही कॉल करत नसे पण त्या दिवशी काहीतरी कारणाने मी तिला कॉल केला. तेव्हा “अनिल, मी तुला संध्याकाळी कॉल करते” असं म्हणत तिने फोन ठेवला. झालं..मी तिच्या कॉलची वाट पाहू लागलो. खरंतर ती हे म्हणाली तेव्हाच सायंकाळचे सहा वाजले होते. मग सात , आठ .. नऊ.. जसजसा वेळ जात होता तसतशी माझी अधिरता वाढत होती. खरंतर माझं तिच्याकडे इतकंही काही तातडीचं काम नव्हतं. पण “कॉल करते” असं ती म्हणाल्याने माझं मन वाट बघणं सोडत नव्हतं. अखेर दहा वाजता मी तिला पुन्हा कॉल केला. “नीता , तू मला कॉल करणार होतीस ना ?” माझ्या आवाजातला राग तिला नक्कीच जाणवला असेल. “अरे.. नाही जमलं. आणि मी आता दमलेय. आपण नंतर बोलू” ती संयमाने म्हणाली. “प्लीज आता बोल ना पाच मिनटं. तु म्हणाली होतीस ना बोलते म्हणून” तिच्या शब्दांवर बोट ठेवत मी हट्टीपणा चालू केला. तिचा मूड बहूधा आधीच थोडा खराब असावा त्यामुळे ती पण वैतागली. शब्दाला शब्द वाढू नये म्हणून असेल कदाचित पण तिने कॉल डिसकनेक्ट केला. मी दुखावला गेलो. मी तिला पुन्हा कॉल लावला. तिने तो रिजेक्ट केला. मग मी अजूनच दुखावलो. आणि तिला मेसेज पाठवला. पण तिने काही उत्तर दिले नाही. मी मेसेज पाठवत राहिलो. मी पुन्हा पुन्हा तिला कॉल करत होतो, ती रिजेक्ट करत होती. मी अजूनच दुखावला जात होतो. मी मेसेज पाठवत होतो. काहीत मी रागावत होतो तर काहीत ‘बोल ना गं पाच मिनटं तरी..” अशी तिची मनधरणी करत होतो. पण तिचं एकपण उत्तर मिळत नव्हतं. रात्र उलटू लागली पण झोप येईना. मी पुन्हा पुन्हा कॉल लावत होतो. अखेर कधीतरी तिने फोन बंद केला. मग कॉल जाणं बंद झालं मात्र मेसेजेस पाठवतच होतो. किती मेसेजेस त्याची गणतीच नाही. दुसर्‍या दिवशी मला वाटलं मी जरा अतिरेकच केला. मग तिची माफी मागण्यासाठी कॉल केला पण तिने तो घेतला नाही. पुढचे तीन चार दिवस रोज सकाळ -सायंकाळी तिला कॉल लावून बघत होतो पण तिने माझा एकही कॉल घेतला नाही.

लिफ्टपाशी हालचाल जाणवली आणि मी माझ्या विचारांच्या तंद्रीतून जागा झालो. नीता आणि भारतीताई लिफ्टमधून बाहेर पडत फ्लॅटच्या दारापाशी आल्यात. दोघी बहुधा कोणत्यातरी समारंभाला जावून आल्या असाव्यात. दोघींनी साडी नेसली होती आणि छानसा मेकअपही केला होता. नीता मरुन रंगाची साडी नेसली होती, तिने केस मोकळे सोडले होते. या वेळी ती खूप आकर्षक दिसत होती. रंगाने सावळी नीता खूप सुंदर नव्हती. पण बारीक अंगकाठी, लांबसडक केस, पाणीदार डोळे यामुळे ती नेहमीच लोभस दिसायची. दोघी दारातून आत जाताना मी पुढे आलो.

“नीता”

“हं अनिल .. ये” माझ्याकडे बघून पुन्हा लगेच समोर मान वळवत नीता म्हणाली. माझ्याकडे बघायचीही तिला जणू इच्छाच नव्हती.

आम्ही सगळे आत आलो. नीता आतल्या खोलीत गेली.

“काय अनिल काय म्हणतोस ?” भारती ताईने चौकशी केली.

“मी ठीक आहे ताई, आज रिझल्ट लागला ना. नीताचा रिझल्ट घेवून आलोय आणि अ‍ॅडमिशन फॉर्मवर तिची सहीपण घ्यायचीय”

“हं.. काय रिझल्ट लागला नीताचा ? पास झालीये ना ?” ताईने हसत विचारले

“नीताला फर्स्ट क्लास मिळालाय”

“अरे वा… आणि तुला रे”

“मला डिस्टींक्शन ..”

“वा वा.. फारच छान. अभिनंदन” ताईने माझा हात हातात घेत म्हंटलं. मला खूप बरं वाटलं.

“थँक्स ताई”

“बरं चलं माझी आज नाईट शिफ्ट आहे. मी आता आवरते आणि निघते”

“हो ताई” मी मान डोलावली.

ताई आत जायला निघाली पण मध्येच थांबली

“अनिल, तुझं आणि नीताचं काही भांडण झालंय का ? म्हणजे मला तसं जाणवलं तिच्या बोलण्यातून एक दोनदा”

“ताई.. नीता रागावलीये माझ्यावर.. खरंतर माझीच चूक होती. आणि आता दहा दिवस झाले ती माझ्याशी बोलत नाहीये” मी मान खाली घालून म्हणालो.

“अरे बोलेल रे.. तिचा राग लवकरच जातो. आणि आता घरी आला आहेस तर तिची समजूत काढ”

“हो.. समजूत काय. मी तिची माफीच मागणार आहे”

“ये हूई ना बात.. स्वतःची चूक मान्य करणं आणि त्यासाठी माफी मागणं याकरिता खूप समंजसपणा लागतो. तु ती तयारी दाखवली आहेस तर नीता तुला नक्की माफ करेल बघ. आणि जर ती काही बोलली , रागावली तरी ऐकून घे. मैत्रीत एखाद वेळेस माघार घेण्यात कमीपणा नसतो.”

“हो ताई. ती मला कितीही बोलली तरी मी तिला उलटून बोलणार नाही. ती दहा दिवस माझ्याशी बोलली नाहीये मला खूप त्रास होतो आहे, आज बोलली तर बरं वाटतंय. आता तिचा राग जाण्यासाठी मी काहीपण करु शकतो”

“खरंच शहाणा मुलगा आहेस तू.. चल मी आवरते आता” ताई निघून गेली.

दोन तीन मिनटांनी नीता बाहेर आली.

“पाणी घे..” माझ्यासमोर पाण्याचा ग्लास धरत नीता रुक्षपणे म्हणाली

मी बर्‍याच वेळेपासून पाणी पिलं नव्हत. नीताला अजून माझी काळजी वाटते आहे हे बघून जरा बरं वाटलं.  नीता आतल्या खोलीत जावून आली तरी तिने कपडे बदलले नव्हते. आणि साडीतल्या त्या आकर्षक रुपात ती माझ्यासमोर उभी होती. एरव्ही मीच तिला म्हंटलं असतं की ‘नीता सुंदर दिसते आहेस साडीत, आताच कपडे बदलू नकोस’ पण आता ते म्हणणं शक्य नव्हतं. कदाचित तिनंच माझ्या मनातले विचार जाणले असावेत.

मी नीताचा रिझल्ट आणि फॉर्म तिच्याकडे दिलेत.

“बाकी आपल्या ग्रुपमध्ये सगळ्यांचा रिझल्ट काय लागला ?” नीताने तिचा रिझल्ट बघून झाल्यावर विचारलं

ओह.. माझा रिझल्ट न विचारता ग्रुप मधल्या सगळ्यांचा विचारला तर.. बर्र… मग मी पण माझा रिझल्ट न सांगता बाकी सगळ्यांचा सांगितला. नीताच्या चेहर्‍यावर काहीच भाव नव्हते.

“आणि तुझा काय ?” तिनं शांतपणे विचारलं.

अरे वा.. अखेर माझा रिझल्ट विचारला तर.

“मला डिस्टिंक्शन मिळालं”

“काँग्रॅट्स” नीता अगदी थंडपणे म्हणाली.

थँक्स म्हणत मी अभिनंदन स्वीकारण्यासाठी हात पुढे केला पण नीताने काहीच प्रतिसाद न दिल्याने मुकाट्याने मागे घेतला.

नीताने फॉर्मवर सही करुन फॉर्म माझ्याकडे दिला.

भारती ताई तयार होवून बाहेर आली आणि आम्हाला बाय म्हणत घराबाहेर बाहेर पडली

आता आम्ही दोघेच घरात होतो. नीता शांतपणे शुन्यात बघत सोफ्यात बसली होती. मी तिच्यासमोर खुर्चीत बसलो होतो. कुणीच काही बोलत नव्हते. मी इकडे तिकडे बघत अधूनमधून नीताकडे कटाक्ष टाकत होतो. पण ती माझ्याकडे अजिबातच बघत नव्हती. कदाचित माझ्याकडे साफ दुर्लक्ष करुन ती मला निघून जायला सुचवत होती. पण मी ते मनावर घेतलं नाही. माझी अस्वस्थता वाढत होती.

“नीता, माझ्यावरचा राग अजून गेला नाही का ?” त्या शांततेचा भंग करत मी विचारलं.

“अनिल मला तो विषय नकोय आता. आधीच मला खूप त्रास झालाय” नीता शांतपणाने तरीही ठामपणे बोलत होती.

“नीता.. मला माहितीये माझं चुकलंय, आय अ‍ॅम सॉरी. खरंच मनापासून सॉरी. पण सोड ना ते आता. प्लीज बोल ना माझ्याशी”

“अनिल मला जेव्हा वाटेल बोलावसं तेव्हा मी बोलेन. तू मला जबरदस्ती करु नकोस आणि मला उगाच सारखा फोनही करु नकोस”

“बरं नीता.. मी नाही करणार तुला आता कॉल. तुझ्या कॉलची वाट बघेन मी”

“ये तु आता…” नीता थंडपणे म्हणाली.

“जातो मी नीता, पण फक्त एक सांग की खरंच माझं इतकं जास्त चुकलं का गं ?”नीताने स्पष्टपणे मला असं जायला सांगितलं याचं मला वाईट वाटलं होतं. मी हळवा होवून तिला प्रश्न केला.

“हे बघ अनिल.. असं आहे की तु चुकतोस हे तुला मान्यच करायचं नसतं तर आता मी काय बोलू. म्हणूनच म्हंटलं जा तू आता.. बाय” नीता वैतागून म्हणाली.

“प्लीज नीता. मी अस नाही म्हणत की माझी चूक नव्हतीच. पण तु ही समजून घे ना. मी त्या दिवशी तुझ्या कॉलची वाट बघत होतो. पण तू कॉल केला नाहीस. तुझा काहीच चुकलं नाही का गं ?”

“तुला माहीत होत ना त्यावेळी मी कुणाबरोबर होते.. तरी तुझं काय उगाच ?”

“पण त्याला काही हरकत नाहीये ना आपल्या मैत्रीबद्दल”

“नाहीये.. पण म्हणून काय झालं. मुलगाच आहे ना तो. कधीही पजेसिव्ह होवू शकतो”

“बरं पण नंतर घरी आल्यावर तरी तु कॉल करुन निदान पाच मिनटं तरी बोलू शकत होतीस ना..” मी पुन्हा कधी हट्टीपणाने माझा मुद्दा रेटू लागलो ते माझं मलाच कळलं नाही.

“झालं पुन्हा तुझं तेच सुरु… अरे इतकं काय बोलायचं होतं तुला त्याच दिवशी माझ्याशी ..दुसर्‍या दिवशी मी काही मरणार नव्हते ना”  माझ्या हट्टीपणाबरोबर नीताचा पारा चढत होता. खरंतर आता मी थांबायला हवं होतं. पण ते कळण्याच्या मनस्थितीत मी नव्हतो.

“असं काही नाही नीता. पण मला एक सांग एक मित्र म्हणून मी तुला माझ्याशी फक्त पाच मिनटं बोलायचा आग्रह धरला तर माझा तितकाही अधिकार नाही का ?”

नीताने माझ्याकडे चमकून पाहिलं. माझा प्रश्न तिला अजिबातच आवडला नाही हे तिच्या चेहर्‍यावर स्पष्टच दिसत होतं. पण तरी संयम ठेवत ती काहीच बोलली नाही.

“बोल ना नीता माझा काहीच अधिकार नाही का ? मला उत्तर दे” मी अधिकच चिडून बोलत होतो. नीता उठून माझ्याजवळ आली.

तिनं  माझ्या प्रश्नाचं उत्तर अजून दिलं नव्हत आणि मी तिच्याकडे रोखून बघत होतो. एक दोन क्षण तसेच गेलेत.

आणि अचानक नीताने माझ्या गालावर एक थप्पड लगावली.

मी एकदम गडबडलो. थप्पड फार जोरात नव्हती. पण नीता आणि थप्पड ? ते ही मला ? आमच्या ग्रुपमध्ये मुलं मुली काही वेळा एकमेकांना गमतीने फटके द्यायचेत, म्हणजे जास्त करुन मुलीच द्यायच्या मुलांना. पण ते म्हणजे पाठीवर एखादा हलकासा धपाटा किंवा दंडावर चापटी. कधी कुणी कुणाला गालावर थप्पड लगावली नव्हती. मला कधी वाटे की मैत्रिणीकडून असा धपाटा वा एखादी चापट खाण्यात एक वेगळी मजा एक वेगळं थ्रिल आहे.  पण ग्रुपमधल्या माझ्या विशेष स्थानामुळे माझ्याशी कुणी अशी मस्ती कधी करत नसे की मला कुणी मुलगी असे फटके देत नसे. मला कधी असं वाटे की मला पण कुणा मैत्रिणीने .. खास करुन नीताने असे फटके द्यावेत. आणि आज नीताने एकदम गालावर थप्पड लगावली.

“नीता अगं…” मी भांबावून कसे बसे दोनच शब्द बोलू शकलो. पण काही क्षणातच त्या चपराकीमुळे मी हट्टीपणाच्या , रागाच्या नशेतून जागा झालो. मला वाटलं शब्दाने शब्द वाढला त्यामुळे नीताचा हात उठला असावा.. जावू दे तिचाही राग व्यक्त होवून गेला. आणि इथे आम्ही दोघेच होतो म्हणून उगाच जास्त अपमानित वाटून घेतलं नाही. थप्पड लागून माझा चष्म्याची फ्रेम काहीशी तिरपी झाली होती. ती वाकवून पुन्हा सरळ करण्यासाठी मी चष्मा काढला.

नीता अजून माझ्या समोरच स्तब्ध उभी होती. तिच्याकडे बघायचं टाळत मी चष्मा सरळ करत राहिलो. इतक्या वेळात नीताचा राग शांत होवून ती मला थप्पडकरिता सॉरी म्हणेल आणि मग काहीच वेळात आमच्यात पुन्हा एकदा नेहमीप्रमाणे हलकं फुलकं वातावरण तयार होईल याची मला खात्री होती.

चष्मा ठीक झाल्याची खात्री करत मी तो चढवू लागलो.

“थांब अनिल. चष्मा लावू नकोस”

मी आश्चर्याने नीताकडे पाहू लागलो. तिच्या चेहर्‍यावरचा राग अजून कायम होताच पण सोबत ठाम आणि कठोर असे भाव दिसत होते.

“मला तुला अजून फटके द्यायचे आहेत..” ती शांतपणे म्हणाली

“काय..?” मी आश्चर्याने ओरडलोच

“थांब आता तु एक शब्दही बोलू नकोस. आज मी तुला छान अद्दल घडवणार आहे..तू थांबच..” असं म्हणत नीताने तिचा मोबाईल हातात घेतला. आणि ती त्यात काहीतरी शोधू लागली.

एका हातात मोबाईल धरत नीताने दुसर्‍या हाताने माझ्या हातातला चष्मा जवळजवळ ओढूनच घेतला आणि बाजूच्या टीपॉयवर ठेवला.

मी पुरता गोंधळून गेलो होतो. पण नीता आता माझी काहीतरी फिरकी घेत असेल असेही एकदा वाटले.

“त्या दिवशी तु मला बावीस वेळा कॉल केलास आणि मी बावीस वेळा रीजेक्ट केला. तरी मी रात्री फोन बंद केला नाहीतर तु मला अजून ती वेळा कॉल केले असतेस देव जाणे.. तर बावीस..ओके.. आता मी तुला दाखवते .. बावीस”

“एक..” माझ्या गालावर एक थप्पड लगावत नीता म्हणाली. आधीच्या थप्पडपेक्षा ही काहीशी जोरात होती.

“नीता अगं..” कसाबसा त्या धक्क्यातून स्वतःला  सावरत मी म्हणालो “आता काय तू मला बावीस वेळा मारणार आहेस का ?” मी जरा चिडून विचारलं.

“दोन..” नीताने पुढचा आकडा मोजत एक जोरदार थप्पड लगावली. नीता आज अचानक अशी काय वागत होती मला कळेना.

“नीता अगं.. प्लीज.. काय झालंय तुला ?” आता मी चिडून उपयोग नव्हता, मी समजूतीच्या स्वरात विचारत नीताला भानावर आणण्याचा प्रयत्न केला.

“तीन” ..माझ्या बोलण्याकडे साफ दुर्लक्ष करत तिने पुढची सणसणीत थप्पड लगावली.

खरतर पहिली थप्पड खाल्ल्यावर आता आमच्यातला ताण निवळेल असं मला वाटलं होतं पण नीताचा मूड भलताच दिसत होता. मी वादातून पुर्णपणे माघार घेतली होती. माघार कसली पुर्ण शरणागतीच पत्करली होती. पण तरीही नीताचा आवेश ओसरत नव्हता.

शेवटी न राहवून मी दोन्ही हातांनी माझे दोन्ही गाल झाकून घेतलेत.

“हात खाली..” नीता तिखट स्वरात म्हणाली. तिच्या डोळ्यात कमालीचा ठामपणा होता.

“नीता अगं प्लीज .. हे काय चालवलंयस तू”  मी माझ्या आवाजाच्या पट्टीवर शक्य तितका माझ्या ताबा ठेवत विचारलं

“अनिल.. आधी हात खाली घे.. तुझ्या विचित्र वागण्याबद्दल मी तुला आज चांगली अद्दल घडवणार आहे. तु गुपचूप हात खाली घे” नीता प्रत्येक शब्द अगदी ठासून बोलत होती.

“नीता अगं प्लीज .. आपण बोलूयात ना..” मी आता तिची विनवणी करत होतो.

“मला आता काहीही चर्चा नकोय.. तू आधी हात खाली घे” नीताचा स्वर उंचावला होता. ती माझ्याकडे पुर्णपणे रोखून बघत होती.

मी काहीच हालचाल न करता स्तब्ध बसून होतो.

“अनिल … कळत नाहीये का तुला .. मी काय म्हणते आहे ते ..हात खाली घे.. नाहीतर आताच्या आता चालता हो इथून आणि पुन्हा कधीही मला तुझं तोंड दाखवू नकोस”

नीता खूप रागावली होती हे खरंच पण त्याहीपेक्षा ती तिच्या बोलण्यावर पुर्णपणे ठाम होती. मी तिथून तडक निघून जावू शकत होतो. पण मग नीताने तिचे शब्द नक्कीच खरे करेल आणि पुन्हा माझ्याशी कधीच बोलणार नाही. किंवा अगदीच कधी बोलली तरी परक्यासारखं बोलेल आणि तिची मैत्री मी नेहमीकरिता गमावून बसेन. हे मी कधीच सहन करु शकणार नाही. त्यामुळे आता नीताच्या हातचा मार खाण्यावाचून माझ्याकडे पर्याय नव्हता. आणि कदाचित मारता मारता तिलाच माझी दया येईल आणि ती मारायची थांबेल असा विचार करत मी हलकेच माझे दोन्ही हात खाली घेतले. मार खाण्यास माझ्या मनाने दिलेली संमती तिला माझ्या नजरेत दिसली.

“चार” ही थप्पड खूप सणसणीत होती. माझा जीव कासावीस झाला. आणि मनात शरमही दाटू लागली. मी मान खाली घातली.

“पाच..” नीताने पुढची थप्पड लगावली. पण मी मान खाली घातल्यामुळे तिला नीट लगावता आली नाही.

“सहा..” पुढची थप्पड सुद्धा माझ्या गालावर केवळ निसटती पडली

“मान वर कर अनिल..” नीताच्या आवाजात जरब होती. मी मान किंचीत वर केली.

“सात..” पण नीताची थप्प्ड अजूनही नीटपणे माझ्या गालावर पडत नव्हती.

“अनिल.. माझ्यासमोर मान खाली घालावी असंच विचित्र तुझं वागणं होतं. पण आता मला नीट मारता येत नाहीये. तु मान नीट वर कर” नीताच्या स्वरात उपरोध, संताप , जरब यांच मिश्रण होतं. मी मान वर केली. पण नीताच्या डोळ्यातला संताप आणि माझ्या डोळ्यातली शरम यांची भेट शक्य नव्हती म्हणून नजर झुकवली.

“आठ..” पुन्हा एक सणसणीत थप्प्ड

“नऊ..”

“दहा…”

“अकरा..”

“बारा..” नीता माझ्या कानाखाली मारत होती आणि मोजत होती. स्तब्ध बसून पडणारी प्रत्येक थप्पड निमूटपणे खाणं यापेक्षा मी काही करु शकत नव्हतो. नीताचा हात बर्‍यापैकी लागत असला तरी मार खूप असह्य होता असं नाही. पण मी शरमेनं चूर झालो होतो. आमच्या मैत्रीतला आतापर्यंत माझ्याकडे असलेला मोठेपणाचा मान गळून पडला होता. आता मी नीतासमोर लहान झालो होतो.

“तेरा” ही थप्पड तिने डाव्या हाताने माझ्या उजव्या गालावर लगावली.

“चौदा..”

पंधरा..”

“सोळा…” चार थप्पड तिने डाव्या हाताने लगावल्यात. पण त्या फारशा लागल्याच नाहीत. बहूधा मारुन मारुन तिचा उजवा हात दमला असावा म्हणून तिने तिच्या डाव्या हाताला काम देवू केलं पण डाव्या हाताने तिला ते तितकंसं जमलं नव्हतं.

“सतरा..”तिचा उजवा हात पुन्हा नव्या उत्साहाने कामाला लागला.

“अठरा..” हा तर तिचा आतापर्यंतचा मास्टरस्ट्रोक असावा. मी आवंढा गिळला. माझ्या डोळ्यात पाणी जमू लागले होते.

“एकोणीस..” माझ्या डोळ्यात जमणार्‍या अश्रूंकडे दुर्लक्ष करत तिने पुढचा फटका लगावला.

“वीस…”क्रिकेटमध्ये फलंदाज जसे डावाच्या शेवटी शेवटी बेधुंद फटकेबाजी करतात तसेच नीता आता शेवटचे काही फटके लगावत होती.

“एकवीस..” नीताचा आवेश खूप जबरदस्त होता

“बावीस ..” नीताने शेवटचा फटका लगावला. आणि ती मागे जावून सोफ्यात बसली.

खरतर नीताने आयुष्यात पहिल्यांदाच कुणाला तरी फटकावलं असेल आणि सुरवातीच्या काही फटक्यांनंतर तिला हळू हळू ते छान जमू लागलं होतं. आणि पुर्ण स्थिरावते तोच शेवटचा आकडा आला.

मला क्षणभर वाटलं की नीता आता थांबणार नाही. ती अशीच कानाखाली वाजवत राहील. आणि ती थांबली नसती तरी मी तिला थांबवू शकलो नसतोच.

मी मान खाली घालून बसलो होतो. हे काय झालंय, काय होतंय काही कळेनासं झालं होतं. शरीराला आणि शरीरापेक्षा मनाला झालेली वेदना खूप तीव्र होती. माझ्या डोळ्यातून अश्रू वहात होते.  पराभूत आणि पुर्ण शरणागती पत्करलेल्या अवस्थेत मी होतो. पण मला पराभूत करणारी कुणी शत्रू नव्हता तर माझी प्रिय मैत्रीण होती. आणि खूप सहजपणे तिने माझा पराभव केला होता. काय बोलावे ते कळत नव्हते पण मी तिथून निघतही नव्हतो जणू नीताकडून आता पुढची आज्ञा मिळाल्याशिवाय मी काहीच करणार नव्हतो.

नीता आतल्या खोलीत जावून काही वेळाने पुन्हा येवून सोफ्यात बसली. माझी मान उंचावून तिच्याकडे बघण्याची हिंमत नव्हती.

“अनिल.. इकडे ये. इथे बस” नीता शांतपणे म्हणाली पण तिच्या आवाजात काहीशी जरब होतीच.

मी निमूटपणे उठून नीताजवळ गेलो. तिच्या बाजूला एक लाकडी फूटपट्टी होती. ही पट्टी बहूधा नीता आताच आतून घेवून आली होती. म्हणजे.. माझ्या काळजात धस्स झालं.

“बस इकडे” तिने फर्मावलं.

मी तिच्या बाजूला सोफ्यात बसू लागलो.

“सोफ्यावर नाही.. इकडे माझ्यासमोर, खाली बस” नीता वैतागून म्हणाली.

मी खाली मांडी घालून बसू लागलो.

“ए.. तसं नाही रे… गुडघ्यावर बसं” नीता तिखट स्वरात म्हणाली.

मला काहीच समजत नव्हते. आणि प्रश्न विचारायची हिंमत होत नव्हती आणि तशी मुभा तर अजिबातच नव्हती हे मी जाणलं होतं. त्यामुळे आज्ञाधारकपणानं मी नीतासमोर गुडघ्यावर बसलो.

नीताने पुन्हा तिचा मोबाईल हातात घेतला.

“आता आपण एसएमएस बघूयात…. तर त्या दिवशी तु मला अडतीस मेसेजेस पाठवलेस..किती ?”

“अडतीस ..” मी ओशाळून उत्तरलो

“तर आता त्याची शिक्षा.. चल हात पुढे कर” छडी हातात घेत नीता म्हणाली.

मी हलकेच मान वर करुन तिच्याकडे पाहिलं. नीताला विरोध करणं तर खूपच दूर होतं पण तिला विनवण्यासाठीही माझ्याकडे शब्द नव्हते. माझ्या डोळ्यातील वेदना आणि व्याकुळता बघूनतरी नीताचं हृदय द्रवेल असं मला वाटलं. पण ती आशाही फोल ठरली.

“अरे माझ्या तोंडाकडे काय बघतोयंस ..चल तुझा उजवा हात पुढे कर .. लवकर” शेवटच्या शब्दावर जोर देत नीता ठामपणे म्हणाली.

माझ्या घशाला कोरड पडली होती आणि पोटातही गोळा आला होता. पण माझ्याकडे काही पर्याय नव्हताच.

मी कसाबसा माझा उजवा हात पुढे केला. नीताने तिचा हात पुढे करत माझा हात हातात घेतला. नीताच्या हातांचा स्पर्श मला नवीन नव्हता पण हा स्पर्श नेहमीपेक्षा खूप वेगळा होता.  मघाशी माझ्या गालावर झालेले तिच्या हाताचे स्पर्श आणि आताचा हा स्पर्श हे मी कधी अनुभवले नव्हते. एका अनामिक भावनेने माझे अंग शहारले. ही भावना फक्त भितीची नव्हती. ..शरणागती , अगतिकता आणि अजूनही काहीतरी होतं. कदाचित सहमती.. जरी ही शिक्षा मला नको होती , वेदना भितीदायक वाटत होती तरी कदाचित माझं मन खोल कुठेतरी ती शिक्षा स्वीकारत होतं, विनातक्रार स्वीकारत होतं.

“एक…” नीता ने पट्टीचा एक फटका माझ्या तळहातावर लगावला. माझ्या तळहातातून वेदनेची एक लहर गेली. पट्टी बर्‍यापैकी लागली पण तरी मी तो फटका सहन करु शकलो होतो.

“दोन..” फटक्याची आणि वेदनेची तीव्रता आता वाढली होती. मी आवंढा गिळत कशीबशी ती वेदना सहन केली.

“तीन..” नीताने पट्टी हवेत जास्त उंचावत अधिक वेगाने आणि अचूकपणे माझ्या हातावर फटका लगावला.

“चार…” आता नीता संपुर्णशक्तिनिशी फटके लगावू लागली होती.

“आअ…” वेदना असह्या झाल्याने मी ओरडून हात मागे घेतला

हाताची मूठ आवळून मी वेदना कमी करण्याचा प्रयत्न करत होतो..

“हात पुढे..” नीता कडाडली

काही न कळून मी चटकन खाली वाकत माझ्या दोन्ही हातांनी नीताचे पाय धरलेत.

तिच्या गुडघ्यांच्या थोडं खाली तिच्या पायांवर डोकं टेकवून मी रडू लागलो. तिच्या झुळझुळीत साडीचा स्पर्श माझ्या कपाळाला होत होता.

“नीता… प्लीज नको ना गं मारुस. छडी खूप लागतेय. प्लीज माफ कर ना मला.. माझं चुकलंय मला माहितीये पण प्लीज इतकी कठोर शिक्षा नको ना करुस” हुंदके आवरत मी कसाबसा म्हणालो.

मी माझ्या प्रिय मैत्रीणीच्या पायांना कवटाळून तिच्या शिक्षेतून सूट मिळावी तिच्याकडे दयेची याचना करत होतो. पण आता मला अजिबात अपमानित वाटत नव्हतं. उलट खूप योग्य तेच करतोय अशी जाणीव मनाला होत होती. जणू माझं स्थान तिच्या पायाशीच होतं आणि ते माझ्या मनानं जाणलं आणि मानलंही होतं.

“अनिल तु कितीही विनवण्या केल्यास तरी शिक्षा कमी तर होणार नाहीच.. पण  ती निदान वाढू नये असं तुला वाटत असेल तर लगेच हात पुढे कर”

नीता थंडपणे म्हणाली. मी व्याकुळतेने तिच्याकडे पाहिलं ..तिच्या डोळ्यातले कठोर भाव कायम होते. आणि हातातली छडी हवेत उगारुन ती पुढचा फटका देण्याच्या तयारीत होती.

मी पुन्हा एकदा शरणागती पत्करत हात पुढे केला.

“पाच…” हा फटका काहीसा कमी लागला. नीताने थोडी दया दाखवली होती की माझी मार खाण्याची क्षमता वाढली होती ते समजलं नाही.

“आता डावा हात पुढे कर ..” माझ्या उजव्या हाताला आणखी फटके सहन करणं शक्यच नव्हतं हे कदाचित नीताला जाणवलं असावं.

मला थोडं बरं वाटलं. मी उजवा हात मागे घेवून त्याची मुठ घट्ट वळली आणि डावा हात पुढे केला.

“सहा..” माझा डावा हात आपल्या हातात घेत नीताने माझ्या हाताचे जोरात स्वागत केले होते…

“आ..”मी कळवळत हात किंचीत मागे घेतला.

“अनिल.. यापुढे शिक्षा पुर्ण होईपर्यंत मी सांगितल्याशिवाय तु तुझा हात थोडा जरी मागे घेतलास ना तर मी पुन्हा पहिल्यापासून फटके सुरु करेन” हवेत छडी नाचवत नीताने मला तंबी दिली. मी मान खाली घालूनच त्याला होकार दिला. नीताचं रागावणं योग्यच होतं. माझ्या चुकीच्या वागण्याची ती मला शिक्षा देत होती आणि मी पुन्हा पुन्हा त्यात अडथळे आणत होतो.

“सात …”

“आठ..”

“नऊ..” सपासप फटके पडत होते.

“दहा”

“आता उजवा हात पुढे कर..” नीताने फर्मावले. म्हणजे ती एका हातावर एका वेळी फक्त पाचच फटके देणार होती. शिक्षा देतानाही नीतानं मला होणार्‍या वेदनांचा विचार करत मनाचा मोठेपणा दाखवला …मी  सुद्धा आता अधिक चुकारपणा न दाखवता धैर्याने शिक्षेला नीट सामोरं जायला हवं असं मला वाटलं. अर्थात चुकारपणा केलाच तर मात्र नीता कोणतीही दयामाया न दाखवता अधिकच कठोरपणे शिक्षा देईल हे ही मला समजत होतं.

अशा प्रकारे कधी उजव्या तर कधी डाव्या हातावर नीता कठोरपणे छडीचे फटके बरसत होती.  मी कधी डोळे मिटून शिक्षा सहन करण्यासाठी बळ एकवटत होतो तर कधी डोळे उघडून नीताला फटके देताना पहात होतो. माझ्यासाठी नीताचं हे एक आगळं वेगळं रुप रुप होतं. ती माझ्याकडे बघत नव्हती , तिचं पुर्ण लक्ष तिच्या हातातल्या छडीकडे आणि फटके झेलणार्‍या माझ्या हाताकडे होतं. तिच्या हालचालीत ठामपणा होता. माझ्या हातांवर उमटणार्‍या वळांनी वा डोळ्यांतून ओघळणार्‍या अश्रूंनी ती विचलित होत नव्हती. माझ्या दोन्ही हातांचा दाह खूप वाढला होता.पण आता मिळालेल्या शिक्षेस स्वीकारण्यास माझ्या मनाची पुर्ण तयारी झाली होती. अश्रू वहायचे थांबले होते.

“सत्तावीस…” नीताने फटका मोजला तेव्हा अचानक दार वाजले.  कुणीतरी दार उघडून आत आले होते. माझी दाराकडे पाठ होती आणि मागे वळून बघायची हिंमतही नव्हती.

“काय गं ताई, काय झालं ? परत का आलीस ?” नीताने विचारलं.

ताईच्या येण्याने कदाचित उरलेल्या शिक्षेतून सूट मिळेल असं वाटून मी सुटकेचा निश्वास टाकला. पण नीता मारायची थांबली होती तरी तिच्या डाव्या हाताने माझा हात अजून धरलेला होताच आणि उजव्या हातातली हवेत उगारलेली छडीही तशीच होती.

“अगं घाई घाईत निघाले आणि आयडी कार्डच विसरले, थोडी पुढे गेले आणि लक्षात आलं…मला आणून देतेस का जरा ? मी काही आता सँडल्स काढत नाही. उगाच उशीर होईल” ताई आमच्या जवळ येत म्हणाली. आतल्या खोलीत जाताना स्वयंपाकघरातूण जावं लागत असल्याने बहूधा ताईने सँडल्स घालून जाण्याचं टाळलं असावं.

“तुम्ही काय शाळा शाळा खेळताय वाटतं ?” ताईने हसत विचारलं”

“खेळ नाही .. खरीखूरी शिक्षा देत आहे आज अनिलला”

“अठ्ठावीस..” एक जोराचा फटका देत नीताने ताईला प्रात्यक्षिक दाखवले.

“एकोणतीस..” ताईच्या येण्याने काही क्षण थांबलेली छडी पुन्हा बरसू लागली.

“तीस… आता उजवा हात” नीताने फर्मावले.

मी आज्ञाधरकपणे डावा हात मागे घेत उजवा पुढे केला. ताईसमोर अशी शिक्षा मिळत असल्याने मनात खूप शरम दाटली होती. पण मान खाली घालण्यावाचून मी काही करु शकत नव्हतो.

“अगं बाई.. अजून असे किती फटके आहेत बाई ?” ताईने विचारलं.

“अडोतीस.. म्हणजे अजून आठ.”

“अरे बापरे.. मग खूप वेळ लागेल तुला अजून.. तु आधी मला आयडी आणून दे आणि मग तुझं चालू देत ” ताई कदाचित मध्यस्थी करुन माझी शिक्षा कमी करेल असं मला वाटलं होतं पण ताईची तशी काही इच्छा दिसत नव्हती.

“बरं मी आलेच.. “म्हणत नीता आत गेली. ताई आता सोफ्यात नीताच्या जागेत म्हणजे माझ्यासमोर बसली.

“बाप रे.. चांगलाच लाल झालाय रे हात” . फटके खाण्यासाठी समोर धरलेला माझा हात अजूनही तसाच होता, तो हातात घेत ताई म्हणाली.

मी अजूनच शरमलो.

“तो हात बघू ..” ताईने समोर वाकून माझा डावा हात हातात घेतला.

“बाप रे.. नीताचा असा राग मी आज प्रथमच बघतेय.. खूप दुखत असेल ना”

मला काय बोलावे समजत नव्हते. मी खाली घातलेली मान अधिकच खाली वळवू पहात होतो.

“अरे अनिल.. इतकं शरमण्यासारखं काय आहे त्यात. तुझी चुक होती आणि तुला नीता आता त्याची शिक्षा देत आहे. चूक मान्य करुन शिक्षा घेतो आहेस , तर त्यात शरम काय करायची”

मी कसबसं मान वर करत ताईकडे पाहिलं. तोवर नीता ताईचा आयडी कार्ड घेवून आली.

“आं…गालावर पण प्रसाद मिळालेला दिसतोय बराच.. ? काय ग नीता तु अनिलला  कानाखाली पण लगावल्यात की काय?”

“हो.. बावीस कानाखाली खाल्यायत त्यानं..” नीताने अगदी आकडाही सांगून टाकला. मला मेल्याहून मेल्यासारखं झालं. एखाद्या मुलाला एका मुलीकडून आणि ते ही एकाच दिवशी एकाच वेळी इतक्या कानाखाली पडल्याचा हा नक्कीच जागतिक विक्रम असावा. माझ्या साध्यासरळ,  सामान्य आयुष्यात आज खूप काही घडत होतं.. अगदी जागतिक विक्रमही.

ताई सोफ्यातून उठली आणि नीता पुन्हा एकदा माझ्यासमोर सोफ्यात बसली.

बसतानाच क्षणाचाही विलंब न करता नीताने पुन्हा छडी हातात घेतली.

“चल अनिल.. ब्रेक संपला.. आता उरलेले फटके पुर्ण करुयात. हात पुढे कर”

“नीता, पण मला अनिलचं खरंच कौतुक वाटतं हं.. म्हणजे बघ त्याची चुक होती तर त्याने ती मान्य केली आणि आता त्यासाठी तु त्याला इतकी कठोरपणे शिक्षा देत आहेस पण तो कुरबूर न करता घेतो आहे. खरंच खूप छान मित्र मिळालाय तुला” माझं कौतुक करताना ताईने नकळत माझ्या डोक्यातुन हात फिरवला. बरं वाटलं. ताईने माझं कौतुक केलं म्हणून पुन्हा एकदा ताई माझी शिक्षा कमी करण्यासाठी नीताला सांगेल अशी आशा मनात निर्माण झाली.

“हं.. तशी थोडी कुरबूर केली होती त्याने , माझे  पाय धरुन विनवण्याही केल्या पण नंतर त्याला समजलं की जास्त कुरबूर केली तर त्याची शिक्षा वाढेल.”

नीताचं आणि ताईचं बोलणं ऐकण्याच्या नादात मी छडीसाठी हात पुढे केलाच नाही.

नीताने छडीचा एक फटका जोरात माझ्या दंडावर लगावला.

“हात पुढे अनिल.. सांगितलेलं कळालं नाही का ? की ताई आली म्हणून शिक्षेत सूट मिळेल असं वाटलं तुला ?”

या मनाचेही खेळ विचित्र असतात. थोड्यावेळापुर्वी मी ठरवलं होतं की नीता देईल ती शिक्षा आता निमूटपणे घ्यायची. पण आता केवळ आठ फटके राहिले असतानाही मी शिक्षेतून सूट मिळेल अशी आशा लावून बसलो होतो.

मी निमूटपणे हात पुढे केला.

“एकतीस …” ब्रेकनंतर पुन्हा पुर्ण उत्साहाने नीताने छडी फिरवली आणि फटका दिला

“बत्तीस…”

“नीता.. इतके अडोतीस फटके दिलेस की मग संपेल का शिक्षा.. ?” ताईने खांद्याला पर्स अडकवत विचारलं.

“माहीत नाही ताई… पण मला आज अनिलला नीट धडा शिकवायचा आहे” नीता एकदा माझ्याकडे आणि एकदा ताईकडे बघत म्हणाली

“धडा.. तु तर धडे शिकवत आहेस. मोठा सिलॅबसच पुर्ण करते आहेस आज…” ताई माझी शिक्षा कमी करण्यासाठी प्रयत्न करत नव्हती पण माझ्या शिक्षेमध्ये रस घेत होती.

“हो मग.. तो इतका हुशार आहे ना. एक दिवसात सगळा सिलॅबस शिकवलाच पाहिजे त्याला …तेहतीस”बोलता बोलताच नीताने पुढचा फटका दिला आणि मोजला

“बरं.. मग आता अजून काय शिक्षा देणार आहेस त्याला?” ताईने विचारलं. म्हणजे मला अजून शिक्षा मिळावी असं ताईला वाटत होतं की काय.

“हं… आता मला खरंतर अनिलला चाबकाने फोडून काढायचंय. पण चाबूक नाहीये माझ्याकडे …चौतीस” नीता पुढचा फटका देत म्हणाली.

बापरे …चाबूक ? हे काय बोलतेय नीता. मला वाटतंय दोघी बहिणी मिळून मला घाबरवत असतील, माझी थट्टा करत असतील. कारण तशीही मी नीताला खूपसे कॉल्स केले होते, मेसेजेस पाठवले होते आणि त्या दोन्हींसाठी मला शिक्षा मिळाली आहे, मग आता अजून कसली शिक्षा ? आणि ते पण चाबकाचे फटके ? नक्कीच थट्टा करत असतील. तसंही नीता लगेच हे पण म्हणालीच ना की तिच्याकडे चाबूक नाहीये म्हणून. मी उगाच घाबरतो आहे.

“अगं तुला काय आता सिनेमात दाखवतात तसला चाबूक हवाय की काय ?”

“हो हवा तर आहे… पण कुठे मिळतो तसा चाबूक ते माहीत नाही मला ..पस्तीस… “पुढचा फटका देत नीताने मला डावा हात पुढे करण्यासाठी खुणावलं.

“अगं तसा चाबूक फक्त सिनेमातच असतो. तुला तसा कुठे मिळणार नाही की तु कुठे विचारत फिरु शकणार नाहीस की ‘चाबूक आहे का तुमच्या दुकानात’ म्हणून”

“हं.. ” नीता विचारात पडली होती. माझा डावा हात हातत घेत नीता त्याकडे बघत राहिली.

“अगं तसा चाबूक फक्त सिनेमात दाखवतात. खर्‍या आयुष्यात दुसरं काही वापरतात.”

“दुसरं काही म्हणजे ?” नीता विचार करता करता पट्टीचं टोक माझ्या तळहातावर गोल फिरवत होती.

“अगं.. बेल्ट वगैरे वापरतात , वायर वापरता येते.. अजूनही काही वापरत असतील.. पण बेल्ट कसा घरात असतोच ना कमरेला तरी असतो नाहीतर कपाटात तरी पटकन वापरता येतो..आधी आपल्या शेजारी तो सतीश रहायचा त्याला नाही का त्याचे बाबा बेल्टने फोडून काढायचे” ताई बोलत होती आणि मी अस्वस्थ होत होतो.

“हं…मी पण बेल्टच वापरु का ? अनिलचाच बेल्ट घेते…छान नवीनच दिसतोय , काय अनिल ?”

“बघ.. किंवा वायर पण बघू शकते , मागच्या आठवड्यात आपला केबलवाला केबल बसवून गेला. त्याने त्या केबलचा एक मोठा तुकडा इथेच टाकला तो बघ.”

“हं.. कुठे आहे तो तुकडा ?” नीताने उत्सुकतेने विचारलं

“इथेच आहे , थांब देते मी” ताईने शोकेसच्यावर हात टाकून वायरचा एक तुकडा घेतला आणि नीताच्या समोर धरला. तो टीव्हीच्या केबलची काळ्या रंगाची जाडसर वायरचा चार पाच फूट लांब तुकडा होता. नीताने हातातली छडी खाली ठेवली आणि माझा हातही सोडला.

“छान आहे गं हा… चाबकासारखाच दिसतोय ..” वायरचा तुकडा हातात घेत नीता हसत म्हणाली

त्या वायरचे दोन्ही टोक हातात धरुन एक वेढा केला आणि तो हवेत हलवत नीता सोफ्यातून उठली. आणि माझ्यापाठीमागे आली. माझ्या पाठीवर तिने त्या वायरच्या वेढ्याने सपकन फटका दिला. हा खूप जोरात नव्हता पण तरी मी आता पुरता घाबरलो. पाठोपाठ अजून एक फटका लगावला.  हा फटका बराच जोरात होता. माझ्या पाठीवर तो झोंबला आणि माझ अंग शहारलं.

“असच ना ग ताई ?” नीताचा सराव चालू होता

“असेच फटके दे.. पण त्याला शर्ट उतरवायला लावून त्याच्या उघड्या पाठीवर दे. त्याच्या पाठीवरचे वळ तुला दिसले पाहिजेत” ताईने सल्ला दिला ..”पण आता थांब. अनिलने काही खाल्लं आहे का ?” ताईने विचारलं.

“खातोच आहे की आल्यापासून.. आणि आता पण खाणारच आहे भरपूर” नीता काहीशा कुत्सितपणे म्हणाली.

“नीता…”ताई दटावत म्हणाली “असं नाही करायचं. तो तुझा मित्र आहे ना ?. तु दिलेल्या शिक्षा निमूटपणे स्वीकारतो आहे. पण तुझं ही काही कर्तव्य आहे ना ? तो कधीचा इथे आलाय. त्याने काही खाल्लं आहे की नाही हे तरी विचारलंस का तु? ”

“सॉरी ताई.. अनिल तु नाष्टा करुन आलायस का ?”

मी काहीच बोललो नाही. पुढच्या शिक्षेच्या कल्पनेनंच माझ्या जीवाचा थरकाप उडाला होता.

“नसेल खाल्ल तु काही मला माहितीये..बरं मी तुझ्यासाठी काहीतरी बनवून आणते” नीताचा आताचा स्वर नेहमीप्रमाणेच खूप लाघवी होता, थोड्यावेळापुर्वी कठोर असलेली नीता हीच का ?

थोडं बरं वाटलं. पण सोफ्यात पडलेली वायर बघून पुन्हा पोटात भितीचा गोळा उभा राहिला.  नीताकडून इतकी शिक्षा घेतल्यावर आणखी शिक्षा घ्यायला खरतंर माझी ना नव्हती. पण त्या वायरच्या फटक्यांची वेदना खूप तीव्र असेल आणि पुर्ण पाठीवर त्या वेदना होतील याच्या कल्पनेनेच मी घाबरलो होतो. शिवाय आधीच छडीच्या फटक्यांनी हाताची लाही होत होती तर गालांवर पडलेल्या थप्पडही अजून जाणवत होत्या. आता आणखी वेदना सहन करण्याचे शारिरिक अणि मानसिक बळ माझ्याकडे नव्हते. पण कितीही विनवणी केली तरी नीता आता माझं ऐकेल असं वाटत नव्हतं.

“बरं नीता मी निघते हं आता.” म्हणत ताई दाराकडे चालू लागली.

अखेरचा प्रयत्न म्हणून मी चटकन उठून ताईपाशी गेलो आणि तिच्यासमोर गुडघे टेकत तिचे पाय धरले.

“ताई, प्लीज.. तुम्ही तरी नीताला समजवाना. मी हे वायरचे फटके नाही सहन करु शकणार. आणि तशीही नीताने मला माझ्या चुकीची इतकी शिक्षा दिली ती मी घेतली ना… आणि खरच मी यापुढे नाही चुकणार… प्लीज तुम्ही सांगा ना नीताला ”

“अरे अनिल.. नीताने आता ठरवलंय तर मी काय सांगू तिला ?”

“नाही ताई .. प्लीज तुम्ही नीताला समजवा ना..प्लीज ताई…तुमचं ऐकेल ती”

“तु आधी शांत होत पाहू.. आणि पाय सोड बर माझे…वेडा आहेस का तु? ”

मी जरा शांत झालो आणि ताईचे पाय सोडून मागे सरकलो.

“अनिल, आता मी काय म्हणते ते नीट ऐक. हे बघ, नीता इतकी का चिडली आणि तिने तुला इतकी कठोरपणे शिक्षा का केली ते मला माहित नाही. आताही ती तुला चाबकाने का फोडून काढणार आहे,  ते ही मला माहित नाही. पण तिने हे ठरवलंय तर त्याला काहीतरी कारण असेलच”

“ताई.. मला मान्य आहे की मी चुकलो आणि माझ्या चुकीमुळेच नीताने मला शिक्षा केली. पण तिने आतापर्यंत दिलेली शिक्षा मी घेतली पण चाबकाचे फटके नाही सहन करु शकणार मी”

“अनिल मला सांग. तुला या आधी नीताने किंवा तुझ्या दुसर्‍या कोणत्या मैत्रिणीने कधी छडीचे इतके फटके कधी मारलेत ?”

“नाही हो ताई”

“मग  कधी कानाखाली लगावल्यात वीस -बाविस ?”

“नाही हो ताई. वीस बावीस काय , मी आतापर्यंत कधी एकपण थप्पड खाल्ली नव्हती नीताकडून ”

“मग दुसर्‍या कोणत्या मैत्रिणीकडून खाल्लीस ?”

“नाही हो ताई.. कधीच नाही”

“पण मग तरी तु आज नीताकडून बावीस थप्पड खाल्यास”

“माझीच चुक होती आणि नीता रागावली…”

“पण तु आज आयुष्यात पहिल्यांदाच तर चुकला नसेल ना ? मग या आधी तुला कुणी थप्पड मारली नाही ? नीताने पण कधी कोणत्या मुलाला अशा प्रकारे शिक्षा केली नाही. पण ती तुला करते आहे.. का माहीत आहे ?”

“माझं चुकलं म्हणून तिला माझा खूप राग आला त्यामुळे”

“अरे नाही रे. तुझ्या जागी दुसरा कुणी मित्र असा चुकला असता , त्याने तिला दुखावलं असतं तर तिने सरळ त्याच्याशी मैत्री तोडली असती. पण तुमची मैत्री तिच्यासाठी खास आहे, तु तिच्याकरिता खास आहेस. म्हणूनच ती तुला शिक्षा करते आहे. तुला शिक्षा करताना तिला काही आनंद होत नाहीये पण तिला ते करावं लागतंय. तुमच्यातल्या त्या विलक्षण अशा मैत्रीकरिता तिला हातात छडी , चाबूक घ्यावा लागतोय. अशा शिक्षेनंतर तुमच्या मैत्रीतला विश्वास , तुमच्या मैत्रीतली गोडी अजूनच वाढेल. तु चुकलायस म्हणून केवळ तुला शिक्षा मिळत नाहीये तर तुमच्यातली मैत्री खूप विलक्षण आणि असामान्य आहे म्हणूनच तुझ्या चुकांनंतरही ती मैत्री टिकवण्याकरिता हे तुमच्या दोघांचे प्रयत्न आहेत..त्यामुळे ते प्रयत्नही तितकेच  विलक्षण आहेत यात शंकाच नाही. आणि तुमच्या दोघांच्या या प्रयत्नांना सुंदर यश मिळेल.”

“ताई, तुम्ही म्हणता ते खरं आहे. आमच्यातल्या मैत्री खातरच मी नीताने दिलेली शिक्षा सहन केली. आताही करेन, पण ताई चाबकाचे फटके म्हणजे खरंच खूप असह्य असतील ना. मी कसं काय सहन करु ?”

“अरे छडीचे फटके काय सोपे होते का ? पण तु केलेसच ना सहन ? चाबकाचे पण करशील सहन. तुमच्या मैत्रीत ते सामर्थ्य आहे. आणि नीतावर तुझा विश्वास आहे ना ?”

“हो ताई. ”

“मग झालं तर… काळजी करु नकोस. हे बघ चाबकाच्या प्रत्येक फटक्यानिशी काही क्षण तुझ्या शरीरातून वेदनांचा डोंब उसळेल , काही मिनटानी तो थोडा निवेल, काही तास शरीराचा दाह होईल, तर चाबकाचे वळ काही दिवस राहतील. पण तुमच्या मैत्रीत तुम्ही अधिक जवळ याल, ती जवळीक , तो विश्वास आयुष्यभर तुमच्यात राहील. आणि आजची ही शिक्षा तुमच्या दोघांसाठी एक आगळी वेगळी आठवण बनून कायम तुमच्या मनात दरवळेल. तु म्हणतोयस ते खरंय. मी जर नीताला म्हणाले तर ती तुला चाबकाचे फटके देणार नाही. आणि तरीही ती तुला कदाचित माफ करेल.. म्हणजे निदान तुझ्याशी बोलणं टाकणार नाही. पण मैत्रीत आलेला दुरावा नाहीसा करत अधिक जवळ येण्याची एकमेव संधी तु नक्कीच गमावशील. मग आता तु ठरव तुला काय करायचंय ते”

“सॉरी ताई. मी चुकलो. वेदनांच्या भितीपोटी मी हे सगळं बोललो. आता नीता देईल ती आणि देईल तितकी शिक्षा मी आनंदानं स्वीकारेन…”

“व्हेरी गुड.. चल आता मी निघते. खरं तर तुमच्या मैत्रीतला हा आगळ्यावेगळ्या सोहळ्याची साक्षीदार व्हायला मला आवडलं असतं पण ड्युटी आहेच आणि तसंही हे क्षण फक्त तुमचे आहेत मी त्यात असणं योग्य होणार नाही.”

“थँक्स ताई, तुम्ही मला छान समजावलंत. ”

“बर हे घे.. चाबकाच्या फटक्यांनी आजची रात्र पाठीला खूप वेदना होवू शकतील. रात्री झोपताना ही गोळी घे” पर्समधून एक गोळी काढून देत ताई म्हणाली.

“नाही ताई. माझा नीतावर पुर्ण विश्वास आहे आणि ही गोळी घेवून मी तिच्यावर अविश्वास नाही दाखवणार. शिवाय मला नीता जी वेदना देईल त्यावर फुंकरपण तीच घालेल. तिचा स्वरातली काळजी, स्पर्शातला जिव्हाळा आणि नजरेतली आपुलकी यापेक्षा अधिक चांगले वेदनाशामक असू शकत नाही.”

ताईने हसत माझ्या डोक्याचे चुंबन घेतले आणि मला हलकेसे आलिंगन देवून ती निघून गेली.

दोन तासांत हे काय काय घडले ते पुन्हा पुन्हा आठवत मी बसून राहिलो.

“अनिल..” नीताने स्वयंपाकघरातून हाक दिली. पण माझी तंद्री लागली होती त्यामुळे मी काहीच उत्तर दिले नाही.

“अनिल.. अरे मी पोहे केले आहेत. जा हात -तोंड धुवून घे. मी गरमागरम पोहे आणते लगेच”

मी नीतकडे पाहिलं. अगदी नेहमीचीच नीता होती.. माझ्यासाठी काही खायला बनवणारी , मला प्रेमानं वाढणारी. आता तर पोहे म्हणजे माझ्या खास आवडीचा पदार्थ. आणि नीताच्या हातचे तर खूपच आवडायचे.

“जा.. उठ लवकर” नेहमीचाच ओळखीचा स्वर ऐकून मी किंचीत हसलो. उठून बेसिनपाशी हात धुवून आलो. तोवर नीता एका ताटलीत पोहे घेवून आली होती.

ताटली टीपॉयवर ठेवत नीता माझ्याकडे वळली.

“अरे बाबा तोंड धू.. रडून रडून डोळे लाल झाले आहेत बघ. तु असाच बसणार आहेस का खायला ?” माझ्या दंडाला धरुन तिने मला बेसिनपाशी नेलं. जिने मला कानाखाली वाजवून , छडीचे फटके लगावून रडवलं होतं तीच माझ्या रडवेल्या डोळ्यांबद्दल तक्रार करत होती.  तोंड धुवून झाल्यावर मला आणून तिने सोफ्यात बसवलं. हातात प्लेट दिली.

“घे.. आणि अजून आहेत बरं.”

“तु नाही घेत ?” मी विचारलं

“अरे आमचं जेवणच उशीरा झालं रे. आम्ही लग्नात गेलो होतो. तिथे जेवायला उशीर झाला आणि लग्नाचं भरगच्च जेवण त्यामुळे आता भूक नाहीये.”

“पण घे ना थोडंसं ..मला कंपनी म्हणून”

“बरं बाबा..आलेच “म्हणत नीता आत गेली. नेहमीचीच नीता.. माझ्या बोलण्याचा मान ठेवणारी.

नीता आतुन दुसरी ताटली न आणता फक्त चमचा घेवून आली.

“ए मला काही भूक नाहीये. मी तुझ्याच प्लेटमध्ये थोडं घेते हं”

काहीच वेळापुर्वी मला सटासट कानफटात लगावणारी नीता आता माझ्यासोबत एका प्लेटमधून पोहे खात होती.

सोफ्यात बसल्यावर काहीतरी टोचल्याने नीताने सोफ्यात बघितलं , मघाशी टाकलेल्या वायरवर ती बसली होती. तशी तिने ती वायर उचलून अशी बाजूला ठेवली जणू काही त्या वायरचा आणि तिचा काही संबंधच नव्हता. मला खूप आश्चर्य वाटलं.

“कसे झालेत रे पोहे.. ? काही बोलतच नाहीस तू ? आवडलेत की नाही”

“छान आहेत ”

“थोडे तिखट झालेत का ?”

“आज जे खातोय ते तिखट असलं तरी खूप स्पेशल आहे.. चव लक्षात राहणार आहे आयुष्यभर” मी किंचीत हसत म्हंटलं.

“हो का ?…तिखट आहे का ?.. अजून सगळ्यात स्पेशल आणि तिखट डीश यायची आहे म्हंटलं” नीताने हसत वायरकडे कटाक्ष टाकत म्हंटलं. नीता आज खरंच खूप आकर्षक दिसत होतीच पण तिच्या चेहर्‍यावरचा आत्मविश्वास आणि काहीसे कठोर भाव तिच्या आकर्षकतेत वेगळीच भर घालत होते. मी तिच्या या आगळ्या रुपाने संमोहित झालो होतो.

“अनिल आता शर्ट काढून मघासारखाच माझ्यासमोर गुडघ्यावर बस” पोहे खावून झाल्यावर नीताने फर्मावलं.

मी शर्ट आणि बनियन उतरवून बाजूला ठेवला आणि मान खाली घालून नीतासमोर गुडघ्यावर बसलो.

वायर हातात घेत नीता सोफ्यातून उठली. तिने वायरचा वेढा केला. नीता आता माझ्या पाठीमागे येवून उभी राहिली.

नीताने तिची बोटं माझ्या पाठीवरुन फिरवलीत. माझं अंग शहारलं.

मग तिने वायरचा वेढा माझ्या पुर्ण पाठीवरुन अलगद फिरवला. माझ्या पाठीवर कुठे आणि कसे फटके देता येतील याचा कदाचित ती अंदाज घेत होती. किवा त्याचवेळी ती मला सुचवत असावी की आता तू या फटक्यांसाठी तयार रहा. यावेळच्या माझ्या भावना शब्दात सांगणं कठीण आहे. भिती आणि शरणागती यांसोबतच माझ्या मनात आता उत्सुकता आणि हुरहुर देखील होती.. माझ्या आयुष्यात पहिल्यांदाच मी असे चाबकाचे फटके खाणार होतो ते ही माझ्या अतिशय प्रिय मैत्रिणीकडून..म्हणजे नीता अगदीच चाबूक वापरणार नव्हती तरी ती वायर चाबकापेक्षा कमी नसणारच. ‘चाबकाचे फटके’ हे फक्त कथांमध्ये वाचून किंवा सिनेमात वगैरे पाहून माहीत होते. आज ते मी प्रत्यक्ष अनुभवणार होतो. त्यामुळे मनात उत्सुकता होतीच. जसं सिनेमात पाहिलं की चाबकाचे फटके मारणारी व्यक्ती नेहमी खूप मोठी सामर्थ्यवान असते आणि ते खाणारी व्यक्ती खूप लहान , हतबल तसंच आता आमच्या दोघांत नीता खूप मोठी झाली होती आणि तिच्या सामर्थ्यापुढे मी हतबल होवून पुर्ण शरणागती पत्करली होती. आता मी त्या विलक्षण अनुभवाची प्रतीक्षा करत होतो. प्रत्येक क्षण माझी हुरहुर वाढवत होता.

काही क्षणातच  नीताने वायर हवेत फिरवून माझ्या पाठीवर वायरीचा पहिला फटका दिला.

“आ…” मी किंचिंतसा ओरडलो. पाठीतून एक वेदनेची एक लहर उमटून गेली. मी डोळे मिटून आवंढा गिळला.

काही क्षण गेल्यावर नीताने पुन्हा एक जोराचा फटका माझ्या पाठीवर लगावला.

एक एक फटका देत हळूहळू नीताचा चाबूक माझ्या पाठीवर बरसू लागला. पण तिला फटके देण्याची अजिबात घाई नव्हती, प्रत्येक फटक्यानंतर नीता काही क्षणांची उसंत देत होती. कदाचित मला वेदना सहन करण्यासाठी ती वेळ देत असावी. किंवा प्रत्येक फटका देताना ती त्याचा पुरेपूर आनंद घेत होती.

साधारण बारा ते पंधरा फटके देवून नीता थांबली. पुन्हा माझ्यासमोर सोफ्यात येवून बसली.

शिक्षा संपली की काय ? मला काहीसे आश्चर्य वाटले. माझ्या नजरेतला प्रश्न नीताने बरोबर हेरला.

“शिक्षा संपली नाहीये अजून…पण ब्रेक घेतलाय….आपण मध्ये थोडा वेळ बोलू. ..मग पुन्हा थोडा वेळ फटके , मग पुन्हा ब्रेक….”

नीता तिच्या आयुष्यात ती प्रथमच कुणाला तरी चाबकाने फोडून काढत होती आणि ही शिक्षा तिला घाईने संपवायची नव्हती…

मला अचानक लक्षात आलं की नीताने आता लगावलेले फटके मोजले नव्हते. किंवा निदान मोठ्याने तरी मोजले नव्हते. तसंच मघाशी कानाखाली देण्यापुर्वी किंवा छडीचे फटके देताना तिने आधीच सांगितलं होतं की ती किती फटके देणार पण तसं आता ती काहीच बोलली नव्हती.

“नीता एक विचारु .. तु आता मला किती फटके दिलेस ? आणि आता किती फटके देणार आहेस ?”

“मी मोजले नाहीत रे.. आणि आणखी किती फटके द्यायचे ते पण ठरवलं नाही. तुला जो धडा शिकवायचा आहे तो तुला पुर्णपणे समजला की मी थांबेन.” नीता हसत म्हणाली.

मला काही समजले नाही.

“आपण आता बोलू तसं तुला समजत जाईल..” माझा प्रश्नार्थक चेहरा बघून नीता पुन्हा एकदा गोड हसत म्हणाली.

“आणि तुला पुर्ण , नीट समजेपर्यंत मला तर मेहनत घ्यावीच लागेल” हातातील वायरचा वेढा हवेत फिरवत आणि त्याकडे बघत नीता म्हणाली.

मी शरमेने मान खाली घातली. नीता सोफ्यात बसली होती तर मी खाली गुडघ्यांवर त्यामुळे आता माझी नजर नीताच्या पायांवर खिळली होती.  तिने पायांना मेंदी लावली होती आणि नखांना साडीच्या रंगाचं नेलपेंट लावलं होतं. आणि पायांवर तिची रेगांळणारी तिची झुळझुळीत साडी ..किती छान वाटत होतं नीताच्या पायांकडे असं बघत राहणं.

“बरं आता आपण तुझी शिकवणी चालू करुयात …”मी मान वर करुन बघत असतानाच नीताने बसल्या जागेवरुनच वायरचा वेढा हवेत फिरवून माझ्या डाव्या दंडावर फटका लगावला. पाठीवर फटके मारत असताना नीता मला दिसत नव्हती. पण आताचा फटका देताना नीता माझ्या समोर होती. अतिशय सहज आणि आत्मविश्वासाने नीता मारत होती,

“तुला काय वाटतं अनिल , तुला आज शिक्षा का केली मी?” नीताने प्रश्न केला

“माझ्या चुकीसाठी ..” मला नीताच्या प्रश्नाचा रोख कळला नाही त्यामुळे गोंधळून उत्तरलो.

“अच्छा..कोणत्या चुकांसाठी ?”

“त्या दिवशी मी तुझ्याशी विचित्र वागलो , त्याबद्दल..”

“अरे जरा नीट सांग बरं.. टॉपर मुलगा आहेस ना तू. मग नीट उत्तर दे की” असं म्हणत नीताने पुन्हा माझ्या दंडावर सपासप दोन फटके लगावले.

“मी त्या दिवशी तुला पुन्हा पुन्हा कॉल करत राहिलो. तुला खूप मेसेजेस पाठवलेत. त्यामुळे तु मला आता शिक्षा केली” मला कळेना की नीता आता माझ्या चुका का वदवून घेत होती. पण तिच्या प्रश्नांना उत्तर देणं भाग होतं.

“काय शिक्षा केली मी तुला त्या चुकांसाठी ?”

“कानाखाली लगावल्यास आणि छडीचे फटके दिलेस ”

नीताने पुन्हा माझ्या दंडावर एक वायरचा एक फटका लगावला

“अनिल, पैकीच्या पैकी गुण मिळवणारं उत्तर दे बरं मला तु” नीताच्या चेहर्‍यावर नाराजी होती.

“मी तुला त्या दिवशी बावीस वेळा कॉल केला त्यासाठी तु मला बावीस कानाखाली लगावल्यास आणि अडतीस मेसेजेस पाठवले होते त्यासाठी छडीचे अडतीस फटके दिलेस” मी खजीलपणे मान खाली घालून म्हणालो.

“आता बरोबर बोललास.. पण काय रे छडीचे अडतीस फटके पुर्ण झाले होते का रे? ”

“नाही.. पस्तीसाव्या फटक्यानंतर तु मला डावा हात पुढे करायला सांगितलास पण फटके दिले नाहीस. तु आणि ताई चाबकाबद्दल बोलू लागल्यात”

“अरे हो रे.. कसला हुषार आहेस तु. आणि प्रामाणिक सुद्धा” नीता हसत म्हणाली

” एनी वे आता पुन्हा छडी हातात घ्यायची माझी इच्छा नाही. ते राहिलेले तीन फटके मी तुला वायरनेच देते” नीताने माझ्या दंडावर वायरने सपासप फटके दिलेत. तीन फटके देवून ती थांबली.

“बरं ..ती झाली तुझी कॉल्स आणि मेसेजेससाठीची शिक्षा. पण आता तुला मी जे चाबकाचे फटके दिलेत आणि अजून देणार आहे ते कशासाठी ते सांग”

“…”मी गप्प राहिलो. मला काही समजेना.

“बरं तु विचार करं थोडा वेळ … मी तोवर माझं काम करते” नीता सोफ्यातुन उठून माझ्या पाठीमागे उभी राहिली.

पुन्हा एकदा नीताचा चाबूक माझ्या पाठीवर बरसू लागला.

सप ..सप.. सप.. आधीप्रमाणेच काही मला वेदना सहन करायला काही क्षणांची उसंत देत नीता मारत होती. मी डोळे मिटून वेदना सहन करत होतो.

पंधरा ते वीस फटके मारुन नीता थांबली आणि सोफ्यात येवून बसली.

“बोल.. अनिल. काय समजलं तुला ? का मी तुला चाबकाने फटके देत आहे ?”

“तुला मला धडा शिकवायचा आहे…”

“माझेच शब्द मला ऐकवतो आहेस रे.. हुषार मुलांनी स्वतः उत्तर शोधून स्वतःच्या शब्दात द्यायचं असतं. हो ना ?” नीता हसत म्हणाली

“म्हणजे मी त्या दिवशी जसा चुकलो तसा पुन्हा चुकू नये म्हणून ..” मी चाचरत उत्तरलो.

नीताने प्रश्नार्थक चेहर्‍याने माझ्याकडे पाहिले

“म्हणजे मला नेहमीसाठी लक्षात रहावं ..अद्दल घडावी म्हणून कदाचित तु चाबकाने मारत आहेस” मी उत्तर सुधारण्याचा प्रयत्न केला

“म्हणजे बावीस कानाखाली आणि छडीचे पस्तीस फटके खावून पण तुझ्या लक्षात रहाणार नव्हतं म्हणून मला चाबूक हातात घ्यावा लागला ? अगदीच कोडगा आहेस का तू ?”

मी खजीलपणे मान खाली घातली.

तशी नीताने माझ्या दंडावर पुन्हा वायरचा फटका लगावला.

“अनिल तु पुन्हा मान खाली घातलीस तर बघ..” असं म्हणत नीताने चिडून अजून दोन सणसणीत फटके लगावले.

“सॉरी नीता..”

“हं..बरं बोल.. कोणता धडा मिळाला तुला ? काय शिकलास तु चाबकाच्या फटक्यांमुळे”

“मी.. ” मी गोंधळलो होतो. नीताला काय म्हणायचं ते कळत नव्हतं.

“काय रे तु .. बरं चल आपण पुन्हा पहिल्यापासून बघू. मला सांग तुला शिक्षा का मिळाल्यात आज ? ”

“ते त्या दिवशी मी विचित्र वागलो.. तुला खूप सारे कॉल्स आणि एसएमएस केलेत…”

“त्यासाठी मी शिक्षा केली हे खरेच..पण मुळात शिक्षा का केली ? हे तुझ्या अजून लक्षात आलेलं नाही. ”

मी आता पुरता गोंधळलो होतो.

“म्हणजे असं बघ. की तु आज माझ्या घरी आलास तेव्हा तुला अशी अशी शिक्षा करायची हे काही मी आधीच ठरवून ठेवलं नव्हतं. तुझ्या चुका तर मला आधीच माहित होत्या. त्यामुळे मी तुझ्याशी बोलतही नव्हते. पण तुला अशी काही शिक्षा करायचं माझ्या डोक्यात नव्हतंच मुळी. मग मी तुला शिक्षा का केली ? झालंच तर असं थोडंफार विचित्र वागण्याची तुझी ही पहिली वेळ नव्हती. यापुर्वी मी कधी तुझ्यावर थोडीफार नाराजही झाले असेल पण आज मात्र अगदी कठोरपणे शासन केलं ..ते का ?”

आता मला नीताचा प्रश्न कळाला.

“आज पण मी तुला उलटून बोललो म्हणून कदाचित तु आणखी रागावलीस..”

“ओके….तु उलटून बोलला.. ते तर तु बोललाच. पण तुझा एक प्रश्न.. त्या प्रश्नामुळे मला तुला आज शिक्षा करायची गरज वाटली. आणि आता तु जे चाबकाचे फटके खातो आहेस ते म्हणजे त्या प्रश्नाचं उत्तर आहे.. तू काय प्रश्न विचारला होता आठवतंय तुला”

मी आमचं बोलणं आठवू लागलो.

“नीता.. मी तुला विचारलं की तुझी काहीच चूक नव्हती का ?..सॉरी.. माझं चुकलं…मी स्वतः चुकलेला असताना मी तुला असं विचारलं…रागाच्या भरात”

“हं… अनिल.. नाही त्यावेळी तो प्रश्न मला आवडला नव्हता नक्कीच. पण त्यासाठी शिक्षा नाही केली मी. आणि खरं सांगायचं तर हो..म्हंटलं तर एका अर्थानं माझंही त्या दिवशी चुकलं होतंच. मी खरंतर तुझ्याशी पाच मिनटं बोलू शकत होते. माझ्याकरिता ते अगदीच अशक्य नव्हतं. ..मग आता मला सांग जर मी पण चुकले असेल तर मलाही शिक्षा मिळायला हवी ना ? सांग तु मला शिक्षा देतोस का ? ही छडी घे..”

“न.. नाही नीता. तुझं काही चुकलं नाही. तु दमलेली होतीस आणि तुला माझ्याशी बोलायचा मुडपण नव्हता.”

“पण तु अनेकदा खूप दमलेला असतोस  , कामात व्यस्त असतोस अशा वेळी मी मिस्डकॉल जरी दिला तरी तु लगेच आवर्जुन फोन करतोस. हो ना ? मी तुला एकदा माझा कॉम्प्युटर खराब झाला म्हणून बोलावलं. तु आजारी आहेस हे मला माहीत नव्हतं पण अंगात ताप असतानाही तू भर पावसात रेनकोट चढवून अर्धा तास बाईक चालवून माझ्याकडे आलास. ”

“नीता ..मला नेहमीच तुझ्याशी बोलत रहायला आवडतं.. तुला भेटायला आवडतं”

“पण शक्य झाल्यास तू  मिटींगमधून उठून बाहेर जावूनदेखील  तु माझा फोन घेतोस , खरंय ना ? मग ते फक्त बोलायला आवडतं म्हणून ?”

“हो म्हणजे तुझं काही महत्वाचं काम असू शकतं म्हणून …”

“मलाही तुझ्याशी बोलायला आवडतं.. पण म्हणून तुझा कॉल मी नेहमी घेतेच असं नाही. तुला कॉलबॅक करतेच असं नाही…त्यामुळे त्या दिवशी पाच मिनटं तुझ्याशी बोलणं मला अशक्य नव्हतं पण तरी मला बोलावसं नाही वाटलं म्हणून मी नाही बोलले. सांग तू मला त्यासाठी शिक्षा करशील का ?”

“न.. नाही.. नीता. तुला नाही बोलावसं वाटलं..अर्थात तुझी मर्जी आहे ती. मी समजून घ्यायला हवं होतं.”

“पण तू मला एकदा माझ्या मिस्ड कॉलसाठी कॉलबॅक करायचं विसरला होतास तेव्हा दुसर्‍या दिवशी मी तुला कॉलेजमध्ये त्याची आठवण केली असता तु निदान दहा वेळा तरी सॉरी म्हणाला असशील ..ते ही मी रागावले नसतानाही”

“हो..मला खरंच खूप खराब वाटलं होतं… मी सहसा तुझ्या कॉलला , मेसेजला लगेच उत्तर देतो पण त्या दिवशी कसे कुणास ठावूक विसरलो होतो.”

“तुला काही समजतंय का मी काय म्हणते आहे ते.. आपल्या दोघांच्यातला हा फरक तुला लक्षात येतो आहे का ?”

मला कळत नव्हतं नीताला काय म्हणायचं आहे ते. मला जबरी शिक्षा देवून ती आता स्वतःच्याही चुकीची कबूली देत होती.

“कन्फ्युज झालास ? बरं आता सोपा प्रश्न विचारते आणि तुला विचार करायला वेळ देते.. मला सांग तु माझ्याकडून शिक्षा का घेत आहेस ? म्हणजे तुझी चुक झाली त्याची शिक्षा तुला मिळतेय हे खरं पण तरी तु ही शिक्षा सहजपणे स्वीकारत आहेस. आणि आता तर मी तुला चाबकाने फोडून काढत आहे …पण तुला प्रश्न पडला नाही की ‘नीता तु कोण मला शिक्षा करणारी’ तू आता विचार करं.. तोवर मी….तुला माहीतच आहे मी काय करणार ते” पुन्हा एकदा हसत नीता म्हणाली आणि सोफ्यातून उठत पुन्हा माझ्या पाठीमागे आली.

पुन्हा एकदा चाबकाच्या फटक्यांचा वर्षाव माझ्या पाठीवर चालू झाला.

नीतानं मला विचार करण्यास सांगितले खरे पण पाठीवर फटके पडत असताना मी एकाच वेळी तीव्र वेदना आणि एका वेगळ्या उत्कटतेचा अनुभव घेत असताना आणखी काही विचार करणं जवळपास अशक्य होतं.

आठ दहा फटक्यांचं एक छोटसं सत्र संपवून नीता पुन्हा सोफ्यात येवून बसली. बहूधा एकाच वेळी खूप सारे फटके लगावण्यापेक्षा बराच वेळ थोडे थोडे फटके देण्याचा आनंद तिला घ्यायचा होता. असं केल्याने मला होणार्‍या वेदनेची तीव्रता काहीशी कमी होवून मी पुन्हा फटके खाण्यासाठी तयार होत होतो. त्यामुळे थोडे थोडे करुन नीता मला एकूणात खूप जास्त फटके देवू शकणार होती. नीताच्या या चातुर्याचं मला कौतुक वाटलं.

नीता सोफ्यात बसल्यावर काही क्षण शांततेत गेले. मग माझ्याकडे रोखून बघत नीताने विचारलं

“मग अनिल, कुठवर आला अभ्यास ? स्कॉलर मुलाला आज प्रश्नांची उत्तर मिळत नाहीयेत का ?”

मी किंचीतसं हसत शरमेनं मान खाली घातली. त्यासरशी नीताने वायर हवेतून फिरवत माझ्या डाव्या आणि उजव्या दंडांवर आलटून पालटून सपासप फटके लगावलेत.

“काय सांगितलं होतं तुला अनिल ? मान खाली घालायची नाही , विसरलास का ?”

“सॉरी नीता” मी मान वर केली.  नीताला समोरुन असे चाबकाचे फटके देताना बघणं हा एक विलक्षण अनुभव होता.

पाच सहा फटके लगावून नीता थांबली.

“हं.. बोल आता” नीताने फर्मावलं

मी आता विचार करु लागलो. नीताचा प्रश्न फार नेमका होता ..मी नीताकडून शिक्षा का स्वीकारत होतो ? सुरवातीला वेदनेला घाबरुन, अपमानाने व्याकूळ होवून मी तिच्याकडे शिक्षा माफ करण्यासाठी याचना केली त्यासाठी तिचे पायसुद्धा धरलेत. पण तिला विरोध करायचा विचार मनात अजिबात आला नाही. असं का ?

“बोल अनिल.. तुला कानाखाली मारताना तु माझा हात धरुन मला अडवू शकला असता किंवा मी तुला छडीचे फटके देताना तु छडी हिसकावू शकला असता. नाहीच काही तर किमान इथून ताडकन निघून जावू शकला असतास..”

“पण नीता मग तु माझ्याशी कधीही बोलणार नाही अशी मला भिती वाटली आणि ती माझ्यासाठी खूप मोठी शिक्षा ठरली असती..”

“हं.. म्हणजे माझ्याशी मैत्री तुटण्याची भिती .. पण तितकंच नाही.. फक्त भिती होती किंवा आहे तुझ्या मनात ज्यामुळे तु मी दिलेली शिक्षा घेतो आहेस ? तसं असेल तर मी इथे बसून तुला फटके दिले तेव्हा तू मला इतकं डोळे भरुन का बघत होतास ?..तुझ्या नजरेत भिती नव्हती..ना फटक्यांची , ना वेदनेची , ना मैत्री तुटण्याची..”

नीताने माझी नजर बरोबर हेरली होती. ती पुन्हा एकदा अतिशय नेमका प्रश्न विचारत होती. मी फक्त भितीपोटी तिच्याकडून मार खात नाहीये . तर मला त्याची उत्सुकता आहे, एक अनामिक ओढही आहे. पण असं का ?

“अनिल, खरं तर तु जो प्रश्न विचारलास आणि ज्या प्रश्नानंतर मी तुला शिक्षा द्यायचं ठरवलं.. खरं तर त्या प्रश्नाचं उत्तर तुझ्या मनाला खूप आधीपासून ठावूक आहे. पण काय आहे ना की तु खूप जास्त हुशार आहेस म्हणून मनाचं न ऐकता असला काहीतरी प्रश्न मला विचारलास. मग मी तुला आधी तुझ्या चुकांसाठी शिक्षा केली आणि नंतर तुझ्या प्रश्नाचं उत्तर चाबकाने द्यायचं ठरवलं..आज मी तुला कानाखाली मारायला सुरवात केली किंवा छडीचे फटके देवू लागले तेव्हा सुरवातीला तु थोडा गडबडलास माझ्याकडे शिक्षा नको देवूस म्हणून विनवणी केलीस…पण त्या विनवणीत काहीच जीव नव्हता. याउलट मी जितक्या ठामपणे तुला शिक्षा दिलीस तितक्याच ठामपणे तु ती स्वीकारलीस”

मला नीताचं म्हणणं पटलं होतं

“मग आता तरी तुझ्या लक्षात आलं का मी तुझ्या कोणत्या प्रश्नाबद्दल बोलत आहे ते ?”

एकदम माझ्या डोक्यात प्रकाश पडला… नीता नेहमीच माझी खूप चांगली मैत्रीण होती. पण खोलवर कुठेतरी हे नातं फार वेगळं होतं. जणू नीता एक सम्राज्ञी होती आणि मी तिचा गुलाम. जरी ती माझ्याशी नेहमी अतिशय प्रेमाने, आपुलकीने वागायची तरी खोलवर दडलेल्या या वेगळेपणाची तिला जाणीव होती. कितीही आवडीचा आणि लाडका असलो तरी मी गुलामच होतो , मला मर्यादा होत्या तर सम्राज्ञी म्हणून तिचा अधिकार अमर्याद होता. आज मी माझ्या मर्यादा ओलांडल्या होत्या म्हणून तिच्यातली सम्राज्ञी मला म्हणजे तिच्या गुलामाला तिच्या अधिकाराची आणि माझ्या मर्यादांची जाणीव करुन देत होती. मैत्रीण म्हणून नेहमी मृदू असलेली नीता या सम्राज्ञीच्या रुपात अतिशय कठोर होती.

“हो नीता.. मी तुला विचारलं की ‘एक मित्र म्हणून माझा काहीच अधिकार नाही का’ ?”

“व्हेरी गुड अनिल.. आता तुझ्या प्रश्नाचं उत्तर … मघापासून दिलं आहेच मी तुझ्या पाठीवर… पण आता पुन्हा एकदा उजळणी करते ..शब्दांत उत्तर द्यायची आता काहीच गरज नाहीये…बरोबर ना ?”

पुन्हा एकदा नीता सोफ्यातून उठून माझ्या पाठीमागे गेली.

नीताचा चाबूक पुन्हा माझ्या पाठीवर बरसू लागला. हे शेवटचे सत्र असणार आहे याची आम्हा दोघांना कल्पना होती. अजिबात घाई न करता नीता एक एक फटका अगदी नेटाने देत होती. प्रत्येक फटक्यातून तिचा अमर्याद अधिकार व्यक्त होत होता… प्रत्येक फटक्यासरशी उठणारी वेदनेची कळ माझ्या मनात नवे तरंग निर्माण करत होती. वेदना असह्य होवू लागल्या होत्या तरी अनुभव विलक्षण होता… मनाची उत्कटता शरीराच्या सहनशक्तीला वाढवत होती. नीताने थांबूच नये असं वाटत होतं.

बहूधा पंचवीस ते तीस फटके झाले असतील. नीता थांबली. पुन्हा सोफ्यात जावून बसली.

शेजारील टीपॉयवरचा ग्लास उचलून तिने माझ्यापुढे धरला. पण मी मानेनंच नकार दिला.

नीताने माझ्या नजरेतलं आर्जव जाणलं. मला तिला समोरुन माझ्या शरीरावर चाबकाचे फटके देत असताना पुन्हा एकदा मनसोक्त बघायचं होतं.

किंचीत हसत नीताने वायर हवेत फिरवली आणि कधी डाव्या बाजूने तर कधी उजव्या बाजूने ती माझ्या दंडावर सपासप फटके देवू लागली. मी अनिमिषपणे तिला बघत राहिलो.

थोड्या वेळाने नीता मारायची थांबली. मी पुढे सरकत तिच्या पायांना कवटाळले आणि तिच्या पायांवर डोकं टेकलं.

थोडी पुढे झुकत नीता माझ्या पाठीवरच्या वळांवरुन हात फिरवू लागली. माझ्यासाठी हे सगळेच क्षण अत्यंत मोलाचे  होते.

“नीता.. मी अनेकदा चुकत रहातो, विचित्र वागत रहातो… पण आता असं नाही होणार आणि झालं तर तु मला शिक्षा करत जा..” नीताच्या पायांना मारलेली मिठी सोडत मी काही वेळाने म्हणालो.

“अनिल.. अरे तु माझा चांगला मित्र आहेस. आणि तु जे काही चुकतोस त्याबद्दल मला फारसं काही वाटत नाही. कारण तु मला दुखावण्यासाठी असं करत नाहीस तर माझ्या सहवासाच्या ओढीमुळेच कधीकधी वेड्यासारखा वागतोस… पुढेही तु चुकलास तर मी त्याकडे दुर्लक्षच करेन किंवा फारच वाटलं तर हलकीशी शिक्षा देईन. पण माझा अधिकार मात्र तु विसरु नकोस.. कारण मला माझ्या अधिकाराची जाणीव वा आठवण तुला करुन द्यावी लागली तर ती याहूनही कठोरपणे असेल हे लक्षात ठेव”

——–समाप्त ———-

प्रिय वाचक,
कृपया खालीलपैकी योग्य ती प्रश्नावली म्हणजेच सर्वे (survey)उघडून प्रश्नांची उत्तरे द्या.
घन्यवाद.

स्त्री-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

पुरुष-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

[संपर्क – samarpan.ek.premkatha@gmail.com]

 

Advertisements

मेरे रंग मे रंगनेवाली

स्वराची हाक ऐकून पूर्वा चालायची थांबली.

“वॉव..स्वरा…काय म्हणतेस ? कशी आहेस ?” स्वराचा हात हातात घेत पूर्वाने विचारले
“मी मजेत. तू कशी आहेस ? रोज येतेस का या बागेत फिरायला ?”
“हो. अग माझं घर इथे जवळच आहे ना”

“पण एकटीच ? अभिषेक नाहीत सोबत ?”

“अगं घरात जिम आहे , ते तिथेच व्यायाम करतात. पण मला सकाळी बाहेर फिरायला आवडतं. म्हणून मी येते”

“ओह..घरामध्येच जिम..बडे लोग. बडी बाते ..” स्वरा चिडवत म्हणाली.

“ए चूप ग…” पूर्वा लाजत लटक्या रागाने म्हणाली.

“चल ना पूर्वा थोडा वेळ गप्पा मारत बसूयात. रमेश ऑफिसच्या कामानिमित्त चार दिवस बाहेरगावी गेलाय म्हणून मी निवांत आहे. नाहीतर आम्हाला कुठे निवांतपणा”

दोघी बागेतील बाकावर बसल्या.

“पूर्वा मी तुझ्या लग्नाला तर आले, पण तुझं लग्न जुळलं कसं ..इतकं मोठं स्थळ कसं आलं…वगैरे काहीच माहीत नाही मला. सांग ना सगळी स्टोरी मला “

“अगं स्टोरी वगैरे काय..? तुला तर माहितीये आमची पण माहेरची परिस्थिती साधारणच आहे. आपलं ग्रॅज्युएशन झालं त्यानंतर त्यांना माझ्या लग्नाची चिंता होतीच. ते एका छोट्या फर्ममध्ये अकाउंटट होते. पगार फारसा नव्हता पण त्यांच काम खूप चोख असायचं. अभिषेकच्या फर्ममध्ये अकाउंटटची गरज होती आणि कुणीतरी त्यांना बाबांचं नाव सुचवलं. त्यानंतर बाबांनी अभिषेकची फर्म जॉईन केली. नंतर फर्मच्या एका समारंभात सगळ्या कर्मचार्‍यांना सहकुटूंब बोलावलं होतं. आम्ही पण सगळे गेलो. तेव्हा अभिषेकनी मला पाहिलं. दोन दिवसांनी त्यांनी बाबांना घरी बोलावलं. माझ्याबद्दल विचारलं. त्यानंतर आम्ही सगळेच त्यांच्या घरी गेलो. त्यांच्या घरी बघण्याचा छोटासा कार्यक्रम झाला आणि ठरलं लग्न.”

“हं..  तुला पाहून त्यांना पहिल्या नजरेतच प्रेमात पडलेत म्हणजे.तू आहेसच अशी सुंदर, ब्युटीक्वीन.. ए पण तुला कसं वाटलं त्यांना भेटून”

“बाई गं… माझा तर विश्वासच बसत नव्ह्ता. ते इतके मोठे, श्रीमंत, दिसायलाही देखणे आणि रुबाबदार. आणि त्यांनी मला अशाप्रकारे मागणी घालावी. मी तर गोंधळूनच गेले होते अगदी.”

“मग ? ते काय बोललेत ? तू काय बोललीस ?”

“मला तर काही सूचतच नव्हतं आणि ते पण जरा कमीच बोललेत. पण नंतर एकांतात बोलण्यासाठी आम्ही त्यांच्या खोलीत गेलो तेव्हा त्यांनी मला दोन गोष्टी सांगितल्या”

“काय ?”

“ते म्हणाले ‘पूर्वा मला तू बघताच क्षणी खूप आवडलीस. पण तू मात्र केवळ वडीलांच्या आग्रहाने हे लग्न करीत नाहीयेसना याची मला खात्री हवीय. तुझ्या मनात दुसरं कुणी असेल किंवा तुला मी आवडलो नसेन तर तसं स्पष्ट सांग. तुझ्या नकाराने तुझ्या बाबांना नोकरीत काही अडचण येईल अशी भिती मनात आणू नकोस. झालंच तर तुझ्या बाबांनाही मी समजवेन'”

“मग ? तु काय म्हणालीस ?”

“काय म्हणणार ? तुला तर माहित आहेच की माझं असं काही नाही. वयात आल्यापासून आई नेहमीच हे सांगत आली की प्रेम-बिम असलं काही करायचं नाही त्यात घराची बदनामी होते वगैरे. मी त्यांना म्हणाले की ‘असं काही नाहीये. मी मुलींच्या कॉलेजातूनच शिकले. आणि मलाही तुम्ही आवडलात. पण तुम्ही इतके मोठे..म्हणजे हुशार, श्रीमंत, कर्तॄत्ववान आणि मी अगदी सामान्य.'”

“मग ?”

“ते म्हणाले ‘तु खूप सुंदर आहेस, तुझा चेहरा, तुझे डोळे, तुझे केस, तुझे ओठ , तुझा गोरा वर्ण सगळं काही अतिशय सुंदर आहे. तुझा आवाज खूप गोड आहे'”

“ओह.. क्या बात.. तु तर लाजून लाल झाली असणार”

“हो नाहीतर काय. पहिल्याच भेटीत असं बोलतं का कुणी. आणि ते असं बघत होते माझ्याकडे की मला धड नजर वर करुन त्यांना बघायलाही शरम वाटत होती. थोड्या वेळाने ते म्हणाले ‘आता दुसरी गोष्ट ऐक. पती-पत्नीच्या नात्यात कुणी मोठं नसतं , कुणी लहान नसतं. हे नातं समानतेवर आधारलेलं असतं. तु ही असंच मानतेस ना ?’ त्यांच्या या प्रश्नाने मी अजूनच गोंधळून गेले. काय बोलावं काही कळेना. मी आपलं त्यांच्या हो ला हो केलं. मग ते म्हणाले ‘छान. पण आता ते विसरायचंस. कारण आपल्या नात्यात तुला नेहमीच माझं ऐकावं लागेल, माझ्या आज्ञेत रहावं लागेल. तुझे सगळे लाड मी पुरवेन, तुला कशाची कमी नसेल. पण सगळे अधिकार माझ्याकडेच असतील. आणि तु जाणतेपणानं एखादी आज्ञा मोडलीस तर मी खूप कठोर होईन. तुला हे मान्य असेल तर आणि तरच तु माझ्याशी लग्न कर.”

“मग तु काय म्हणालीस ?”

“मला तर काहीच कळेना. काही क्षणांपुर्वी रोमँटिक होवून माझ्या सौंदर्याची स्तुती करणारे अभिषेक आता हे काय बोलत आहेत. मला काहीच सुचेना काय बोलावं.  ते असं अगदी अचानकपणे आणि ठासून बोललेत ना की मी गोंधळले. मग तेच म्हणालेत की ‘दोन दिवस नीट विचार कर मग उत्तर दे. दोन दिवसानी पुन्हा इथे ये. आणि हो एकटीच ये म्हणजे तुला काही दडपण वाटणार नाही.'”

“मग तु काय विचार केलास ?”

“तसं म्हंटलं तर ते काही चुकीचं बोलत नव्हतेच. माझ्याही मनावर आतापर्यंत बिंबवलेला संस्कार हाच आहे की बायकोने नवर्‍याचं सगळं ऐकावं. बाकी घरातही मी नेहमीच आई-बाबांच ऐकत आलेले आहे, फारसा हट्टीपणा कधी केल्याचं आठवत नाही. पण माझे बाबा अजिबात कठोर नाहीत त्यामुळे घरात कुणाचं काही चुकलं तरी ते शांतपणेच समजवतात. अभिषेकने ‘मी कठोर होईन’ असं जे म्हंटलं ते थोडं वेगळं वाटलं. खरतर थोडी भितीच वाटली की लग्नानंतर आपलं कसं होईल. कधी अभिषेकना माझा कसला राग आला तर ते काय करतील, माहेरी तर पाठवून देणार नाही ना , लग्न मोडणार तर ना ? पण खरं सांगायचं तर मी पण अभिषेकच्या प्रेमात पडले होते. मग विचार केला एकदा त्यांच्या आज्ञेत रहायची सवय झाली की मग कधी आज्ञा मोडली जाणारच नाही. आणि त्यातून कधी ते संतापलेच तर घेईन ऐकून , करेन थोडं सहन. कुणाशीही लग्न केलं तरी तो व्यक्ती माझ्यावर कधी रागावणार नाही असं तर नाही ना. इथे हे आधीच स्पष्ट सांगत होते इतकंच.”

“बरं मग ? भेटल्यावर काय बोलण झालं तुमचं” स्वराची उत्सुकता वाढली होती.

“मी म्हणाले त्यांना की ‘मला तुमचं म्हणणं मान्य आहे, माझी काही हरकत नाही’ त्यावेळी आमच्या अंगणातील बगिच्यात बसलो होतो. माझं उत्तर ऐकून त्यांनी माझा हात हातात घेतला. त्यांच्या नजरेनं मी लाजून गेले. मी त्यांना म्हणाले

‘अभिषेक , मला आवडेल नेहमीच तुमच्या धाकात रहायला आणि तुमच्या आज्ञा झेलायला'”

“वॉव..मग ? काय म्हणालेत ते ?”

“ते हसलेत , त्यांनी मला जवळ घेतलं आणि म्हणालेत ‘तु खूप गोड मुलगी आहेस, अशीच रहा’…मी त्यांच्या छातीवर डोकं टेकलं तेव्हा वाटलं ‘ज्याच्या आज्ञेत रहावं असेच आहेत अभिषेक..’ ”

“मग लग्नानंतर आहेस का तु त्यांच्या आज्ञेत ?”

“हो गं.. म्हणजे काय ? प्रत्येक गोष्ट मी त्यांना विचारुनच करते. त्यांनी मला जितकं स्वातंत्र्य दिलंय त्याच्या बाहेर मी कधी जात नाही. आणि खरं सांगू त्याची कधी गरजही वाटली नाही. आता दोन महिने झालेत लग्नाला आणि मी खूप खूष आहे. त्यांनी घालून दिलेले सगळे नियम , त्यांच्या सगळ्या आज्ञा अगदी योग्य असतात, उगाच त्रासदायक असं काही नाही. मग त्यांचं पालन करायला काय हरकत आहे ना ? शिवाय ते माझी खूप काळजी घेतात , माझ्यावर त्यांचं खूप प्रेम आहे. मग मी कशाला उगाच उद्धटपणा करु ना ?”

“छान, अगं तु खूष आहेस ना, मग झालं तर. आणि तसंही तु त्यांचं सगळं ऐकायची सवय लावून घेतली आहेस तर तुला त्रास होणार नाहीच.”

दोघींच्या गप्पा चालू असताना मध्येच स्वरा म्हणाली “ए तुझा गाऊन खूप छान आहे गं. मी मगाशीच म्हणणार होते. पण राहिलंच बघ..”

तशी पूर्वा चपापली.

“स्वरा, मी निघते. मला खूप उशीर झाला. निघायला हवं , बाय” असं म्हणत पूर्वा उठून उभी राहिली.

“अगं काय झालं एकदम ? आणि तु अशी घाबरलीयस का ?” स्वराने गोंधळून विचारलं

“काही नाही. मी जाते” पूर्वा भितीने कापू लागली होती हे स्पष्टच दिसत होतं.

“पूर्वा ..अगं काय झाल ? नीट सांग पाहू.. आधी बस तू इथे” स्वराने पुर्वाचा हात धरुन तिला बसवले “पाणी पितेस का थोडं ?” स्वराने पर्समधून पाण्याची बाटली काढत विचारलं.

“नाही नको. मी जाते. सॉरी. मला जावू दे ना प्लीज” पूर्वा गोंधळून कसबसं बोलली.

“पूर्वा.. शांत हो पाहू. आणि नीट सांग काय झालं ते. तु घाबरलीयेस का ?”

“स्वरा माझ्याकडून खूप मोठी चूक झालीये गं.”

“काय झालंय पूर्वा ?”

“मी दहा-पंधरा दिवसापासून रोज सकाळी फिरायला जाते. आणि कधी कधी कपडे बदलायचा कंटाळा आला तर नाईट गाऊनवरच जाते. पण अभिषेकला ते आवडत नाही. म्हणून मागच्या आठवड्यात त्यांनी मला बजावलं होतं की ‘तु असं नाईट गाऊन वर फिरलेलं मला अजिबात आवडंत नाही. तु माझी बायको आहे आणि तुझं असं नाईट गाऊनवर फिरणं माझ्या स्टेटसला शोभत नाही. तु ट्रॅक सूट घाल, जीन्स-टीशर्ट घाल किंवा वाटलंच तर पंजाबी ड्रेस घाल पण यापुढे असं नाईट गाऊनवर घराबाहेर फिरायचं नाहीस.’ मग त्या दिवसानंतर मी रोज सकाळी ट्रॅकसूट नाहीतर पंजाबी घालूनच बाहेर पडते”

“ओह.. मग आज काय विसरलीस का कपडे बदलायचं ?”

“नाही गं कंटाळा केला मी. म्हणजे आज बाहेर फिरायला जायचा कंटाळा आला होता. मी घरच्या बगिच्यातच दहा-पंधरा मिनटं फिरुयात असा विचार केला. आणि कुंपणाची भिंत बरीच उंच असल्याने तिथे फिरताना गाऊनवर फिरलं तरी कुणी बघणार नाही म्हणून कपडे बदलले नाहीत. पण नंतर बाहेरचं वातावरण बघून बाहेर फिरण्याचा मोह झाला आणि मी विसरुनच गेले की बाहेर जायचं नव्हतं”

“हं.. चुक झाली आहे खरी. पण तु इतकी घाबरलीयेस का ? अभिषेक रागावतील थोडंफार तु ऐकुन घे आणि सॉरी म्हण. हवतर त्यांना सांग की ‘सकाळ्पासूनच डोकं दुखत होतं त्यात मी विसरुनच गेले’ म्हणजे जरा कमी रागावतील”

“नाही गं. असं खोटं नाही बोलू शकणार मी. ते रागावलेत तर त्यांच्यासमोर माझ्या तोंडून शब्द फुटणही कठीण आणि खोटं बोलणं तर अजिबातच जमणार नाही. त्यापेक्षा काही न बोलता मान खाली घालून ते जी काही शिक्षा देतील ती मी घेईन”

“शिक्षा ? अभिषेक शिक्षा करतात तुला ?”

“अजूनपर्यंत तरी नाही केली. पण ते म्हणाले होते तसं एकदा”

“काय म्हणाले होते ? कधी ?”

“आमच्या हनीमूनच्या वेळी. एकदा आम्ही कँडल लाईट डिनर करत होतो. इतक्यात माझा फोन वाजला. रश्मीचा फोन होता म्हणून मी घेतला.”

“मग ? अभिषेक रागावलेत ?”

“माझा कॉल चालू असेपर्यंत काही बोलले नाहीत. पण नंतर म्हणालेत ‘पूर्वा , काल मी तुला म्हणालो होतो की आपण हनीमूनला आलो आहोत तेव्हा तु तुझा फोन फक्त दुपारी दोन तास चालू ठेवू शकतेस, इतर वेळी बंद ठेवायचास. तुला कळालं नव्हतं का माझं बोलणं ?’ मी म्हणाले ‘तसं नाही अभिषेक, पण दुपारी रश्मीचा मेसेज आला होता. संध्याकाळी निवांत बोलते असं म्हणाली ती. ती माझी खूप जवळची मैत्रीण आहे. ती आपल्या लग्नाला येवू शकली नव्हती. म्हणून तिला माझ्याशी आता बोलायचं होतं आणि मी जर फोन बंद ठेवला असता तर तिला वाटलं असतं की मी तिच्यावर नाराज आहे’. पण अभिषेकचा राग कमी झाला नाही, ते म्हणाले ‘ओह.. म्हणजे तु विसरली नव्हतीस उलट जाणतेपणी तु माझी आज्ञा मोडलीस तर. मला काही तुला तुझ्या मैत्रीणीपासून तोडायचं नाहीये. पण रश्मीचा कॉल येणार आहे असं सांगून तु माझ्याकडे फोन चालू ठेवायची परवानगी मागू शकली असतीस’ मला त्यांचा राग कळत होता. मी चुकले होतेच. मी त्यांचा हात हातात घेवून म्हणाले ‘अभिषेक, मी चुकले. प्लीज मला माफ करा. तुमची आज्ञा मोडायची असं काही माझ्या मनात नव्हतं पण माझ्याकडून चुकून तसं झालं. मी आताच फोन बंद करुन तुमच्याकडे देते आणि हनीमूननंतर घरी परतल्यावरच मला तुम्ही तो परत करा. पण प्लीज आता रागवू नका ना’.त्यावर थोडं शांत होत ते म्हणालेत ‘ठीक आहे. ही तुझी पहिलीच चूक आहे आणी आपण हनीमूनसाठी आलो आहोत. त्यामुळे मी तुला शिक्षा देत नाही. पण लक्षात ठेव यापुढे जर तु माझ्या आज्ञेचं पालन केलं नाहीस तर….” ‘शिक्षा’ हा शब्द ऐकून माझ्या चेहर्‍याचा रंग उडालेला पाहून ते म्हणाले ‘शिक्षा हा शब्द ऐकूनच तु घाबरलेली दिसतेयस. पण घाबरु नकोस. जर तु कधीच माझ्या शब्दाबाहेर गेली नाहीस तर हा शब्दही तुला कधी ऐकावा लागणार नाही.”

“ओह…” स्वरा विचारात पडली.

“स्वरा, काय शिक्षा करतील गं मला. माझे तर हातपायच गळून गेलेत भितीने”

“हे बघ पूर्वा तु घाबरु नकोस. आता चूक केली आहेस तर तुझ्यासमोर शिक्षेला सामोर जाण्याशिवाय काही पर्याय नाहीच. पण ..अभिषेक तुला काय शिक्षा देतील ते नाही सांगता येणार”

“मारतील का गं ते मला ? की माहेरी पाठवून देतील ?”

“माहेरी पाठवतील असं तर नाही वाटत मला. मारण्यबद्दल काही सांगता येत नाही. …इतके श्रीमंत लोक मारत असतील का बायकांना ? ”

“तुला कधी पडलाय मार रमेशकडून”

“अगं आताच्या काळातला मुलगा, तो पण मध्यमवर्गीय… बायकोला मारायची हिंमत लवकर होत नाही या मुलांची. आमच्या लग्नाला तीन वर्षे झालीत आणि ते ही प्रेमविवाह ..तरी रमेशने आता कुठे सहा महिन्यापुर्वी पहिल्यांदा हिंमत करुन मला एक कानाखाली लावली. बरं थप्पड मारुन नंतर साहेब स्वतःच टेन्शनमध्ये. पुढचे दोन-तीन दिवस मला रोज सॉरी काय म्हणत होता, फिरायला काय नेत होता. मला तर हसूच येत होतं. मग मी फार काही त्रागा केला नाही, माहेरी कुणाला काही सांगितलं नाही हे बघून त्याचा आत्मविश्वास हळूहळू वाढला. आता अलिकडे आमचा जास्त वाद झाला, किंवा तो माझ्यावर चिडला की तीन-चार कानाखाली वाजवतो तो”

“बाप रे.. कसं काय सहन करतेस तु ? लागत असेल ना पुरुषाचा हात खूप ? आणि तुला राग नाही येत ?”

“हो.. रमेशचा हात खूप लागतो. तीन-चार सणसणीत कानाखाली पडल्यात की कानशिलं तापतात. डोळ्यांतून पाणी येतं. अगं पण त्यातही एक थ्रिल असतं गं. तो जेव्हा मारण्याकरिता हात उचलतो ना तेव्हा माझ्या छातीची धडधड वाढते. त्या वेदनेची भिती असते पण तरीही एक उत्सुकताही असते. त्याने हात उगारल्यावर तो गालावर पडेपर्यंत माझं मन आतुरतेनं प्रतीक्षा करत असतं. मागे एक दोनदा असं झालं की त्याने हात उगारला पण नंतर स्वतःला आवरलं. तेव्हा मला फार अस्वस्थ वाटलं. त्यामुळे आता त्याने हात उगारला की भिती वाटते ती त्याच्या थप्पडची नसते तर तो पुन्हा स्वतःला आवरणार तर नाही ना याची असते. वाटतं त्याने असंच बरसत रहावं थप्पड देत रहावं. आणि थप्पडच का माझ्या सर्वांगावर फटके देत रहावं. मी तर त्याला अजून स्फुरण चढेल असंच वागते. आमचं भांडण झालं आणि तो माझ्यावर चिडला की मी त्याला अजून चिथावणी देते आणि म्हणते ‘नुसता ओरडतोयस कशाला, मार, फटके दे, नाहीतरी आता सवय झाली आहे मला. मी तर काही करु शकत नाही तुला माहितच आहे. वाजव कानाखाली नाहितर काठी घेऊन बडव मनसोक्त. त्याकरिता तर आणलं आहेस ना मला ?’ मी असं चिडून बोलले की तो अजून चिडतो मला सटासट कानाखाली वाजवतो. त्याचं मारुन झालं की मी खूप नरम होते, त्याचे पाय धरते, त्याची माफी मागत रहाते. एरवी कधी कधी प्रेमाच्या भरात तो मला विचारतो ‘स्वरा , आजकाल मी तुझ्यावर हात उचलू लागलोय. तुला राग येत असेल ना माझा ? सॉरी पण तू कधी कधी अशी वेड्यासारखी वागतेस, चिडचिड करतेस मग मलाही राग अनावर होतो. पण खरंच माझं तुझ्यावर खूप प्रेम आहे आणि मला तु खूप आवडतेस’. मग मी म्हणते ‘नाही रमेश, तु प्लीज माफी नको मागूस. मला माहितीये की मीच खूप हट्टीपणा करते आणि माझ्या अशा स्वभावामुळे मला शिक्षा मिळते. माझ्या हट्टीपणामुळे तु मला कधी दूर लोटू नकोस इतकंच माझं मागणं आहे बाकी तुझ्या हातचा मार खाण्याबद्दल माझी काहीच तक्रार नाही रे. पण कुणासमोर कधी हात उचलू नकोस माझ्यावर, एकांतात हवं तितकं मार. पण माझ्यावर प्रेम करत रहा’

आणि खरं सांगु पूर्वा तो माझ्यावर हात उचलू लागला तेव्हापासून आमचं नातं अधिकच घट्ट होवू लागलंय. त्या आधी दोन-अडीच वर्षांचा संसार झाल्यावर कधी चिडचिड होवू लागली होती, कधी एकमेकांच्या सहवसाचा कंटाळा येवू लागला होता. पण आता हे नातं पुन्हा नवीन, छान, हवंहवंसं वाटू लागलंय. मार लागतो, नक्कीच लागतो.. पण तरी मनात विश्वास असतो की मला झेपेल इतकीच शिक्षा तो देईल. उद्या कदाचित त्याने काठी, छडी वा आणि कशाने मला फटके दिलेत तर खूप वेदना होतील, माझ्या शरीरावर काही वळ उमटतील आणि काही दिवसांनी वळ नाहीसे होतील, वेदनाही रहाणार नाही पण माझ्या शरीरावरचे ते वळ बघताना तो नक्कीच भावूक होईल, माझ्या प्रेमावरचा त्याचा विश्वास अजूनच वाढेल. त्याच्या माझ्यावरील अधिकाराचा पुरेपुर वापर करुन तो मला मार देईल पण त्याच वेळी त्याच्या जबाबदारीची जाणीवससुद्धा त्याला नव्याने होईल. ही स्त्री माझ्यावर इतकं प्रेम करते, मी तिला दिलेली शिक्षासुद्धा विश्वासाने स्वीकारते, तिच्या आनंदाची, सुखाची जबाबदारी माझी आहे ही ती जाणिव. तुझ्या लग्नाला फक्त दोन महिने झाले आहेत त्यामुळे तुझी मानसिक तयारी नसेल कदाचित. तरीही मी तुला हेच म्हणेन की जरी अभिषेकनी  तुझ्यावर हात उचलला तरी त्यांच्याबद्दल मनात राग धरु नकोस. ते तुला जी काही शिक्षा देतील त्यात त्यांचं प्रेमच असेल. त्यामुळे तु त्रागा करु नकोस”

“स्वरा ,मला पटतंय तुझं म्हणणं. त्यांनी मला मारलं तरी मला त्यांचा राग नाही येणार हे नक्की. आणि मी चुकले आहे हे तर खरंच त्यामुळे शिक्षा तर स्वीकारायलाच हवी. पण ते मला किती मारतील , मला मार सहन करता येईल का याचीच भिती वाटते गं”

“अगं घाबरु नकोस. तुझा त्यांच्यावर पुर्ण विश्वास आहे ना ? मग मिळालेली शिक्षा प्रेमाने आणि धैर्याने स्वीकार. बरं तु जास्त टेन्शनमध्ये आहेस , तर नीट घरी जाशील ना ? की मी येवू सोडायला ?”

“नको. मी जाते एकटी. तुला सोबत घेवून गेले तर मी शिक्षेपासून वाचण्याकरिता मुद्दाम मैत्रिणीला सोबत घेवून आले असं कदाचित त्यांना वाटू शकतं”

“ठीक आहे. बाय. ऑल द बेस्ट” पूर्वाला जवळ घेत स्वरा म्हणाली.

 

पूर्वा घरी आली. अभिषेक बाहेर पेपर वाचत बसला होता.

“गुड मॉर्निंग पूर्वा” अभिषेक तिच्याकडे पाहून हसत म्हणाला.

“गुड मॉर्निंग अभिषेक” किंचित थांबून पूर्वा म्हणाली. तिच्या छातीचे ठोके वाढले होते, हातापायांना कंप सुटला होता. “अभिषेक..मी चुकले. मी आज तुमचं ऐकलं नाही. मी गाऊन बदलण्याचा कंटाळा केला. आय अ‍ॅम रियली सॉरी अभिषेक. प्लीज मला माफ करा” पूर्वा अभिषेकसमोर गुडघे टेकून आणि मान खाली घालून उभी होती.

“पूर्वा … जा लवकर. आंघोळ करुन ये. मी नाष्ट्यासाठी तुझी वाट बघतोय. मला ऑफिसला जायचंय आता. तु ये लवकर”

“हो…” पूर्वा मान खाली घालून निघून गेली.

नाश्ता करतानाही अभिषेक जणू काही झालंच नाही असं वागत होता तर पूर्वाची तगमग वाढत होती.

अभिषेक ऑफिसला निघाला तेव्हा पूर्वाने त्याचा हात धरुन त्याला थांबवलं

“अभिषेक, खरंच सांगा ना तुम्ही रागावलाय ना माझ्यावर. प्लीज तुम्ही बोला ना काहीतरी. रागवा माझ्यावर. मला माहितीये मी चुकलीयं , मी तुमची आज्ञा पाळली नाही.” बोलता बोलता पूर्वा रडू लागली.

“पूर्वा… चल मी आता ऑफिसला जातोय. मला उशीरा जावून चालणार नाही. आपण बोलू संध्याकाळी. बाय”

अभिषेक निघून गेला. पूर्वाच्या जीवाची तगमग वाढत होती.

न राहवून पुर्वाने स्वराला फोन लावला.

“काय झालं पूर्वा ? काय म्हणालेत अभिषेक ?”

“अगं ते काहीच बोलले नाहीत, म्हणजे माझ्या चुकीबद्दल त्यांनी नाराजी किंवा राग काहीच व्यक्त केलं नाही”

“ठीक आहे ना मग तू उगाचचं घाबरत होतीस” स्वरा हसत म्हणाली.

“नाही गं. आता तर माझं टेन्शन अजूनच वाढलंय. संध्याकाळी घरी आल्यावर ते मला माहेरी पाठवून देतील की काय अशी भिती वाटू लागलीय. मला त्यांनी फटके लगावलेत तर चालतील गं पण अशी शिक्षा नको द्यायला इतकीच इच्छा आहे.”

“हं…” स्वरा विचारात पडली

“स्वरा.. टेन्शनने माझा जीव चाललाय गं. काय करु मी”

“पूर्वा, हे टेन्शनपण तुझ्या शिक्षेचाच एक भाग आहे असं समज आणि शांतपणे वाट बघ”

पुर्वाने तो विषय कसाबसा डोक्यातून काढण्याचा प्रयत्न केला आणि ती स्वयंपाकाकडे वळली. घरी सगळ्या कामाला नोकर आणि चांगले आचारी असले तरी “स्वयंपाक मात्र मलाच करु द्या” असा हट्ट पूर्वाने केला आणि अभिषेकने तो मान्य केला होता. फक्त कधी तिला कंटाळा आला तर आचारी जेवण बनवत असे.

पूर्वाने अभिषेकच्या आवडीचे जेवण बनविले. अगदी तल्लीन होवून एकेक पदार्थ बनवत असताना ती सगळं टेन्शन काही वेळाकरिता विसरुन गेली. काही वेळाने अभिषेकचा ड्रायव्हर येवून जेवणाचे डबे घेवून गेला.

जेवणानंतर अभिषेकने नेहमीप्रमाणेच तिच्या जेवणाची तारीफ करणारा मेसेज तिला पाठवला. त्याचा मेसेज पाहून तिला बरं वाटलं आणि ती ही शांत चित्ताने जेवली.

संध्याकाळी अभिषेकच्या येण्याची वेळ झाली तशी पुन्हा तिच्या मनात चलबिचल होवू लागली. अखेर तिची प्रतिक्षा संपली. अभिषेक घरी आला. नेहमीप्रमाणेच त्याची लॅपटॉपची बॅग , डबे ड्रायव्हरच्या हातात होते पण अभिषेकच्या हातात गिफ्ट रॅप केलेले दोन पॅकेट्स होते.

“पूर्वा, आजचा स्वयंपाक तु काकांवर सोपव, आज आपण एक खास सेलिब्रेशन करणार आहोत. मी फ्रेश होवून येतो मग आपण टेरेसवर जावूयात”

पुर्वा अजूनच चक्रावून गेली. अभिषेकने काय गिफ्टस आणलेत आणि कसलं सेलिब्रेशन तिला काही कळेना. पण आता भितीची जागा कुतुहलाने घेतली होती.

फ्रेश झाल्यावर अभिषेकने पुर्वाने त्याला भेट दिलेला शर्ट घातला. दोघे टेरेसवर आले. त्याच्या हातात ते दोन पॅकेट्स होते.

 

गच्चीत आल्यावर पूर्वाच्या मनात आठवणी जाग्या झाल्यात.

पूर्वा अभिषेकला दुसर्‍यांदा भेटायला आली आणि तिने अभिषेकने घातलेली अट मान्य असल्याचे त्याला सांगितले तेव्हा अभिषेक खूप आनंदात होता.

“पूर्वा आज डिनरसाठी इथे थांबतेस का ? आपण सेलिब्रेट करु” तिचा हात हातात घेत अभिषेकनं विचारलं

“इश्श्य ..आता मी तुमच्या शब्दाबाहेर नाही हे ठरलंच आहे ना मग विचारताय काय ?” पूर्वा लाजत उत्तरली.

“हो.. तुला माझ्या आज्ञेत रहायचं आहेच..पण ते लग्नानंतर. सध्या तुला तुझ्या आईबाबांचं ऐकावं लागेल ना तेव्हा तु त्यांना फोन करुन त्यांची परवानगी घे”

अभिषेक पूर्वाला घेवून गच्चीत आला. पहिल्या भेटीत पूर्वाने त्याचं श्रीमंती थाटाचं आणि अद्ययावत घर पाहिलं होतंच पण गच्ची ती पहिल्यांदाच बघत होती.

प्रशस्त अशा गच्चीच्या एका कोपर्‍यात एक लहान बेडरुम होती. बेडरुमपासून काही अंतरावर बाहेर चार छोटे डायनिंग टेबल्स होते, शेजारीच एक छोटा बार होता. त्याच्या बाजूला एक सर्विस टेबल, जवळच असलेला इंटरकॉम, इंटरकॉमवरुन किचनमध्ये फोन करुन जेवण मागवणं ह्या सगळ्याचं तिला अप्रुप वाटलंच. पण हे कमी की काय म्हणून अभिषेक तिला गच्चीच्या मधोमध घेवून गेला आणि तिथला प्रोजेक्टर, मोठी स्क्रीन, कॅमेरे , म्युजिक सिस्टिम हे बघून ती हरखूनच गेली.

“बाप रे.. गच्चीवरती इतकी सगळी व्यवस्था”

“हो. मला या गच्चीत पार्टी करायला आवडतं. कधी कधी माझे अगदी जवळचे मित्र , कधी एकेकटे तर कधी सहकुटूंब इथे येतात , आम्ही पार्टी करतो. इथे पूर्ण प्रायवसी आहे, बाहेरुन कुणाला काही दिसणार नाही किंवा आवाजही जाणार नाही याची व्यवस्था मी केली आहे. ”

“खूप मस्त आहे”

“पूर्वा.. डान्स करुयात ?”

पूर्वाने लाजून हसत होकार दिला.

“मग तुझ्या आवडीचं एखादं गाणं सांग बरं..”

“अं… ” क्षणभर विचार करत पूर्वा आजूबाजूला बघत उत्तरली “…मला ‘मेरे रंग मे गाणं’ आठवतंय आता तुमची ही सुंदर टेरेस बघून”

“पण छान चॉईस आहे. मलाही ते गाणं आवडतं…पण एक चुकलीस तू पूर्वा” गंभीर होत अभिषेक म्हणाला

“क.. का.. काय झाल ?” पूर्वा अडखळत म्हणाली.

“तुमची टेरेस नाही आपली टेरेस म्हणायला हवं होतंस”

“ओह… पण ते लग्नानंतर ना ?.. आणि तुम्ही तरी कुठे मला अजून ‘आपली’ म्हणालात?”  पूर्वा मिष्किलपणे हसत म्हणाली.

“हे घे.. आता म्हणतो.” पूर्वाला जवळ ओढत अभिषेकने तिला मिठीत घेतले. तिच्या ओठांवर ओठ टेकवत तो म्हणाला ” पूर्वा.. तु मला खूप आवडतेस. आय लव्ह यू ”

“अभिषेक. तुम्ही खूप छान आहात. माझंही तुमच्यावर खूप प्रेम आहे”

अभिषेकने म्युजिक सिस्टीम, कॅमेरे आणि प्रोजेक्टर चालू केलेत.

“हे काय ?” स्क्रीनवर स्वतःला पाहून पूर्वा हसू लागली “आपण डान्स करायचा आणि आपणच आपल्याला स्क्रीनवरपण पहायचं का ?”

“हो.. खूप मजा वाटेल बघ. आणि व्हिडिओ रेकॉर्ड पण होईल. चालेल ना तुला ?”

“अभिषेक.. तुम्ही अधिकार पण सांगता आणि चालेल का म्हणून पण विचारता. आम्ही नाही जा” लटक्या रागाने पूर्वा म्हणाली. तिची ती निरागसता पाहून अभिषेकला हसू आवरलं नाही.

गाणं वाजू लागलं. दोघांची पावलं थिरकू लागली. दोघांना एकेमकांचा स्पर्श खूप मोहवत होता. क्षणाक्षणाला दोघे खूप उत्तेजित होत होते. तिच्या देहावरुन फिरणारी त्याची नजर तिला सुखावत होती.

 

“पूर्वा ..” अभिषेकचा आवाज ऐकून पूर्वा आठवणींतून जागी झाली.

“हे काय अभिषेक ?” अभिषेकने एक पॅकेट उघडले होते त्यात एक ड्रेस होता.

“तुझ्याकरिता गिफ्ट”

“पण आज ? काय विशेष ?”

“हो. विशेष आहे. आज आपण सेलिब्रेट करणार आहोत.”

“काय सेलिब्रेट करणार आहोत ?”

“नंतर सांगेन. तु आधी हा ड्रेस घालून ये”

“ओके” पूर्वा ड्रेस घेवून बेडरुममध्ये गेली.

इकडे अभिषेकने ड्रिंक बनवलं आणि काही खाण्याकरिता मागवलं.

पूर्वा कपडे बदलून आली. त्या लाल रंगाच्या झुळझुळीत ड्रेस मध्ये ती अजूनच सुंदर आणि मादक दिसत होती. तिच्या सौंदर्याचं कौतूक अभिषेकच्या डोळ्यांत मावत नव्हतं

“अभिषेक , प्लीज आता तरी सांगा ना कसलं सेलिब्रेशन ते” पूर्वाने काहीसं लाजत विचारलं.

“चलं आधी काही खावूयात , ड्रिंक घेवूयात”

पूर्वा दारु पित नसे म्हणून तिच्या आवडीचं कोल्ड ड्रिंक अभिषेकने तिच्या ग्लासमध्ये ओतलं.

ड्रिंक आणि खाणं झाल्यावर पूर्वाचा हात धरुन अभिषेकनी तिला पुन्हा दुसर्‍या टेबलापाशी नेलं

अभिषेकनी आता दुसरं पॅकेट उघडलं , ते उघडत असताना पूर्वाची उत्सुकता शिगेला पोहोचली होती.

आतील बॉक्समध्ये एक गडद तपकीरी रंगाचा चाबूक होता. असा चाबूक पुर्वाने आजपर्यंत केवळ सिनेमांत पाहिला होता.

“पूर्वा आज आपण तुझी शिक्षा सेलिब्रेट करणार आहोत. माझ्या आयुष्यात आणि या घरात आल्यावर तुला मिळणारी पहिली शिक्षा आहे. ही तुला कायम लक्षात रहावी असं मला वाटतं”

अभिषेकने पूर्वाचा हात हातात धरला. तिचा हात थंड पडला होता तिच्या तोंडातून शब्द फुटत नव्हता.

अभिषेक तिच्यापाठीमागे गेला. त्या ड्रेसमधून तिच्या पाठीचा बराचसा भाग उघडा होता. तिच्या सुंदर आणि गोर्‍या पाठीवरुन तो अलगद त्याची बोटं फिरवू लागला. ती शहारली. तिने मान खाली घातली.

“पूर्वा आज तु माझी आज्ञा मोडलीस , त्याकरिता मी तुला शि़क्षा देणार आहे. तुला तुझ्या वागण्याचा पश्चाताप झालाय हे देखील मला माहित आहे. पण तरीही तुला शि़क्षा मिळणारच. आणि ही तुझी पहिलीच वेळ असली तरी मी कठोरपणे शि़क्षा देणार आहे. या चाबकाने मी तुझ्या शरीरावर अनेक फटके देईन” तिच्या पाठीवर बोटं फिरवत तो म्हणाला.

त्यानंतर काही क्षण शांततेत गेलेत.

“पूर्वा ” अभिषेकने तिला हलकेच आपल्याकडे वळवले. तिच्या हनुवटीला बोट लावून तिचा चेहरा त्याने उचलला.

झुकलेली नजर हलकेच वर उचलीत पूर्वाने अभिषेककडे पाहिले.

“अभिषेक ” तिच्या नजरेत वेदना, प्रेम आणि व्याकूळता या भावनांचं मिश्रण होतं

“मी शि़क्षा स्वीकारण्यासाठी तयार आहे अभिषेक. माझा तुमच्यावर पुर्ण विश्वास आहे.” त्याच्या डोळ्यात पहात ती म्हणाली.

“दॅट्स गुड पूर्वा” पूर्वाने कोणताही त्रागा, विनवण्या , आर्जव केली नाहीत हे बघून अभिषेक थोडा आचंबित झाला होता. चाबूक उचलत तो म्हणाला “मग सुरु करुयात ?”

“चालेल अभिषेक. पण सेलिब्रेशन आधी करुयात का प्लीज ?”

तिच्या प्रश्नाने अभिषेक गोंधळला.

“डान्स शिवाय सेलिब्रेशन कस ना ? पण शिक्षा मिळाल्यावर मी कदाचित डान्स करु शकणार नाही. म्हणून आता करुयात का प्लीज ?”

“डान्स ? ओके.. चालेल. कोणतं गाणं लावू ?” अभिषेक आश्चर्य लपवत म्हणाला.

“तेच.. आपल्या दोघांच्या आवडीचं. मेरे रंग मे रंगनेवाली. आज मी तुमच्या प्रेमाच्या एका वेगळ्या रंगात रंगणार आहे.” त्याचा हात हातात घेत ती म्हणाली.

“अभिषेक , कॅमेराज आणि प्रोजेक्टर पण चालू कराल प्लीज ? मला या वेदनेचा, या शिक्षेचा पुर्ण अनुभव मनात साठवायचा आहे. तुम्ही माझ्या पाठीवर फटके द्याल तेव्हा मी तुम्हाला पाहू शकणार नाही. पण तुमचं ते रुप मला या स्क्रीनवर बघायला मिळेल. चाबकाचे वळ पुसले जातील पण तुमच्या प्रेमाचा अधिकाराचा हा आगळावेगळा आणि पहिलाच अनुभव ..याचा व्हिडिओ पण तुम्ही मला द्याल  ?”

अभिषेकने पुर्वाला जवळ ओढले.

“पूर्वा” त्याच्या डोळ्यात तिच्याबद्दलचं कौतूक दाटलं होतं

गाणं वाजू लागलं. दोघांचे पाय थिरकू लागलेत. पण तिच्या हालचालीत आज एक वेगळीच उत्स्फुर्तता होती. डोळ्यातली वेदना आणि व्याकूळता काळजाला भिडणारी होती.

गाणं संपलं. वगाने थिरकणारे तिचे पाय थांबलेत. ती भानावर आली. शिक्षेला सामोर्‍या जाणार्‍या गुन्हेगाराप्रमाणेच तिने मान खाली घातली आणि ती वाट पाहू लागली.

“पूर्वा. तुला पाणी हवयं थोडं ?”

तिनं मानेनंच नकार दिला.

अभिषेकने तिच्या पाठीवरुन रुळणारे तिचे लांब सुंदर केस खांद्यावरुन पुढे सोडलेत.

चाबूक हातात घेवून तो तिच्या पाठीमागे थोड्या अंतरावर उभा राहिला.

मान काहीशी उंचावून पूर्वा उत्सुकतेने स्क्रीनकडे पाहू लागली. स्क्रीनवर तिला अभिषेक दिसत होता. अभिषेकने चाबूक एक-दोनदा हलकेच हवेत फिरवला आणि मग पुन्हा एकदा अतिशय वेगाने चाबूक फिरवत पूर्वाच्या पाठीवर फटका लगावला.

“आ…” पूर्वा किंचित ओरडली पण पुढच्याच क्षणी तिने ओठ घट्ट मिटले. वेदना असह्य होवून तिने डोळे मिटले. ‘इतकी वेदना..नाही असा मार सहन करणं शक्य नाही. त्यापेक्षा पळून जावू इथून’ असा विचार क्षणभर तिच्या मनात चमकून गेला. पण पुढच्याच क्षणाला तिने तो दूर सारला. तिने आवंढा गिळला आणि मान खाली घातली. तिच्या पाठीची आग होत होती. तिचं अंग वेदनेनं कापू लागलं होतं. काही क्षण तसेच गेलेत. अभिषेकनं तिला सावरायलाच हा वेळ दिला होता. वेदनेचा महापूर किंचित ओसरला होता. तिनं स्वतःला सावरलं. आणि पुन्हा एकदा डोळे उघडून आणी मान काहीशी उंचावून ती स्क्रीनकडे बघू लागली. जणू आपण पुढच्या फटक्याकरिता तयार आहोत असं तिनं अभिषेकला सुचवलं.

अभिषेकने पुन्हा एकदा हवेत चाबूक फिरवला. स्क्रीनवर दिसणारं अभिषेकचं हे अनोखं रुप पुर्वा डोळे भरुन पहात होती. प्रत्येक फटक्यानंतर अभिषेक तिला सावरण्यास काही क्षणांचा अवधी देत होता. एक एक करत पूर्वाच्या पाठीवर त्याने दहा फटके दिलेत. तिच्या सुंदर गोर्‍या पाठीवर काही लाल गुलाबी वळ दिसू लागले होते.

अभिषेक काही वेळ थांबला. वेदनेतून सावरत पूर्वा स्क्रीनकडे बघत होती. अभिषेकने रिमोटने प्रोजेक्टर ऑपरेट केला. आता स्क्रीनवर त्याच्या ऐवजी तिची पाठ दिसत होती.

पूर्वा स्क्रीनवर स्वतःच्या पाठीवरचे वळ पाहू लागली. तिच्या जवळ जावून अभिषेक तिच्या पाठीवरुन हलकेच आपली बोटं फिरवू लागला. ती शहारली.

“पूर्वा तु ठीक आहेस ना ?” अभिषेकने मृदू आवाजात विचारले.

पूर्वाने मानेनंच होकार दिला.

“अभिषेक …खूप छान आहेत हे वळ”

काही क्षण स्तब्ध गेलेत.

“अभिषेक माझी शिक्षा अजून संपलेली नाहीये ना ? मग प्लीज आता थांबू नका ना”

“पूर्वा मी तुला दहा फटके दिलेत. आणि आता अजून दहा फटके देणार आहे. पण ते वेगाने येतील. तुला सावरायला अजिबात वेळ न देता”

पूर्वाने मान हलवली.

अभिषेक पुन्हा पूर्वाच्या पाठीमागे काही अंतरावर थांबला. हवेत चाबूक फिरवून आता त्याने पूर्वाच्या पाठीवर एका पाठोपाठ एक वेगाने फटके द्यायला सुरु केलं. सपासप फटके पडत होते आणि पूर्वा ते डोळे मिटून झेलत होती. तिच्या पाठीला होणारा चाबकाचा प्रत्येक स्पर्श , अपरिमित वेदनेचा तो प्रत्येक क्षण जणू ती मनात साठवायचा प्रयत्न करत होती. काही क्षणांतच अभिषेक दहा फटके मारुन थांबला. त्याने चाबूक बाजूला ठेवला.

पूर्वाचं अंग कापत होतं, डोळ्यातून अश्रू ओघळत होते. पण घट्ट मनाने ती हुंदके आवरत होती. तिच्या हाताला धरुन अभिषेक तिला बेडरुममध्ये घेवून गेला. तिच्या पाठीवर त्याने हलकेच आपले ओठ टेकवले. तिचे अंग शहारले.

त्याने तिला स्वतःकडे वळवत तिचा चेहरा हातात घेतला.

“पूर्वा तु खूप धैर्याने तुझी शिक्षा पूर्ण केलीस. तुझं माझ्यावरचं प्रेम, माझ्यावरचा विश्वास आणि तुझं हे समर्पण याने मी खूप थक्क झालोय. माझ्या मनात तुझ्याबद्दलचं कौतुक अजूनच वाढलंय.”

“थँक्स अभिषेक. या शिक्षेबद्दल खरचं मनापासून मी तुमची आभारी आहे. माझं तुमच्यावर खूप प्रेम आहे. आणि तुम्ही दिलेली ही शिक्षा, चाबकाचे फटके आणि त्याची वेदना यात एक अनोखी हुरहुर आहे, वेगळी गोडी आहे. तुमच्या प्रेमाचं हे वेगळं रुप खूप सुंदर आहे”

थोड्याच वेळात दोघे प्रणयात रमले. पाठीचा दाह होत होता, वेदना होत होती तरी पूर्वाच्या प्रणयात नवी उर्जा होती.

 

“पार्क मध्ये फिरायला येत आहे. तु पण ये. भेटूयात” स्वराला सकाळी पुर्वाचा एसएमएस मिळाला. तशी ती घाईने तयार होवून पार्क मध्ये आली.

“पूर्वा… काय म्हणतेस ?” ट्रॅक सूट घातलेल्या पूर्वाकडे बघत स्वराने विचारले.

पूर्वा काहीच बोलली नाही पण हसू लागली.

“ओह हो… खूप खुषीत दिसत आहेस. काय झालं सांग तरी”

“तुझा विश्वास बसणार नाही स्वरा. चाबकाचे फटके मिळालेत मला काल रात्री. पाठीवर इतके सुंदर वळ उमटले आहेत. काय सांगू तुला” किंचित लाजत पूर्वा म्हणाली.

“वॉव…काय सांगतेस काय ?ग्रेट… मस्तच गं. कालच्या चुकीची शि़क्षा ना ? ए पण तु घाबरली तर नाहीस ना ?”

“अगं चाबूक पहिल्यांदा बघितला तेव्हा पोटात गोळा आला होता. पण तु सकाळी इतका धीर दिला होता ना. आणि अभिषेकवर माझा पुर्ण विश्वास आहे. त्या विश्वासानेच मला बळ दिलं. मग सगळी भिती दूर सारली. आणि त्या फटक्यांत वेदना होती तरी ते सगळं खूप रोमांचक होतं गं. पुन्हा पुन्हा तो प्रसंग डोळ्यासमोर उभा रहातो आणि शरीर मोहरुन जातंय. ” स्वराचा हात हातात घेत पूर्वा म्हणाली.

“ए मी येते तुझ्या घरी थोड्या वेळाने. मला दाखव ना तुझ्या पाठीवरचे वळ..” स्वरा उत्सुकतेने म्हणाली.

“स्वरा. तु नक्की ये माझ्याकडे. पण तुला मी पाठीवरचे वळ नाही दाखवू शकणार. त्यांच्यावर फक्त अभिषेकचा अधिकार आहे. सॉरी गं.”

“हं.. ठीक आहे गं. मी समजू शकते. पण मला आता तुझा हेवा वाटतोय गं” डोळे मिचकावत स्वरा म्हणाली.

[समाप्त]

प्रिय वाचक,
कृपया खालीलपैकी योग्य ती प्रश्नावली म्हणजेच सर्वे (survey)उघडून प्रश्नांची उत्तरे द्या.
घन्यवाद.

स्त्री-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

पुरुष-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

[अभिप्रायाकरिता संपर्क – samarpan.ek.premkatha@gmail.com]

रसिकाचे स्वयंवर

एकांकिका – रसिकाचे स्वयंवर

(प्रवेश पहिला)

(स्थळ : संदीपचे कार्यालय, वेळ दुपारी दोन-तीनच्या दरम्यान)

(संदीपचा मोबाईल फोन वाजतो)

संदीप (स्क्रीनवरचे नाव वाचत) : रसिका ? रसिकाचा फोन ?

(संदीप गडबडून उभा राहतो)

संदीप : हॅलो ..

पलीकडून : हॅलो संदीप , अरे मी रसिका बोलतेय.

संदीप (अडखळत) : हो..हॅलो..बोला, बोला ना.

पलीकडून :हाऊ आर यू संदीप ? काय करतो आहेस?

संदीप : आय अ‍ॅम फाईन. मी आता ऑफिस्मध्ये आहे. तुम्ही कशा आहात ?

पलीकडून (खणखणीत आवाजात): अरे मी मजेत..आज संध्याकाळी वेळ काढ , मला तुला भेटायचं आहे.

संदीपः हो, हो चालेल ना. भेटूयात. कधी ?आणि कुठे ?

पलीकडून (खणखणीत आवाजात): दॅट्स गूड. अं….अस करु सहानंतर , माझ्या घरी. मी तुला पुन्हा फोन करुन सांगेन नक्की किती वाजता यायचंस ते.

संदीप : हो..ओके.

पलीकडून : चल बाय..

संदीप : हॅलो…हॅलो..

(संदीप मोबाईलकडे बघत मोबाईल खाली ठेवतो आणि खुर्चीत बसतो)

संदीप (स्वगत) : रसिकाला काय बोलायचं असेल ? आज दहा दिवस झालेत ‘बघण्याचा’ कार्यक्रम होवून. मला तर पाहताच क्षणी ती आवडली. आणि वेळ न दवडता मी माझा होकार कळविला देखील. पण रसिकाकडून काहीच उत्तर आलं नाही. खरं तर तिच्यापेक्षा दोन-तीन इंचानी माझी उंची कमी, मुली स्वतःपेक्षा कमी उंचीचं स्थळ सहसा बघत नाहीत. पण मध्यस्थांकडून काहीतरी गडबड झाल्यानेच हा बघण्याचा कार्यक्रम झाला. पण मला रसिका खूप आकर्षक वाटली. तिला पाहिल्यापासून तिचा विचार मनातून जात नाहीये. मी माझा होकार मध्यस्थांमार्फत त्वरीत कळवला. मी तिचं उत्तर ऐकायला खूप आतूर झालो आहे. न राहवून मी तिला दोन-तीन एस एम एस पाठवलेत. पण तिचं उत्तर नाही आलं…

(काही क्षण थांबून) तिला मी आवडेन का ? ती इतकी सुंदर आहे, ती माझ्यापेक्षा चार-पाच वर्षांनी लहान, माझ्यापेक्षा उंच. आणि माझी पर्सनॅलिटी ही अशी..तिशी ओलांडली आहे, डोक्यावरचे केस विरळ होत आहेत. तिला माझ्यापेक्षा जास्त देखणा मुलगा सहज मिळेल. ती का मला होकार देईल…?

(एक उसासा सोडत)…हं…तसंही माझ्या हातावरची ही रेषा कमजोरच आहे. दोनवेळा प्रेमात पडलो पण प्रेम एकतर्फीच राहिले. मग अ‍ॅरेंज्ड मॅरेजचा विचार केला. २-३ बर्‍यापैकी चांगली स्थळं आलीत पण त्यांच्याकडून होकार मिळाला नाही. आणि ज्या स्थळांकडून आग्रह धरला गेला त्या मुली मला बिलकूलच आवडल्या नाहीत.

पण रसिका या सगळ्या मुलींपेक्षा वेगळी , जास्त आकर्षक वाटली. फक्त सौंदर्यच नाही तर एक वेगळेच व्यक्तिमत्व आहे तिचे. तरतरीतपणा, आत्मविश्वास आणि काहीसा रुबाब जाणवला मला तिच्या बोलण्या वागण्यात. ती मध्यमवर्गातली असली तरी तिचं व्यक्तिमत्व खूप वेगळं आहे ..जणू एखाद्या मोठ्या श्रीमंत घरातील मुलीचा असावं. बघण्याच्या कार्यक्रमात जेव्हा आम्ही एकांतात बोलत होतो तेव्हा ती सहजपणे माझ्याशी एकेरीत बोलू लागली. मी मात्र तिला ‘अहो-जाओ’ म्हणत होतो. मला थोडं आश्चर्य वाटलं , पण त्याहून जास्त छान वाटलं. ती मला प्रश्न विचारत होती तेव्हा नोकरीकरिता मुलाखात घेणा-या चा असावा असा तिचा अविर्भाव होता आणि मी एखाद्या नवख्या उमेदवाराप्रमाणे काहीसा चाचरत उत्तरं देत होतो. पण नक्कीच तो एक वेगळा अनुभव होता. मी खूप रोमांचित झालो होतो.

आता काय बोलायचं असेल तिला ? ती मला होकार देईल ? की मी तिला एस एम एस पाठवलेत म्हणून ती नाराज झाली असेल आणि तेच बोलायला मला बोलावलं असेल ? ती रागावली तर मी काय करु ? ऐकून घेईन.. घ्यावंच लागेल. तिला उलटून बोलायची हिंमत तर मी नाही करु शकणार. आणि मला ते करायचं पण नाही. खाली मान घालून माफी मागेन..

हं… काही समजत नाहीये… आता सहा वाजण्याची वाट पहातो फक्त.

 

(वेळ सायंकाळची)

संदीप : सहा वाजून गेलेत अजून रसिकाचा कॉल आला नाही.

(थोड्या वेळाने) तिचा भेटायचा विचार तर बदलला नसेल ना ? मी तिला कॉल करुन विचारु का ?पण नको.. तिला नाही आवडलं तर ? मी अजून थोडा वेळ वाट बघतो.

(संदीपचा फोन वाजतो)

पलीकडून : हाय संदीप

(संदीप उठून उभा राहतो)

संदीप : हाय , हाय रसिका

पलीकडून : वेल.. तू सात वाजता माझ्या घरी ये.

संदीप : सात वाजता ?

पलीकडून : दॅट्स राईट. ठीक सात वाजता. बाय..

संदीप (फोन ठेवत) : अरे बापरे, सात वाजायला फक्त दहा मिनीट आहेत…

(संदीप गडबडीने निघतो)

(प्रवेश दुसरा)

(स्थळ : रसिकाच्या घरातील बैठकीची खोली. रसिका आणि तिची धाकटी बहिण निशा सोफ्यात बसलेल्या आहेत)

निशा : ताई, तू जिजूना आज होकार देणार आहेस ना ?

रसिका : जिजू ? कोण जिजू ?

निशा : अगं असं काय करतेस ? संदीप जिजू ना…तू बोलावलं आहेस ना त्यांना आज. ?

रसिका : ते काही तुझे जिजू नाहीत, त्याला जिजू म्हणू नकोस.

निशा : जिजू नको म्हणू तर काय म्हणू ?

रसिका : संदीप नाव आहे त्याचं. माहीत नाही का तुला ?

निशा : अगं ताई पण मी त्यांना संदीप कसं म्हणू ? ते किती मोठे आहेत माझ्यापेक्षा..

रसिका : मग काहीच नको म्हणूस. गप्प बैस.

निशा : पण तु त्यांना होकार दिलास की तुमचं लग्न होईल आणि मग ते माझे जिजूच होतील ना ?

रसिका : तुला कुणी सांगितलं मी त्याला होकार देणार आहे म्हणून ?

निशा : पण ते तुला आवडले आहेत ना ? आणि तू त्याना बोलावलं आहेस ते होकार देण्यासाठीच ना ?

रसिका : आम्ही फक्त भेटून बोलणार आहोत. आणि तुझी क्लासची वेळ झाली आहे, तू क्लासला जा बरं.

निशा : ए ताई , मी थांबते ना थोडा वेळ. तू त्यांना होकार दिलास की मला खूप आनंद होईल.

रसिका (वैतागून) : तुला सांगितलेलं कळत नाही का ? जा म्हंटंलं ना तुला ?

निशा : ताई , एक सांगू ? तुझ्या मनात काय आहे याचा मला अंदाज आहे, आणि माझ्या इथे असण्याचा तुला नक्की उपयोगच होईल बघ.

रसिका (निशाचा कान पिळत) : तुझा आगाऊपणा वाढलाय. मार पडल्याशिवाय ऐकायचंच नाही हे तू ठरवलयस का ?

(दार वाजते, रसिका निशाचा कान सोडते. निशा आत जाते)

संदीप : मी आत येवू का ?

रसिका : ओ.. हाय संदीप

(संदीप आत येवून सोफ्यात बसू लागतो)

रसिका : थांब संदीप. मी तुला अजून बसायला सांगितलं नाहीये.

(संदीप गडबडून मागे सरकतो)

रसिका : यू आर लेट. १० मिनटे उशीर झालाय तुला

संदीप : अं ..हो.. सॉरी. मी तुमच्या कॉलची वाट बघत ऑफिसमध्ये थांबलो होतो. आणि कॉल आल्यावर घाइने निघालो. पण तरी उशीर झालाच. ट्रॅफिक पण होतं बरंच.

रसिका : पण तू ऑफिसमध्येच का थांबलास ?

संदीप : म्हणजे ?

रसिका : म्हणजे माझ्या कॉलची वाट बघत ऑफिसमध्येच का थांबलास ? इथे माझ्या घराच्या बाहेर थांबूनही वाट बघू शकत होतास. ऑफिसच्या A/C मध्येच थांबायला हवं होतं का तुला ?

संदीप : नाही. तसं नाही रसिका. पण आपली वेळ नक्की ठरली नव्हती ना. फक्त सहा नंतर भेटू इतकंच बोललो होतो आपण.

रसिका : मग ? सहा नंतर भेटू असं म्हणाले होते ना मी ? मग सात, किंवा आठ किंवा नऊ वाजेपर्यंत बोलवेन मी. माझ्या घराबाहेर वाट बघत एक-दोन तास थांबायची तयारी नाही का तुझी.

संदीप (मान खाली घालून) : सॉरी …चुकलं माझं.

रसिका : हं.. मग आता चुक सुधार. जा. बाहेर जावून थांब.

संदीप : हो जातो. आणि कधी परत आत येवू ?

रसिका : मी कॉल करुन बोलवेन तुला. मी दहा मिनटानी बोलवेन किंवा कदाचित दोन तासांनी बोलवेन पण मी कॉल केला की तू लगेच यायला हवं, अगदी एका मिनटात.

संदीप : हो..ठीक आहे

रसिका (चुटकी वाजवत) : निघ आता…आउट !!

(संदीप निघून जातो)

(रसिका येरझार्‍या घालू लागते)

रसिका (स्वगत) :हं.. माझा अंदाज खरा ठरतोय तर. हा संदीप माझ्या प्रेमात वेडा झालाय आणि मी म्हणेल ते ऐकायची तयारी आहे त्याची. तो नेहमीच माझ्यापुढे मान तुकवून , नम्रपणे माझ्या आज्ञांचं पालन करेल असं दिसतंय. आतापर्यंत माझ्या प्रेमात पडून मला प्रपोज करणार्‍या तीन मुलांना मी नकार दिला, अ‍ॅरेंज्ड मॅरेजकरीता बघायला आलेल्या चार मुलांना नाकारलं….माझं मन कुठेतरी अशा मुलाचा शोध घेत होतं. माझ्यावर मनापासून प्रेम करणारा, माझ्या प्रेमात वेडा होवून माझा प्रत्येक शब्द झेलणारा, थोडक्यात माझा गुलाम बनणारा. कदाचित संदीपच तो मुलगा आहे.

पण इतक्या लवकर निष्कर्ष काढणे योग्य होणार नाही. त्याची अजून नीट परीक्षा करायला हवी.

(रसिका टीव्हीपाशी /टेबलापाशी येते, तेथे ठेवलेली छडी हातात घेते)

खरं तर थोडी कठीणच परीक्षा घ्यायला हवी..

असो. आता त्याला आत बोलावते नाहीतर बोलायला आणि परीक्षा घ्यायला फारसा वेळ मिळणार नाही.

(छडी जागेवर ठेवते)

(रसिका कॉल लावते)

रसिका (कॉलवर) : संदीप, तू आता आत ये.

(संदीप आत येवून उभा रहातो)

रसिका : हं… बस.

संदीप : थँक यू.

रसिका : हं.. सॉरी मी तुला मघाशी पाणीदेखील नाही विचारलं आणि बाहेर उभ रहायची शिक्षा केली.

संदीप : शिक्षा ? शिक्षा होती का ती ?

रसिका (हसून) : मग तुला काय बक्षीस वाटलं का ते ?

संदीप : तुमच्या सांगण्यावरुन तुमची वाट बघत उभं राहयला चांगलं वाटलं.

रसिका : अरे वा , मग उगाच बोलवलं तुला लवकर … जा पुन्हा बाहेर जावून उभा रहा.

(संदीप उठून बाहेर जावू लागतो)

रसिका (स्वर काहीसा उंचावलेला) : आणि यावेळी कान पकडून उभा रहा. समजलं ?

संदीप (मान खाली घालून) : ठीक आहे.. जातो.

रसिका (मोठ्याने हसत) : अरे वेड्या. थट्टा केली. ये बस..

(संदीप सोफ्यात बसतो)

रसिका : मी पाणी आणते तुझ्यासाठी.

(तितक्यात निशा ट्रे घेवून आत येते)

निशा : त्याची गरज नाही. मी आली आहे, माझ्या जि़जूंसाठी पाणी घेवून..

रसिका (ओरडून) : निशा तुला मी काय म्हंटलं ते समजलं नाही का ? आणि तू अजून इथे का आहेस ? क्लासला का गेली नाहीस ?

निशा : ताई प्लीज, थांबू दे ना मला घरी. मी तुम्हाला डिस्टर्ब नाही करणार.

रसिका : तू अशी नाही ऐकणार. तुझा आगावूपणा वाढत चालंलाय. तुला आता फटकेच हवेत. ती छडी आण इकडे.

निशा (घाबरुन) : सॉरी ताई. प्लीज मारु नकोस ना. मी जाते क्लासला.

रसिका : क्लासला तर जावच लागेल पण त्याआधी फटके खावे लागतील. चल छडी आण लवकर. उगाच नाटकं केलीस तर शिक्षा वाढेल, माहीतीये ना तुला ?

निशा : सॉरी ताई.

संदीप : रसिका तुम्ही प्लीज निशाला

रसिका (संदीपचे वाक्य तोडत) : शट अप संदीप. तू मध्ये बोलू नकोस.

(निशा छडी घेवून येते. छडी रसिकाकडे देवून निशा तिच्यासमोर गुडघे टेकून उभी राहते आणि उजवा हात पूढे करते)

रसिका : गूड….एक

(रसिका निशाच्या तळहातावर छडीने जोरात फटका देते, निशा कळवळते)

रसिका : दोन ….तीन .. चार…पाच. हं दुसरा हात कर पुढे. क्लासला निघाली आहेस म्हणून जास्त शिक्षा नाही करत आज.

(निशा रडतच मान डोलावते आणि दुसरा हात पूढे करते)

(रसिका निशाच्या दुसर्‍या हातावर पाच फटके देते आणि त्यानंतर छडी निशाकडे देते. निशाच्या छडी जागेवर ठेवून आत जाते)

(एक-दोन मिनटे शांतता. रसिका आत जाते. निशा बाहेर येते, तिच्या हातात काही वह्या आहेत.)

निशा (इकडे तिकडे बघत) : ताई किचनमध्ये आहे वाटतं. मी क्लासला निघालेय. ताई बाहेर आली की तिला सांगाल प्लीज ?

संदीप : हो.. निशा फार लागलं का गं ? रसिकाने उगाच तुला इतकं मारलं..

निशा : नाही. ताईने सांगितलं होतं मला पण मीच हट्टीपणा केला. मग ताई शिक्षा करणारच ना. बाकी अशा शिक्षेची सवय आहे मला. आज तरी नेहमीपेक्षा खूप कमी फटके पडलेत.

संदीप : तुझी ताई नेहमीच तुला धाकात ठेवते का ?

निशा : माझे बाबा गेलेत तेव्हा मी फार लहान होते. पाच-सहा वर्षांची असेन आणि ताई चौदा-पंधरा वर्षांची. आई नौकरी करुन पैसे कमविण्यात व्यस्त असायची तेव्हा घरची सगळी जबाबदारी ताईनेच घेतली. ताईनेच मला वळण लावले. ती खूप प्रेमळ आहे. माझी काळजी घेते, मला जीव लावते, पण तितकीच कठोरसुध्दा.. तिच्याकडून शिक्षा घेत घेतच मी मोठी झाले. तसं मी तिचं सगळं ऐकते. पण कधी हट्टीपणा केला की मग मिळतो प्रसाद.

संदीप : तरीपण तुझ्या ताईने तुला निदान माझ्यासमोर तरी शिक्षा करायला नको होती. माझ्यासमोर मार पडल्याने तुला जास्तच वाईट वाटलं असेल.

निशा (क्षणभर विचार करते, मग एकदम आनंदाने टाळी वाजवते) : नाही..उलट मला छान वाटलं आता..

संदीप (आश्चर्याने) : काय ?

निशा : ताईने मला आजपर्यंत कधीच बाहेरच्या कुणा व्यक्तीसमोर मारलेलं नाहीये. अगदी साधा धपाटादेखील नाही. पण आज तिने मला तुमच्यासमोर शिक्षा केली. याचा अर्थ ती तुम्हाला परकं समजंत नाही. म्हणजेच तिचा तुम्हाला होकार आहे तर…(क्षणभर थांबत) वा.. माझ्या ताईला आज तिचा आयुष्याचा जोडीदार मिळाला. या आनंदात तर मी पट्टीच काय पट्ट्याचा मार पण आनंदाने खाईन.

संदीप : पट्ट्याचा मार ?

निशा : हो…म्हणजे असं बघा की मी एखादी लहानशी चूक करते तेव्हा ताई थोडे धपाटे घालते किंवा उठाबशा काढायला लावते किंवा अंगठे धरुन उभं करते. साधारण आठवड्यातून एकदा अशी शिक्षा मिळते. त्यापेक्षा जास्त आगावूपणा किंवा हट्टीपणा केला की मग आता मिळाले तसे छडीचे फटके मिळतात. हा प्रोग्राम होतो महिन्यातून एक-दोनदा आणि मग चार पाच महिन्यातून एकदा होते मेगा-फाईनल.

संदीप : मेगा-फाईनल ?

निशा : त्यावेळी तिचा पट्टा म्हणजे बेल्ट घेते आणि मला मस्त फोडून काढते.

संदीप : बापरे ? पट्ट्याचा मार खातेस तू ? खूप लागत असेल ना.

निशा : हो तर.. ताई बेल्टने सपासप वीस-पंचवीस फटके देते. पाठीवर आणि पायावर आठ-दहा दिवस तरी वळ राहतातच.

(संदीप अवाक होवून काहीच बोलत नाही)

निशा : बरं मी आता जाते ,नाहीतर आताच होईल मेगा-फाईनल.

(निशा जाते)

(सोफ्यात बसताना रसिकाचा टीपॉयला धक्क लागतो आणि टीपॉयवरचा ग्लास कलंडून पाणी सांडते)

रसिका (सोफ्यात बसत) : ओफ ओ…पाणी सांडलं…संदीप एक काम कर बर.

संदीप : काय ?

रसिका : आत किचनमध्ये ओट्यावर एक फडकं असेल ते घेवून ये.

(संदीप आत जातो आणि फडकं घेवून येतो आणि रसिकासमोर उभा राहतो)

रसिका : अरे बघत काय उभा राहिलास ? टीपॉय आणि फरशीवरचं पाणी पुसून काढ लवकर

संदीप : अं..हो..

(संदीप टीपॉय आणि फरशीवरचं पाणी पुसून काढतो त्यानंतर फडकं टीपॉयवर ठेवून सोफ्यात बसू लागतो)

रसिका (त्रासलेल्या आवाजात) : काही कॉमन सेन्स नाहीये का तुला ?हे फडकं असं टीपॉयवर ठेवायचं असतं का ? जा आत जागेवर ठेवून ये ते.

संदीप : सॉरी..

(संदीप आत जावून फडकं ठेवून येतो)

रसिका : मी तुला अजून काहीच उत्तर दिलं नाही मात्र आज घरी भेटायला बोलावलं, तुला आश्चर्य वाटलं असेल ना ?

संदीप : हो. आश्चर्य तर वाटंलं, पण अजून तुम्ही नकार दिला नाहीत म्हणजे होकाराची शक्यता आहे हे समजून आनंद पण झाला.

(रसिका हसते)

रसिका (संदीपकडे रोखून बघत): हं..खूप स्वप्न रंगवत आहेस तर माझ्या होकाराची ?

(संदीप वरमून खाली पाहू लागतो, पण काहीच बोलत नाही)

रसिका : वेल.. माझं उत्तर ऐकण्यासाठी खूपच आतूर झाला असशील ना

(संदीप हलकेच मान हलवतो)

रसिका : आणि माझं उत्तर मिळण्याआधीच तु तर मला एस.एम.एस पण पाठवलेस खूप सारे…पण नंबर तर मला मागितला नव्हतास. मध्यस्थांकडून घेतलास, हो ना ?

(संदीप मानेनंच होकार देतो , अस्वस्थ होवून हातांचा चाळा करु लागतो)

रसिका : मला विचारलं होतंस मेसेजेस पाठवू का म्हणून ?

संदीप : नाही. सॉरी. चुकलं माझं. तुम्हाला नाही आवडलं का ?

रसिका (किंचित हसत) : वेल ..हे…तुझे मेसेजेस..हा पहिला “रसिका, मी तुम्हाला माझा होकार कळविला आहे. मध्यस्थांकडून तुम्हाला निरोप मिळाला असेलच. तुमच्या उत्तराची वाट पाहत आहे”.. त्यानंतर दोन दिवसांनी “मला खरंच तुम्ही खूप आवडलात. तुम्हाला मी आवडलो की नाही माहीत नाही. तुमचा होकार मिळणं हे मी माझं भाग्य समजेन” .. आंणि मग पुन्हा दोन दिवसांनी हा “रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप”

आणि मग हे प्यार-ईष्क वाले तीन-चार शेर. हे तर तु फॉर्वर्ड केले असशील ना ? तुझी तर काय इतकी अक्कल वाटत नाही.

(संदीप अजुनही मान खाली घालून बसलेला आहे, हातांचा चाळा वाढला आहे)

रसिका : का पाठवलेस मला असे मेसेजेस ?

(संदीप काहीच बोलत नाही)

(रसिका उठून संदीपजवळ येवून उभी रहाते, संदीप गडबडून उभा राहतो, त्याचे हात कापू लागतात)

रसिका (आवाज किंचित चढलेला) : काय विचारतेय मी, प्रश्न कळला नाही का ?का पाठवलेस मला असे मेसेजेस ? तुझी हिंमत कशी झाली मला असे मेसेजेस पाठवायची ?

संदीप (आवंढा गिळत) : सॉरी…चुक झाली माझी. पुन्हा नाही पाठवणार.

रसिका : सॉरी ? आता सॉरी म्हणून काय होणार ? तुला आज धडा शिकवते. तुला आज तुझ्या आगावूपणाची शिक्षा देणार आहे मी.

(संदीप मान खाली घालून उभा आहे, काहीच बोलत नाही)

रसिका : चल जमिनीला गुडघे टेकून उभा रहा.

(संदीप काहीच करत नाही, रसिका त्याचा कान पकडून पिरगाळते)

रसिका (ओरडून) : काय सांगितलं तुला कळत नाही का ? गुडघे टेकून उभा रहा लगेच

संदीप : हो… हो..

(संदीप गुडघे टेकून उभा राहतो. रसिका त्याचा कान सोडते)

रसिका : चल आत दोन्ही कान धर

(संदीप कानाजवळ हात नेतो)

रसिका : कानावर हात ठेवायला सांगितलं नाहीये, कान पकडायला सांगितलं आहे.

संदीप :हो..सॉरी

रसिका : से “सॉरी मॅम..” मी तुला शिक्षा करत असताना तू मला मॅम म्हणायचंस. कळालं ?

संदीप : हो…हो मॅम. सॉरी मॅम.

रसिका : दॅट्स गूड.

(काही क्षण तसेच जातात, संदीप कान पकडून , गुडघे टेकून आणि मान खाली घालून उभा आहे. रसिका पुन्हा सोफ्यात येवून बसते. तिच्या देहबोलीतून अधिकार जाणवत आहे)

रसिका : संदीप ..

संदीप : मॅम ..

रसिका : आता तुझी शिक्षा सांगते. त्या शेवटच्या एस एम एस मध्ये जे लिहलं आहेस ना ते आता बोल.

संदीप : काय ?

रसिका : तू जो तिसरा मेसेज पाठवला होतास तो जसाच्या तसा बोल, मोबाईल मध्ये न पाहता. एक पण चूक व्हायला नको. कळलं ?

संदीप : हो ..हो मॅम.

रसिका (मोबाईल हातात घेत) : हं ..कर चालू.

संदीप : मी तुमच्या उत्तराची वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचाच , संदीप

रसिका : अरे अरे.. किती चुका. चल पुन्हा बोल.

संदीप : मी तुमच्या उत्तराची वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका : नाही…अजून पण बिनचूक नाही. नीट आठव आणि बोल. आता चुकलास तर बघ.

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका (हसत) : अरे व जमलं की..आता चुकला असतास तर छडीने फटकवलं असतं…गुड. चल अजून एकदा म्हण.

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका : छान. आता मी थांबायला सांगत नाही ना तोपर्यंत चालू राहू देत.

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा नकार तर नाहीये ना ? तुमचाच , संदीप

रसिका : हं. हं..

संदीप : रसिका, मी तुमच्या उत्तराची आतुरतेने वाट पहात आहे. मी तुमच्या प्रेमात वेडा झालोय. तुमचा

(तितक्यात संदीपचा फोन वाजतो. तो कान सोडून खिशातून फोन काढतो. ऑफिसमधून कॉल आलेला असतो. संदीप कॉलवर बोलू लागतो , रसिका चिडून चुटकी वाजवत त्याला कॉल बंद करण्यासाठी खुणावते. संदीप घाईने बोलणं आवरतं घेत फोन ठेवतो)

रसिका (संदीपच्या जवळ येत) : काय चालंलय तुझं हे ? कॉल का घेतलास ?

संदीप : सॉरी , ऑफिसमधून होता. थोडं महत्वाचं होतं

रसिका (संदीपचा कान पिळते): फर्स्ट , से सॉरी मॅम.

संदीप : सॉरी मॅम

रसिका (कान पिळतच) : कॉल महत्वाचा होता ?

संदीप : हो..हो मॅम.

रसिका (कान सोडते): म्हणजे मी तुला इथे बोलावलंय आणि तुझ्याशी बोलतेय ते महत्वाचं नाहीये का ?

संदीप : नाही ..मॅम

रसिका : ओके देन..गेट आऊट.

संदीप : सॉरी मॅम. मला म्हणायचं होतं की आपलं बोलणं महत्वाचं आहे.

रसिका : मग ? कॉल का रिसिव्ह केलास ? ऑफिसमध्ये बॉससमोर असेच कॉल रिसिव्ह करतोस का ?

संदीप : नाही मॅम.

रसिका : ऑफिसमध्ये मीटिंगला जाताना फोन स्विच ऑफ किंवा सायलेंट करतोस की नाही ?

संदीप : हो, करतो मॅम.

रसिका : बॉस समोर असताना फोन वाजला आणि बॉसला न विचारता रिसिव्ह केला तर काय होईल रे ?

संदीप : बॉस रागवतील मॅम.

रसिका : आणि आता मी काय करेन ?

संदीप : तुम्ही पण रागवणार मॅम

रसिका : मी तुझ्या बॉसपेक्षा जास्त रागवेन की कमी रागवेन ? सांग बर काय वाटतं तुला ?

(संदीप काहीच बोलत नाही)

रसिका : बोल..काय विचारतेय मी ?

संदीप : तुम्ही बॉसपेक्षा जास्त रागवाल मॅम

रसिका : का बरं ? मी जास्त रागवेन असं का वाटतं तुला ?

संदीप : मॅम बॉसपेक्षा तुमचा अधिकार जास्त आहे

रसिका : अरे वा..काय मस्त उत्तर दिलंस…आवडलं मला तुझं उत्तर.

संदीप (हळूच मान वर करत) : थँक्स , थँक्स मॅम.

रसिका : तुझ्या या उत्तरावर खूष होवून तुझी शिक्षा माफ …

संदीप : थँक्स मॅम.

रसिका : अरे अरे.. मी वाक्य पुर्ण नाही केलं अजून…हं तर मी म्हणत होते की तुझ्या या उत्तरावर खूष होवून तुझी शिक्षा माफ करेन किंवा कमी करेन असं तुला वाटत असेल तर तसं होणार नाही बरं

(संदीप खजील होवून मान खाली घालतो)

रसिका : ए तू कानाखाली खाल्ली आहेस का कधी ? आय मीन कुणा मुलीकडून ?

(संदीप मानेनंच नकार देतो )

रसिका : वॉव…म्हणजे तुझ्या आयुष्यात तुला आज एक नवीन अनुभव मिळणार आहे तर..

(संदीप आवंढा गिळतो)

रसिका (उजवा तळहात पुढे करत) : काय वाटतं तुला ? किती लागत असेल एका मुलीचा हात ?

(संदीप मान उंचावून पुन्हा खाली घालतो)

रसिका :बरं ते तुला आता कळेलच लवकर… पण आपण आधी एक काम करु तुझ्या चुका मोजूयात. चल तुच मोज बर तुझ्या चुका.

(संदीप काही बोलत नाही. अस्वस्थ होवून हाताचे चाळे करत राहतो)

रसिका : अरे ? काय झालं ? खूपच घाबरलास की काय ? (मोठ्याने हसत) जा किचनमध्ये जावून पाणी पिवून ये, घशाला कोरड पडली असेल भीतीने..

(संदीप नकरार्थी मान हलवतो)

रसिका : अरे खरंच जा. पाणी पिवून ये. गरज आहे तुला त्याची

संदीप (पुटपुटत) : नाही, नको.

रसिका : अरे जा म्हंटलं ना. आणी मला पण एक ग्लास पाणी घेवून ये येताना. (स्वतःच्या तळहाताकडे बघत) आता माझीपण मेहनत होणार आहे..चल जा लवकर.

(रसिका सोफ्यात बसते)

(संदीप आत जातो. काही क्षणांनी बाहेर येवून पाण्याचा ग्लास रसिकासमोर धरतो)

संदीप : मॅम ..पाणी

रसिका : हं.. तु चालू कर तुझ्या चुका मोजायला..मी पाणी पिते

(रसिका हळूहळू पाणी पिते)

रसिका : हं ..चल कर चालू लवकर.

संदीप : हो..हो मॅम. मी फोन सायलेंट मोडवर ठेवला नव्हता , फोन वाजल्यावर तो रिसिव्ह केला तुम्हाला न विचारता आणि कान पकडलेले होते ते तुम्हाला न विचारता सोडलेत.

(रसिका पाणी पिवून ग्लास संदीपसमोर धरते, संदीप तत्परतेने तिच्याकडून ग्लास घेवून टीपॉयवर ठेवतो)

रसिका : बस ? इतक्याच चुका केल्यास तू ?

संदीप : हो मॅम..

रसिका : तू पाच चुका केल्यास.

संदीप : नाही मॅम.. तीन केल्यात. (बोट मोजू लागतो) फोन सायलेंटवर नाही ठेवला, तुम्हाला न विचारता कॉल रिसिव्ह केला आणि कान सोडलेत…तीनच मॅम

(रसिका संदीपजवळ येते काही क्षण थांबते. त्याच्या हनुवटीला धरुन अलगद त्याची मान वर उचलते. पुन्हा एक दोन क्षण थांबून काडकन संदीपच्या कानाखाली वाजवते)

रसिका : निदान फोन ठेवल्यावर तू पुन्हा कान पकडायला हवे होतेस. ते तू केलं नाहीस ही तुझी चौथी चूक. आणि आता चुका मोजण्यावरुन माझ्याशी प्रतिवाद केलास ही तुझी पाचवी चूक…कळालं ? (असं म्हणतच रसिका पुन्हा एकदा संदीपच्या कानाखाली वाजवते)

रसिका :चल आता तुझी शिक्षा सुरु करुयात. मी तुला पाच कानाखाली वाजवणार. तू मोठ्याने मोजायच्यास. कळालं ?

(संदीप काहीच बोलत नाही. रसिका पुन्हा एक कानाखाली वाजवते)

रसिका : अरे मोज की ? मोजता येतं ना ? (असं म्हणत ती पुन्हा एक कानाखाली वाजवते)

संदीप : च..चार

रसिका : काय ? चार ? कोणत्या शाळेत शिकलास तू चार पासून मोजायला ? (पुन्हा एक कानाखाली)

संदीप : एक.

रसिका : काय पुटपुटलास रे ? मला ऐकायला नाही आलं..छान खणखणीत आवाजात मोज बरं.. पाणी पिवून आलायस ना ? (कानाखाली)

संदीप (मोठ्या आवाजात) : दोन

रसिका : पुन्हा तेच ?एक कधी म्हणालास ? (कानाखाली)

संदीप : एक

रसिका : दॅट्स गुड नाउ (कानाखाली)

संदीप : दोन

(कानाखाली)

संदीप : तीन

(कानाखाली)

संदीप : चार

(कानाखाली)

संदीप : पाच

रसिका : गुड…अरेरे…पण एक चूक झालीरे. मी तुझ्या एकाच गालावर सगळ्या थप्पड लावल्यात. असं कसं चालेल ? चल आता दुसर्‍या गालावर पण लगावते…नीट मोज.

(रसिका दुसर्‍या गालावर कानाखाली वाजवते)

संदीप : एक

(कानाखाली)

संदीप : दोन

(कानाखाली)

संदीप : तीन

(कानाखाली)

संदीप : चार

(कानाखाली)

संदीप : पाच

रसिका :व्हेरी गुड संदीप..व्हेरी गुड..तु तुझी शिक्षा हिमतीने आणि विनातक्रार पुर्ण केलीस.

संदीप : थँक यू मॅम

रसिका :चल आता पुन्हा एकदा कान पकडून गुडघे टेकून उभा रहा.

संदीप : यस मॅम..

(संदीप कान पकडून गुडघे टेकून उभा राहतो)

(रसिका शांतपणे सोफ्यात बसते. काही क्षण शांततेत जातात)

रसिका : मग संदीप , कसं वाटतंय आता ? आयुष्यात प्रथमच एखाद्या मुलीकडून इतका मार खाल्लास…

संदीप : मॅम, माझ्या चुकीची शिक्षा मला मिळाली. आणि तुमचा अधिकार आहे तो..

रसिका : ओह..आय सी…

(काही वेळ शांतता)

(रसिका सोफ्यातून उठून संदीप जवळ येते)

रसिका (मोठ्याने हसत): आजपर्यंत असंख्य प्रियकरांनी आपल्या प्रेयसीला तिच्यासमोर गुडघे टेकून प्रपोज केलं असेल..कुणाला प्रेयसीचा होकार तर कुणाला तिच्याकडून थप्पड मिळाली असेल. पण प्रयसीकडून थप्पड आणि होकार दोन्हीही एकाच वेळी मिळालेला बहूधा तूच पहिला होवू शकतोस.

संदीप : म्हणजे ? मॅम तुमचा होकार आहे ?

रसिका : अजून नाही…पण माझ्या स्वयंवराची पात्रता फेरी तु यशस्वीपणे पार केली आहेस. तुझी विनम्र वृत्ती, आज्ञाधारकपणा आणि मुख्य म्हणजे तुझं हे समर्पण याने मी प्रसन्न झाली आहे.

संदीप : थँक यू मॅम…माझा तर विश्वासच बसत नाही…

(संदीप कान सोडतो आणि रसिकाच्या पायाशी वाकतो)

रसिका : हे काय करतोयस तू ?

संदीप : मॅम मी तुमच्या पायांना किस करु शकतो.

रसिका (कानाखाली वाजवत) : नाही… आणि मी कान सोडायला सांगितले नव्हते. मला न विचारता का सोडलेस ?

संदीप (पुन्हा कान पकडतो) : सॉरी मॅम..

रसिका : माझ्या स्वयंवरातली अतिशय कठीण परीक्षा तुला अजून पार करायची आहे. आणि ते शिवधनुष्य तू पेलवू शकलास तरच मी तुला होकार देईन. ह्या परीक्षेत तुझं प्रेमातलं समर्पण , तुझी सहनशक्ती यांचा कस लागणार आहे.

संदीप : हो मॅम. मी कोणतीही परीक्षा देण्यास तयार आहे.

रसिका : गुड… आता मी बेल्ट घेवून येते.

संदीप : ओह.. मेगा फायनल ?

रसिका (हसत) : अरे वा.. निशाने तुला सांगितलेलं दिसतंय मेगा फायनलबद्दल.तिनेच दिलेलं नाव आहे हे. मी तिला बेल्टने फोडून काढते आणि ती मात्र त्याला प्रेमाने ‘मेगा फायनल’ म्हणते. खूपच गोड मुलगी आहे माझी निशा. बरं मी येतेच बेल्ट घेवून. तू मनाची तयारी कर..पुढचा किमान अर्धा तास तरी तुझ्यासाठी फार कठीण आहे.

(रसिका आत जावून येते, आता तिच्या हातात एक लेडीज बेल्ट आहे)

रसिका : आता हा बेल्ट तुझ्या पाठीशी खेळेल. उभे, आडवे असंख्य वळ तुझ्या शरीरावर उमटवेल. किती वेळ मी फटके देत राहीन ते मलाही माहीत नाही. मी मनसोक्त मारत राहीन आणि तू फटके खात रहायचंस. माझ्यावर प्रेम केल्याचं हे बक्षीस आणि शिक्षाही…तु जर सहन करु शकला नाहीस आणि मला थांबायची विनंती केलीस तर मी थांबेन, पण मग ही आपली शेवटची भेट असेल आणि यापुढे तु मला तोंड दाखवणार नाहीस. सांग आहेस तयार ?

संदीप : मॅम… हा बेल्ट ?

रसिका : हो.. का ? घाबरलास आताच ?

संदीप : नाही मॅम.. पण हा बारिकसा लेडीज बेल्ट आहे. याचे फटके माझ्यासाठी खरी परीक्षा ठरतील असं वाटतं तुम्हाला ? आणि आता तुमचा होकार मिळवण्यासाठी सोपी परीक्षा मलाही नकोय…

रसिका (क्षणभर विचार करत): खरं आहे तुझं म्हणणं. माझ्या निशाच्या कोवळ्या पाठीवर वळ उमटवायला हा बेल्ट पुरेसा आहे. पण तुझ्याकरिता ही शिक्षा कदाचित कमी असेल. (विचार करत) काय करता येईल बरं ? माझ्याकडे तर हाच बेल्ट आहे.

संदीप : मॅम तुमची हरकत नसेल तर माझा बेल्ट वापरता का ? माझा बेल्ट मोठा आहे. तुम्ही मनसोक्त फटके द्या. मी या परीक्षेत यशस्वी होईन याची मला खात्री आहेच. पण दुर्दैवाने जर मी कमी पडलो, अयशस्वी झालो तरी मी हा बेल्ट तुमची आठवण म्हणून आयुष्यभर जपून ठेवेन. पाठीवरचे वळ तर नाहीसे होतील पण बेल्ट तर जपता येईलच.

रसिका : व्हेरी गुड संदीप. तुझे विचार मला अधिकाधिक प्रसन्न करत आहेत. दे तुझा बेल्ट आणि शर्ट काढून परीक्षेसाठी तयार हो.

संदीप : थँक यू मॅम.

(संदीप शर्ट काढतो आणि बेल्ट काढून आदरपुर्वक रसिकाच्या समोर धरतो)

(रसिका बेल्ट हातात घेते आणि संदीपच्या पाठीमागे जावू लागते)

संदीप : मॅम ..एक विनंती करु का ?

रसिका : बोल

संदीप : मॅम तुम्ही माझ्यापाठीमागे उभ्या राहून मला फटके देणार..मी तुम्हाला पाहू शकणार नाही. तुम्ही प्लीज तुमचे सँडल्स काढून इथे ठेवता का ? तुमच्या सॅंडल्सकडे पाहत मला मार खायचं बळ मिळेल.

रसिका (हसत, आश्चर्याने) : काय ?

संदीप : हो मॅम.. तसंही इथे आल्यापासून मी जास्तीत जास्त वेळ मान खाली घालूनच उभा होतो. त्यावेळी तुमच्या पायांकडे आणि तुमच्या सँडल्सकडेच पहात होतो. तुमच्या सँडल्सशी त्यामुळे माझी ओळख झाली आहे आणि त्यांच्याप्रमाणेच माझंही स्थान तुमच्या पायांशी आहे.

रसिका : व्हेरी गुड संदीप. गुड थॉट. खरंच मी खूप प्रसन्न झाले आहे आता. आणि आता तुझं अजून एक बक्षीस. मी तुला आधी छडीने हातावर फटके देईन, जे देताना तू मला बघू शकशील. आणि हा वॉर्म अप झाला की मग मी तुला तुझ्या हातांनी माझे सँडल्स काढायची परवानगी देईन. माझ्या पायांना स्पर्श करुन तुला नक्कीच जास्त बळ मिळेल.

संदीप : थॅक यू मॅम.

(रसिका छडी घेवून येते)

रसिका : कान सोड आता, आणि उजवा हात पुढे कर.

(संदीप हात पुढे करतो, रसिका छडीने फटका लगावते….फटके देत राहते)

रसिका : हं …आता डावा हात पुढे कर

(रसिका पुन्हा अनेक फटके लगावते)

(रसिका सोफ्यात बसते)

रसिका : आता तु माझ्या पायांना स्पर्श करु शकतोस, माझे सँडल्स पायातून उतरवू शकतोस.पण पायांना किस करण्याची परवानगी नाहीये तुला.

संदीप : यस मॅम

(संदीप रसिकाच्या पायातून सँडल्स उतरवतो. तिच्या पावलांवर हळूवारपणे हात फिरवत रहातो )

रसिका : ओके…गेट बॅक टू पोजिशन. या सोफ्याचा आधार घेवून गुडघ्यावर टेकून उभा रहा.

संदीप (रसिकाच्या पायांवरुन हात काढत) : हो मॅम.. (संदीप स्वतःच्या तळहातावर ओठ टेकवतो , आणि मग रसिकाने सांगितल्याप्रमाणे उभा रहातो)

रसिका : तू या परीक्षेत यशस्वी व्हवस असं मला वाटतं पण त्याकरीता परीक्षा मात्र मी सोपी करणार नाहीये हे लक्षात असू दे. चल. ऑल दि बेस्ट.

संदीप : थॅक यू मॅम

(रसिका हवेत बेल्ट फिरवते आणि संदीपच्या पाठीवर जोरदार फटका लगावते. संदीप शहारतो)

(एका मागून एक अनेक फटके पडतात. वीस-पंचवीस फटके झाल्यावर रसिका काहीशी थकते. थांबून पाणी पिते)

रसिका : संदीप , तुला पाणी हवं का ? ही परीक्षा अजून खूप वेळ चालणार आहे. पाणी पिवून घे

संदीप : नाही मॅम. परीक्षेत यशस्वी होवून माझ्या ओठांनी आधी तुमच्या पायांच चुंबन घेईन तेच माझ्याकरिता अमृत असेल.

(रसिका पुन्हा फटके द्यायला चालू करते. पुन्हा अनेक फटके झाल्यावर थांबते)

रसिका (संदीपच्या समोर येत): संदीप , तुझी पाठ पुर्णपणे सोलून निघालीये. या बेल्टने असंख्य वळ तुझ्या पाठीवर उमटवले आहेत. पण माझं मन मात्र अजून भरलेलं नाही. मला अजून खूप फटके द्यायचे आहेत.

संदीप : यस मॅम..

रसिका : पण तुला नक्की खात्री आहे की तू अजून मार झेलू शकतोस ?

संदीप : मॅम..अशा प्रकारे मार खायची माझी पहिलीच वेळ आहे. अर्थातच इतके फटके झेलणे माझ्यासाठी नक्कीच खूप कठीण आहे. पण माझ्या प्रेमाखातर मला हे करायचं आहे. प्रेमाकरिता अग्निदिव्य करायची संधी आयुष्यात पुन्हा पुन्हा मिळत नाही. मला आज मिळाली आहे. त्यामुळे कितीही कठीण असली तरी मला ही परीक्षा पार करायची आहे.

रसिका (हसत) : अरे पण तू असं तर समजत नाहीयेस ना की आज या परीक्षेत तू यशस्वी झालास तर हीच तुझी शेवटची शिक्षा असेल ? तु ही परीक्षा उत्तीर्ण झालास तर आपल्या सहजीवनात कदाचित माझ्यापेक्षा या बेल्टचा तुझ्याशी जास्त संवाद असू शकेल याची कल्पना आहे ना ?

संदीप : होय मॅम.. पण माझ्यावर रागावून , माझ्या चुकांमुळे नाराज होवून तुम्हाला मला शिक्षा करावी लागू नये असाच माझा प्रयत्न असेल.

रसिका (आवाज किंचित चढलेला) : काय म्हणायचय तुला ? तुला मनसोक्त फटके द्यायला माझ्याकडे काही कारण असावं लागेल ?

संदीप : सॉरी मॅम..मला तसं म्हणायचं नव्हतं. माझ्या शरीरावर बेल्ट , छडि , चाबूक वा आणि कशानेही, कधीही आणि कितीही फटके देण्याचा तुमचा अधिकार असेलच. तुम्ही दिलेले वळ हे माझ्याकरिता प्रेमाची भेट असेल. पण माझ्यावर नाराज होवून, रागावून जर तुम्हाला चाबूक हातात घ्यावा लागला तर मात्र मला मी तुम्हाला दुखावलं याचं वाईट वाटेल.

रसिका : हं… ठीक आहे. आता अंगठे धरुन उभा रहा. मी तुझ्या पाठीबरोबरच पायांवरही फटके देईन.

संदीप : यस मॅम.

(रसिका संदीपला बेल्टने फटके द्यायला पुन्हा चालू करते. कधी पाठीवर तर कधी पायावर फटके देते.)

(पुन्हा अनेक फटके झाल्यावर रसिका थांबते, सोफ्यात येवून बसते आणि बेल्ट बाजूला ठेवते. संदीप अजून अंगठे धरुन उभा आहे)

रसिका : संदीप.

संदीप : यस मॅम

रसिका : उठ , उभा रहा.

(संदीप उभा राह्तो)

रसिका : अरे उभ रहायचं म्हणजे गुडघे टेकून उभ रहायचं. आपण एकांतात असताना आणि मी तुझ्याशी बोलत असेन तेव्हा तू नेहमीच गुडघे टेकून आणि मान खाली घालून उभ रहायला हवस.

संदीप : सॉरी मॅम..पुन्हा अशी चूक करणार नाही

(संदीप गुडघे जमिनीला टेकून उभा राहतो)

रसिका : गुड. संदीप तुझी परीक्षा संपली आहे. आणि त्यात तू यशस्वी झाला आहेस. माझ्या आयुष्यात माझा गुलाम म्हणून मी तुला आजपासून स्थान देत आहे. आता तुला माझ्या पायांचं चुंबन घेण्याची अनुमती आहे.

संदीप : थँक यू मॅम… थँक यू..

(संदीप पुढे होवून रसिकाच्या पायांना कवटाळतो. तिच्या पायांना स्पर्श करतो. तिच्या पायांची अनेक चुंबने घेतो. रसिका खाली वाकून त्याच्या पाठीवरुन प्रेमाने हात फिरवते)

(पडदा)
प्रिय वाचक,
कृपया खालीलपैकी योग्य ती प्रश्नावली म्हणजेच सर्वे (survey)उघडून प्रश्नांची उत्तरे द्या.
घन्यवाद.

स्त्री-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

पुरुष-वाचकांकरिता-प्रश्नावली

[संपर्क – samarpan.ek.premkatha@gmail.com]

 

the-nice-emotional-girl-with-a-belt-in-hands

सायबर कॅफेत एक दिवस

सायबर कॅफेत एक दिवस

विषय : पीडन (स्त्रीकडून स्त्रीचे पीडन) म्हणजेच Female to Female Domination

पात्र परिचय

शेखर – सायबर कॅफे चा मालक
रश्मी – शेखरची पत्नी
नेहा  – शेखरची सहायक

“रश्मी, अगं आई आजारी आहे आणि तिला हॉस्पिटल मध्ये अ‍ॅडमिट केलंय. मला गावाला जावं लागेल. तू मात्र ईथेच थांब. आणि सात-आठ दिवस तुला कॅफे सांभाळावा लागेल” शेखर च्या मनावरचा ताण आवाजात  जाणवत होता.

“पण मी कॅफे कसा संभाळणार ?मला तर काहीच माहित नाही …”

“रश्मी, तुला शिकावं लागेल. मी उद्या निघेन, आजचा दिवस तुला सगळं काही शिकवेन. संध्याकाळी तर नेहा असते आणि ती नीट सांभाळते कॅफे पण सकाळी तुला एकटीलाच बघावं लागेल. कॅफे हे माझ्या कमाईचं एकमेव साधन आहे आणि त्यामुळे तो बंद ठेवणं मला परवडणार नाही”

शेखर २८ वर्षांचा होतकरु तरुण. कॉम्पुटरचा डिप्लोमा केल्यावर काही काळाने “खूप काम आणि कमी पैसा” असं समीकरण असलेल्या नोकरीला रामराम ठोकत त्याने स्वतःचा सायबर कॅफे चालू केला. शेखर चा सायबर कॅफे विशेष लोकप्रिय होता. अद्ययावत कॉम्प्युटर्स, ईंटरनेटचे चांगले कनेक्शन, उत्तम आसनव्यवस्था, कॉम्प्युटर गेम्स साठी विशेष सुविधा, प्रिंटींग व स्कॅनिंगच्या सुविधा तसेच अल्प दर यामुळे जास्तीत जास्त लोक याच कॅफेकडे वळायचे. सकाळी पाच तास आणि सायंकाळि पाच तास असा दहा तास कॅफे चालू असायचा. त्यापैकी संध्याकाळि जास्त गर्दी असल्याने शेखर ने यावेळेकरीता नेहा नावाच्या तरुणीस सहायक म्हणून ठेवले होते.

नेहा हुषार आणि तरतरीत होती. सहा महिन्यांपासून ती कॅफेत कामाला होती. तिथे रुजू झाल्यावर चार पाच दिवसातच ती सगळं काम शिकली. मेहनती नेहाचं वागणं मात्र शेखर ला कधी कधी आवडत नसे. ती लगट करायचा प्रयत्न करते असं त्याला वाटे. ती वयाने बरीच लहान म्हणजे २०-२१ वर्षांंची होती. त्यामुळे तिच्या थोड्याश्या विचित्र वागण्याकडे “तिच्या वयाचा परिणाम” असा विचार करत शेखर दुर्लक्ष करत असे. शिवाय दुसरा कुणी चांगला सहायक मिळणे ही सोपे नव्हतेच.

तीन महिन्यांपुर्वी शेखर चे रश्मीशी लग्न झाले होते. २५ वर्षांची रश्मी पदवीधर असली तरी व्यहवारात फारशी हुशार आणि बोलण्या वागण्यात फारशी तरतरीत नव्हती. पण सुंदर, मनमिळावू, घर नीट सांभाळणारी आणि मुख्य म्हणजे शेखरवर मनापासून प्रेम करणारी असल्याने शेखरचे ही तिच्यावर खूप प्रेम होते.

सकाळी रश्मी शेखर बरोबर कॅफेमध्ये आली. शेखर ने तिला सगळि उपकरणे व्यवस्थित दाखवली , त्यांची माहिती दिली. कॅफेमध्ये असलेल्या १२ कॉम्प्युटर पैकी ११ छोट्या क्युबिकल मध्ये होते तर एका कॉम्प्युटर साठी खास मोठी केबिन होती. शेखर या केबिन मध्ये बसून काम करी. या केबिनमध्येच विडीओ चॅटिंगसाठी लागणा-या सुविधा होत्या. केबिनचे दार लावले तर केबिन ब-यापैकी साउंडप्रुफ होत असे. त्यामुळे विडीओ चॅटद्वारे नोकरीची मुलाकात देणा-यांस शेखर ह्या केबिन मध्ये जास्त दराने बसायला देई.

शेखरने विविध उपकरणे कशी चालू करायची, कशी वापरायची , कॅफेमधल्या इतर बाबी रश्मी ला समजावल्या. पण रश्मीकरिता हे सगळेच खूप नवीन होते. शिवाय शेखर अगदी उत्तम शिक्षक होता असेही नाही त्यामुळे तिला ब-याचशा गोष्टी नीट समजल्या नाहीत आणि कॅफे सांभाळण्याचा आत्मविश्वासही तिला वाटला नाही. त्यामुळे शेखर विचारात पडला.

सायंकाळी नेहा आली. शेखर ने दोघींची ओळख करुन दिली.

“हाय रश्मी, कशी आहेस ? शेखर अरे तीन महिने झाले तुझ्या लग्नाला आणि तु आज भेटवतो आहेस तुझ्या बायकोला…”रश्मी ला न्याहाळत नेहा ने विचारले. रश्मी ला नेहाची नजर काहीशी विचित्र वाटली शिवाय शेखर ला सर किंवा निदान दादा वगैरे न म्हणता थेट नावाने हाक मारते हे तिला फारसं पटंल नाही. पण नंतर तिने तो विचार झटकून टाकला.

शेखर नंतर नेहा ला म्हणाला “नेहा, मी सात-आठ दिवसांकरिता गावाला चाललोय. मी रश्मी ला कॅफेचे काम समजावले आहे पण लगेच तिला एकटीला कॅफे सांभाळता येणं कठीण आहे. आणि तुझ्या कॉलेजला पण सुटी आहे सध्या, तर तु तीन-चार दिवस सकाळी देखील येवू शकतेस का ?”

“अर्थातच शेखर, विचारतोस काय ? हुकुम करो मेरे आका…तुम बुलाओ और हम ना आये ? एनिथिंग फॉर यू शेखर…” नेहा हसत उत्तरली.

शेखर पण हसला आणि रश्मी ला हसावं लागलं

x————————-x

पुढच्या दिवशी शेखर गावी निघून गेला. रश्मी सकाळि नऊ वाजता कॅफेजवळ आली. नेहा तिथे आधीच हजर होती. तिने लाल रंगाचा टी शर्ट, जीन्स आणि शूज घातले होते तसेच केस मोकळे सोडले होते. अशा पेहरावात ती आकर्षक आणि रुबाबदार दिसत होती. तर रश्मी ने साधासा चुडीदार घातला होता, त्याला इस्त्री पण केलेली नव्हती. एकूणातच अतिशय साधेपणामुळे रश्मी सुंदर असूनही फिकी दिसत होती.

“यू आर लेट रश्मी. अगं ८:४० च्या आधी कॅफे उघडावा लागतो.  माझ्याकडे चावी असती तर मी तरी उघडला असता”

“ओ..सॉरी. अगं थोडा उशीरच झाला, पण कस्टमर येवून निघून गेलेत की काय ?” रश्मी ने गडबडून विचारले.

“कस्टमर्स नाही आलेत अजून पण कामवाली बाई वाट पाहून निघून गेली. ती झाडू मारायला आणी फरशी पुसायला येत असते”

“अरेरे….मग आता गं ?”रश्मी अजूनच गोंधळली.

“अगं आता प्रश्न विचारत बसू नकोस. आधी कॅफे उघड आणि झाडून व फरशी पुसून घे” नेहा टोकदार आवाजात म्हणाली.

“हो…उघडते हं”

रश्मीने कॅफे उघडला आणि चपला बाहेर काढून ती आत गेली. शेखरचा नियमच होता तसा “कॅफेमध्ये कुणीच चपला बूट घालून जायचे नाही”.

पण रश्मीच्या मागे नेहा बूट न काढताच आत येवू लागली.

“अगं नेहा, कॅफे मध्ये बूट घालून नाही ना जात ?” रश्मीने विचारले.

“माहीत आहे गं मला. पण अजून तुझं झाडून पुसून व्हायचं आहे तर मी कशाला माझे पाय खराब करु ?” नेहा तो-यात म्हणाली.

रश्मीने काही उत्तर दिले नाही.  कोप-यातला झाडू घेउन ती कॅफे झाडू लागली. ती झाडत असताना नेहा कॉम्प्युटर्स, राउटर, मॉडेम ई चालू करण्यासाठी इकडून तिकडे फिरत होती. त्यामुळे अनेकदा रश्मीला झाडताना थांबवे लागले.

“झाडून झालं ना ? आता कोप-यातली बादली घे, बाहेर नळावरुन पाणी आण आणि फरशी पुसून काढ. चल लवकर कर, कस्टमर्स येतील आता” नेहा म्हणाली.

“हो घेते.” म्हणत रश्मी कामा ला लागली.

ती फरशी पुसत असताना नेहाचे इकडुन तिकडे जाणे चालू होतेच. तीन चार वेळा पुसून झालेल्या भागावर तिच्या बूटांचे ठसे उमटले आणि रश्मीला तिथे पुन्हा पुसावे लागले.

“रश्मी , इकडे ये” नेहा आता केबिन मध्ये बसली होती.

“हो. आले” म्हणत रश्मी आत केबिन मध्ये गेली.

“झाली ना फरशी पुसून ?”

“हो झाली”

“मग माझे शूज आता बाहेर ठेवून दे” पायातले बूट काढत नेहा म्हणाली.

रश्मीला हे विचित्र वाटले. अगदी शेखर देखील तिला अशी कामं सांगत नसे पण इथे तर २०-२१ वर्षांची तरूणी , तिच्या नव-याची सहायक म्हणजे एका अर्थाने त्याने कामाला ठेवलेली नोकराणी तिला म्हणजे मालकिणीला बूट उचलून ठेवायला सांगत होती.

“अगं बघतेस काय ? कळलं नाही का ? बूट उचलून बाहेर ठेव, जा” नेहाचा आवाज किंचीत चढला होता.

“हो ठेवते” बूट उचलून घेत रश्मी म्हणाली. रश्मी ला नाही म्हणता नाही आलं. शिवाय नेहाच्या चढ्या आवाजाने ती गोंधळुन गेली.

नेहा रश्मीला मुद्दामच अपमानकारक पध्द्तीने वागवत होती. कॅफेत नोकरीला लागल्यानंतर थोडेच दिवसात शेखर नेहाच्या मनात भरला होता. त्याचे देखणेपण, त्याची हुशारी, धडाडी, व्यवसायकौशल्य यांवर ती भाळली होती. तो आपल्या आयुष्यात यावा अशी स्वप्नं ती बघू लागली. पण शेखरला तिचे मन कळाले नव्हते किंवा त्याने तिच्याकडे फारसे लक्ष दिले नव्हते. एकदा परीक्षेकरिता तिने कॅफेच्या कामातून पंधरा दिवस सुटी घेतली, सुटीनंतर परत आल्यावर शेखरने तिला त्याच्या लग्नाची गोड बातमी आणि मिठाई दिली. नेहा दुखावली गेली होती. पण शेखर तिला मनापासून आवडायचा त्यामुळे तिने नोकरी सोडली नाही. शेखरशी जवळीक करायचा प्रयत्न ती करायची पण त्याने तिला कधी प्रतिसाद दिला नाही.

आज रश्मी नेहाच्या समोर होती. आपल्याला हवे असलेले स्थान रश्मीला मिळाले म्हणून नेहाचा रश्मी वर राग होता. त्यामुळे “मी कशी स्मार्ट आहे, व तू कशी अडाणी आणि बावळट आहेस” हे रश्मीला वागण्यातून दाखवून द्यायचे असे नेहाने ठरवले होते. त्यात रश्मीचा भिडस्त स्वभाव नेहाच्या पथ्यावरच पडला.

बूट ठेवून आल्यावर रश्मी केबिनमध्ये बसली.

अचानक प्लास्टिकची रिकामी बाटली तिच्या अंगावर आली. दचकून कशीबशी तिने बाटली सांभाळली.

“ही बॉटल घे आणि पिण्याचं पाणी आण बाहेरुन. अजून तीन चार बॉटल्स आहे बाजूला त्या पण भर” नेहा म्हणाली

“अं.. हो.” रश्मी गोंधळून म्हणाली.

“हो काय ? उठ लवकर. जा.” नेहाने फर्मावले.

काही न बोलता रश्मी उठली.

आता ग्राहक येवू लागले होते. नेहा ने रश्मीला ग्राहकांचे ओळखपत्र तपासणे, त्यांचे कॅफेच्या सॉफ्टवेअर मध्ये खाते आहे का ते तपासणे, नसल्यास बनवणे, त्यांची माहिती भरणे ई बद्दल सूचना दिल्यात. तरी प्रत्येक ग्राहक आल्यावर रश्मी गोंधळून जात होती आणि नेहाला शंका  विचारत होती.

मग नेहाने बजावले “आता मी तुला सगळ्या स्टेप्स पुन्हा एकदा सांगते,नीट लिहून घे आणि त्या प्रमाणे कर”

“हो सांग”

नेहा मुद्दामच वेगाने सांगत होती आणि कागदावर उतरवून घेताना रश्मीची धांदल उडत होती.

एक दोनदा रश्मी म्हणाली “अगं जरा हळू सांग ना प्लीज..”

“काय गं ? नवीनच साक्षर झाली आहेस का तू ?” असं म्हणत नेहाने तिचा अपमान केला.

त्यानंतरही नेहा पुन्हा पुन्हा रश्मीचा अपमान करत होतीच

“अगं इतकं कळत नाही का तुला ? एवढंसं काम करायला इतका वेळ लागतो का ? चार वेळा सांगून पण समजत नाही का ? मंद आहेस का जरा ?” असे अनेक अपमानकारक प्रश्न रश्मी सहन करत होती.

“तसेच तीन नंबरचा फॅन लाव, मागची लाईट बंद कर, मला पाण्याची बॉटल दे” ई आज्ञांचे पण ती विनातक्रार पालन करीत होती.

मुळात रश्मी स्वभावाने गरीब होती. कुणाला उलटून बोलणं वा कुणावर रागावणं तिला जमत नसे. शिवाय नेहा ला काही बोलल तर ती निघून जाईल आणि मग आपल्याला एकटीला कॅफे सांभाळता येणार नाही, ग्राहक परत गेले तर धंदा बुडेल या भीतीने रश्मी तिला काही बोलत नव्हती. पण मनोमन ती उदास होती.

शेवटी तिने कशीबशी स्वतःची समजूत घातली कि “माझी एखादी हट्टी, लाडावलेली लहान बहीण असती तर तिचे नखरे देखील प्रेमाने सहन केलेच असते. मग नेहा पण माझ्या धाकट्या बहिणी सारखीच आहे”

रश्मी विचारात गुंतली असताना एक ग्राहक केबिनजवळ आला.

“अहो माझ्या कॉम्प्युटर वर कनेक्शन येत नाही , जर बघा ना… ”

“जा गं सहा नंबरला बघ काय झालंय ते” नेहाने हुकूम सोडला

“चला बघते मी म्हणत” रश्मी लगबगीने उठली

तिने त्या कॉम्प्युटर वर काही तपासण्याचा प्रयत्न केला. पण अर्थातच तिला काही कळले नाही.

“नेहा प्लीज जरा इकडे येतेस का? मला नाही समजत  काय झालंय ते” रश्मीने नेहाला आवाज दिला

पण नेहाने ऐकून न ऐकल्यासारखे केले

रश्मीने अजून एकदा मोठ्याने हाक मारून पाहिली पण पुन्हा काहीच उत्तर आले नाही.

शेवटी रश्मी केबिनपाशी येवून म्हणाली “अगं नेहा प्लीज जरा येतेस का ?मला नाही समजत काय प्रॉब्लेम आहे ते”

“हं… वाटलंच मला. तुला काही येतच नाही. चला. आता मलाच बघावे लागेल.” भाव खात नेहा उठली आणि कॉम्प्यूटर पाशी गेली.

एक दोन मिनिटे काही गोष्टी तपासून  करून नेहा म्हणाली “हं पॅच कॉर्ड खराब झाली आहे. रश्मी एक पॅच कॉर्ड घे”

“पॅच कॉर्ड … म्हणजे ?” रश्मी गोंधळून म्हणाली

“ओफ ओ … अग लॅन ची केबल. तिथे रॅकवर आहे. चल आण लवकर” नेहा वैतागून म्हणाली.

रश्मी रॅकपाशी गेली , तिथे अनेक केबल्स पडल्या होत्या. कोणती घ्यावी ते न समजल्याने तिने एक अंदाजाने केबल उचलली आणि नेहा कडे दिली.

“अगं मूर्ख आहेस का तू ? तुला लॅन ची केबल आणायला सांगितली आणि तू पॉवर केबल घेवून आलीस” नेहा भडकून म्हणाली

“सॉरी , अगं पण मला नाही समजत .. ” रश्मी घाबरलेल्या आवाजात म्हणाली

“हे बघं  . . ही अशी . .” नेहाचा स्वर अजून उंच होता. जुनी खराब पॅच कॉर्ड काढुन हातात घेत तिने रश्मी ला दाखवली.

रश्मी रॅकपाशी गेली आणि तिने काळजीपुर्वक पॅच कॉर्ड उचलली.

“हं… आता तिचं एक टोक कॉम्प्युटर ला आणि एक राऊटर ला असं लाव”नेहा च्या आवाजात वैताग आणि जरब यांचं मिश्रण होतं .

कॉम्प्युटर ला पॅच कॉर्ड जोडण्यासाठी रश्मी खाली वाकली. पण ती कशी जोडावी ते तिला समजले नाही. आणि नेहा ला काही विचारायचे धाडसही तिला होत नव्हते म्हणून ती उगाच काहीतरी खटपट करत राहिली.

दोन-तीन मिनटे गेल्यावर तिच्या डोक्यावर एक टप्पल पडली.

“काय करते आहेस ? कॉर्ड लावता येत नाही का? किती वेळची खेळत आहेस ?” नेहा ओरडून म्हणाली.

“नाही . . ते मी बघंतच होते. . . ” रश्मी कशीबशी उत्तरली.

“नाही येत तर सांगायचं ना . . इथे कस्टमर चा वेळ वाया जातोय तुझ्यामुळे” नेहा ने तिच्या हातातून कॉर्ड घेतली

“सॉरी .. ” अपराधी वाटून रश्मी म्हणाली.

कॉर्ड लावून , कनेक्शन ठीक असल्याची खात्री झाल्यावर नेहा केबिनमध्ये जावून बसली.

पाठोपाठ रश्मी पण केबिनमध्ये जावून बसली.

दिवसभर सतत झालेल्या अपमानाने रश्मीचा जीव व्याकूळ झाला होता. काय करावे काहीच सुचत नव्हते. “आपल्याला काहिच येत नाही” असा न्युनगंड आणि अपराधीपणाचा भाव तिच्या मनात दाटून आला होता.

काही क्षण गेल्यावर मनावरचा ताण हलका करण्यासाठी ती कशीबशी म्हणाली “किती कठिण आहे ना हे ? तुला बरं गं छान जमतं सगळं . .”

“हं. कठीण काय त्यात ? डोकं ठिकाणावर ठेवून काम केलं की सगळं जमतं . .”

नेहाच्या फटकळ उत्तरामुळे रश्मी पुन्हा गप्प बसली. खाली मान घालून ओढणीशी काहीतरी चाळा करु लागली.

“उफ..थकून गेले मी तर” असं म्हणत नेहा ने जीन्स च्या खिशातून सिगारेटचे पाकिट व लायटर काढले.

तिने सिगरेट पेटवली तशी लाईटरच्या आवाजामुळे चमकून रश्मी ने वर पाहिले.

“नेहा, तू … तू सिगरेट ओढतेस ?” रश्मी ने विचारले.

“हो , का ? काय प्रॉब्लेम आहे ?” एक झुरका घेवून धूर हवेत सोडत नेहा ने गुर्मीत विचारले.

“अगं पण कॅफे मध्ये स्मोकिंग ?” रश्मी ने अडखळत विचारले.

तशी नेहा उठून संथ पावलं टाकत रश्मी जवळ आली.

नेहाच्या देहबोलीतून आक्रमकता जाणवत होती. रश्मी गडबडून उभी राहिली.

नेहाने सिगरेट डाव्या हातात घेत उजवा हात पुढे केला आणि रश्मीचा कान पकडून थोडासा पिरगाळला.

“तुला कॉम्प्युटर चालू करायची अक्कल नाही… आणि तू मला जाब विचारतेस ?” कान पिरगाळतच नेहा ने विचारले.

नेहा च्या अनपेक्षित कृतीने रश्मी घाबरुन गेली, आपला हात कानाजवळ नेत तिने कान सोडवण्याचा प्रयत्न केला पण तिला ते जमले नाही.

“अगं जाब नाही विचारत मी” नजर खाली झुकवून रश्मी कशीबशी म्हणाली.

“हो का ? मग काय करते आहेस ?”

“असं काय करतेस अगं.. प्लीज कान सोड ना माझा..” रश्मी रडवेल्या स्वरात म्हणाली.

“घे… सोडला..”तिचा कान सोडत नेहा म्हणाली “बोल आता, काय म्हणायचंय तुला”

पण रश्मीचं काही बोलायचं धाडस होत नव्हतं.

“अगं बोल ना. …बोल तरी”  नेहा ओरडली.

“हेच की कॅफेमध्ये स्मोकिंग ला परवानगी नाहिये ना.. म्हणजे शेखरने अलाऊ नाही केलय ना कुणाला स्मोक करायला ” रश्मी कशीबशी बोलली.

“हो का ? तु मला शिकवणार का कॅफेमध्ये काय अलाऊड आहे आणि काय नाही ते… मालकिण नाही का तू…पण काय हो मालकिणबाई कॉम्प्युटर तरी चालू करता येतो का तुम्हाला ?” नेहा उपहासाने म्हणाली.

“अगं असं काय करतेस ? आता शिकत तर आहे ना मी ” रश्मी काहीशी वैतागून म्हणाली.

“हे मात्र छान जमतं हं तुला …उलटून बोलायला …”

रश्मी आश्चर्याने नेहा कडे बघू लागली …तोच..

थाड…नेहाने रश्मीला एक जोरदार कानाखाली लगावली. रश्मी आता पुर्ण घाबरली. तिने आपला हात उचलून हुळहुळणा-या गालावर ठेवला.

थाड…नेहाने दुस-या गालावर जोरात थप्पड लगावली. या अनपेक्षित हल्ल्याने रश्मी भेदरली. तिने दोन्ही गाल हातांनी झाकून घेतले.

“हात खाली” नेहाने फर्मावले.

पण रश्मी ने गालावर हात अधिकच घट्ट धरले.

“हात खाली घे म्हंटलं ना” नेहा ओरडून म्हणाली.

पण रश्मीने हात खाली घेतले नाहीत.

नेहा अजूनच फणफणली. तिने रश्मीचा हात खसकन खेचून बाजूला केला.

आणि तिला हाताने पुन्हा गाल झाकण्याची संधी न देता नेहाने तिला सटासट तीन-चार कानाखाली वाजवल्या. रश्मी आता रडू लागली.

“सॉरी..” रश्मी रडतच कशीबशी म्हणाली.

“ओह…वॉव.. आता सुचतय का तुला सॉरी म्हणायचं..अजून एकदा म्हण” म्हणत नेहा ने अजून एक कानाखाली लगावली.

“सॉरी..”

“वा वा..छान वाटतंय ऐकायला…अजून एकदा..” अजून थप्पड लगावत नेहा म्हणाली.

“सॉरी..” हुंदके देत रश्मी म्हणाली.

“पण तू कुणाला सॉरी म्हणतेयस, टेबलाला, खुर्चिला की कॉम्प्युटर ला ?” म्हणत नेहाने रश्मी ला अजून एक काडकन कानाखाली वाजवली.

“सॉरी नेहा”

“ओह.. नेहा ?? सकाळपासून तुला जीव तोडून शिकवतेय तर थोडा रिस्पेक्ट द्या की मला मालकीणबाई” रश्मीच्या हुळहुळणा-या गालावरुन हात फिरवत नेहा म्हणाली.

“सॉरी…सॉरी मॅम…”

“हं….आता कसं ?चल अजून एकदा म्हण पाहू” पुन्हा एक काडकन कानाखाली वाजवत नेहा म्हणाली.

“सॉरी मॅम..प्लीज मॅम मला मारु नका” रश्मीने गुडघ्यांवर बसत नेहाचे पाय धरले.

“अरे वा…मस्तच…मजा येतेय मला…पण इतक्या लवकर नाही सुटणार तू. तुझी शिक्षा अजून बाकी आहे”

रश्मीची मान वर करुन बघायची हिंमत होत नव्हती.

नेहाने शांतपणे सिगरेट बाजूला ठेवली. खराब पॅच कॉर्ड टेबलवर पडली होती ती उचलून घेत तिचे दोन्ही टोक हातात धरुन तिचा वेढा केला.

रश्मी च्या चुडिदारला पाठीवर झिप होती. नेहाने ती खाली खेचली आणि चुडीदार हाताने थोडासा बाजूला सारला. रश्मीची गोरीपान पाठ नेहासमोर आता उघडी होती. रश्मी भितीने कापू लागली पण तिच्या तोंडातून शब्द फुटत नव्हता.

कॉर्ड हवेत फिरवत नेहाने रश्मीच्या पाठीवर ताडकन फटका दिला. रश्मी कडे आता ओरडण्याचेही बळ नव्हते.

ताड…ताड.. एक एक करत नेहाने रश्मी च्या पाठीवर दहा-बारा फटके दिले. केबिनचे दार लावलेले असल्याने बाहेर आवाज जात नव्हता.

रश्मीच्या पाठीवर अनेक वळ उमटले होते. नेहा ने तिला खांद्याला पकडून खसकन उभे केले त्यानंतर तिच्या पायावर, पोटरीवर, मांडीवर कॉर्डने फटके देत राहिली. रश्मी हुंदके देत फटके खात होती. जणू ‘फटके खाणे’ हेच कर्तव्य असल्याप्रमाणे अगदी विनातक्रार, तोंडातून शब्दही न काढता ती फटके खात होती.

अखेर नेहा थांबली आणि तिने कॉर्ड बाजूला ठेवली. रश्मी चे अंग अजून कापत होते. ती हुंदके देत होती आणि नेहाकडे बघायची तिला अजिबात हिंमत उरली नव्हती.

काही क्षण तसेच गेले. मार पडायचा थांबला आहे हे लक्षात आल्यावर रश्मी पाठीवरची झिप लावायचा प्रयत्न करु लागली. पण काप-या हातानी तिला ते जमेना.

“थांब..मी लावून देते.” नेहा च्या आवाजात अजूनही जरब होती. तिने रश्मीच्या दंडाला धरुन खसकन वळवले. रश्मीच्या पाठीवरचे वळ बघून तिला आनंद होत होता.

“आणि ऐक… यातलं काहीही शेखर ला कळता कामा नये” नेहाने बजावले.

रश्मी ने काहीच उत्तर दिले नाही.

“काय म्हणतेय मी ? समजल नाही का ?” नेहा ने दरडावून विचारले.

रश्मी आवंढे गिळत होती त्यामुळे ती काहीच बोलू शकली नाही.

रश्मी च्या चुडीदार ची झिप अजूनही खाली होती. नेहाने जळती सिगरेट उचलून त्यावरची राख झटकली आणि रश्मीच्या पाठीवर सिगरेटचा चटका दिला.

“अगं आई गं…” रश्मी कळवळून ओरडली.

“बोल सांगशील का शेखर ला काही ?” पुन्हा एक चटका देत नेहाने विचारले.

“नाही सांगणार, खरंच नाही सांगणार” रश्मी घाईने म्हणाली.

“गूड” म्हणत नेहाने सिगरेट विझवली.

“आणि ऐक…एखादं चांगलं मलम घेवून सकाळ संध्याकाळ पाठीला लाव, तीन चार दिवसात वळ गेले पाहिजेत. आणि मला पुन्हा अजून मार द्यावा लागेल अशी वागू नकोस. समजलं का ?” झिप लावत नेहाने बजावले.

रश्मीने रडतच मान डोलावली.
[समाप्त]